Sommige game-announcements verdwijnen uit het oog na een aankondiging die daarna wel even duren om vervolgens ineens weer op te duiken alsof ze nooit zijn weggeweest. Pragmata is dus zo’n titel. Sinds de eerste mysterieuze trailer heeft Capcom meer vragen opgeroepen dan beantwoord. Een astronaut, een mysterieus meisje, een futuristische setting met een flink portie sciencefiction; dit klinkt voor mij als een recept voor iets bijzonders, of uiteraard voor complete chaos. Misschien allebei… ergens hoop ik dit!
Maar eerlijk gezegd weet ik nog niet helemaal precies wat ik kan verwachten wanneer ik straks aan Pragmata begin. De trailers zien er oprecht indrukwekkend uit, maar trailers hebben me in het verleden ook weleens wijsgemaakt dat ik een meesterwerk ging spelen, terwijl ik in realiteit een hoop “What the…" momenten had, en niet op een positieve manier. Toch is mijn nieuwsgierigheid groter dan mijn terughoudendheid zoals jullie inmiddels al weten.
In deze review ga ik ontdekken hoe Pragmata het in de testen gaat doen in combinatie met DLSS 4.5 en Path Tracing en of het daadwerkelijk de sci-fi droom wordt waar veel spelers en liefhebbers voor het genre op hopen, of dat het vooral een mooi verpakte ruimtewandeling blijkt te zijn. Tijd om het ruimtepak aan te trekken en te zien wat Capcom voor ons in petto heeft.
Let op, deze review kan spoilers bevatten.
In een afgelegen maanonderzoekscentrum ontdekt de mensheid een nieuw erts - een erts dat, mits goed geraffineerd, gebruikt kan worden om met 3D-printers bijna alles te maken.
Wanneer het centrum plotseling stilvalt, worden Hugh en zijn team eropuit gestuurd om de zaak te onderzoeken… maar dan slaat het noodlot toe.
Hugh wordt gered door Diana, een eenzame androïde die door het complex zwerft. Samen moeten ze een manier vinden om van de maan af te komen, terwijl ze zich een weg banen door een door AI bestuurd centrum dat vastbesloten is hen tegen te houden.
Halfvoltooide replica’s van de menselijke beschaving liggen verspreid over het maanoppervlak, terwijl binnenin slechts verspreide sporen van de verdwenen bewoners van het centrum te vinden zijn. Welke verborgen waarheid wacht Hugh en Diana aan het einde van hun reis?
Gameplay
De gameplay van Pragmata betekent zoveel meer dan alleen scyfi gunfughts en van punt A naar B rennen.
De samenwerking tussen Hugh en Diana staat echt centraal, waarbij allebei de personages actief betrokken zijn bij vrijwel elke uitdaging die je tegenkomt en geloof me, dat zijn er best wat…
Hugh is de fysieke kracht van het duo, terwijl Diana haar fancypancy hackvaardigheden gebruikt om vijanden te af te zwakken, beveiligingssystemen kapot te slopen en nieuwe routes vrij te maken.
Combat
De tweedelige gameplay komt vooral goed naar voren tijdens de gevechten.
In plaats van vijanden gewoonweg neer te schieten en directe confrontaties aangaan, moet je eerst gebruikmaken van Diana’s hacking skills om hun armor te doorbreken. Hierdoor krijgen gevechten net dat extra laagje strategie in de mix gegooid. Zelf moet ik eerlijk bekennen dat het soms echt veel te chaotisch wordt als je tegelijkertijd moet hacken, dodgen en wegrennen…
Je bent namelijk dus constant bezig met het analyseren van de situatie: welke vijand vormt de grootste bedreiging, wanneer is het slim om te hacken en wanneer moet je juist afstand houden, dit creëert oprecht echt chaotische momenten. Just the way i like it.
In het geheel zorgt dit ervoor dat elke confrontatie een tactische puzzel word dan als een traditionele third-person shooter, je moet dus echt nadenken voor je in een situatie rent als een stier in een porseleinwinkel. Dit is niet echt mijn sterkste punt, ik bedoel je hebt me Resident Evil Requiem zien spelen.
RPG-element & Besturing
Ook de level-structuur voelt voor mij sterk ontworpen rondom de samenwerking tussen Hugh en Diana.
Tijdens het verkennen van de omgeving kom je regelmatig afgesloten gebieden, beveiligde deuren en obstakels tegen die alleen kunnen worden overwonnen door de vaardigheden van beide personages te combineren, je moet er dus echt over nadenken. Hierdoor ontstaat een prettig tempo tussen actie, verkenning en puzzeloplossing.
De game moedigt je dus aan om niet alleen vooruit te kijken, maar ook aandacht te besteden aan hun omgeving en alternatieve routes; je kan dus ultieme chaos ook vermijden… maar willen we dat? Het is in ieder geval een keuze, dat is fijn!
Wat me daarnaast opviel, is de mobiliteit van Hugh. Dankzij zijn blitse scyfi uitrusting beweegt hij zich soepel door de verschillende omgevingen. Verticaliteit speelt daarbij een belangrijke rol.
Regelmatig maak je gebruik van sprongen, platformelementen en speciale bewegingsmechanics om moeilijk bereikbare locaties te bereiken. Dit geeft de levels meer diepgang en voorkomt dat de wereld aanvoelt als een verzameling rechte gangen. Echter als je zoals ik bent en rete slecht bent in platformers of jumppuzzels… Dan kom je wel van een koude kermis thuis met deze game.
Voor mij persoonlijk was dit ook weer een frustratiepuntje. Ik ben zo iemand die graag alles wilt verzamelen, een echt ingame hoarder. Maar als je eerst drie kwartier bezig bent een kistje van een klein platform af te krijgen - wordt het wat minder leuk.
In het kader van alles verzamelen unlock je dus ook een basis - je kan daar je gear upgraden en hebbendingetjes verzamelen speciaal voor Diane. Je Base zelf level je ook en naarmate je base-level hoger is, speel je meer upgrades en opties vrij.
Je basis is ook een plek waar je met Diana kan ontspannen en je ontdekt dat ze niet alleen een android is, maar ook echt nog een kind.
Hacken
Zoals ik al eerder heb laten doorschemeren vormt het hacken ook een belangrijk onderdeel van de gameplayloop.
Ze variëren van relatief eenvoudige hacks tot complexere situaties waarbij timing, observatie en samenwerking centraal staan. Gelukkig onderbreken ze de actie niet al te lang, maar zorgen ze juist voor afwisseling tussen de meer intense momenten zodat je brein even kan bijkomen van het voorgaande chaos kwartiertje.
Doordat hier door Capcom best aandacht aan is besteed, blijft het tempo aangenaam en voelt geen enkel onderdeel van de gameplay dominant aanwezig - afwisseling, daar houden we van.
Graphics en Sfeer
Op grafisch vlak maakt Pragmata bij mij als echte scyfi liefhebster echt indruk. Capcom heeft duidelijk veel aandacht besteed aan het creëren van een wereld die futuristisch aanvoelt.
Vanaf het eerste moment hangt er bij mij een gevoel van verwondering over de omgevingen. Of je nu door verlaten onderzoeksfaciliteiten loopt of uitkijkt over indrukwekkende landschappen.
De grafische kwaliteit ligt op een hoog niveau - welke in het volgende “hoofdstuk" van deze review zal toelichten met testresultaten in samenwerking met NVIDA’s DLSS 4.5 en Path Tracing. Echter wil ik wel meegeven dat ik hier en daar wel wat mankementjes ervaarde tijdens heftigere momenten. In de zogenoemde “Red rooms" haperde mijn graphics zo erg, dat het mij een game over gekost heeft. En dat terwijl ik met een NVIDIA GeForce RTX 4060 ti speel - geen aardappelkaartje dus.
Zelf vind ik het geen mega ramp, ik heb de settings wat lager gezet waardoor de game er nog steeds strak en mooi uitziet.
Details in de omgevingen zijn echt super uitgewerkt en geven elke locatie een eigen identiteit. Vooral de combinatie van geavanceerde technologie en een zekere mate van verlatenheid zorgt voor een bijzondere uitstraling. Het is alsof je een plek verkent waar ooit veel activiteit was, maar waar iets grondig mis is gegaan. Die visuele storytelling draagt sterk bij aan de immersie.
Naast de graphics speelt ook het geluidsontwerp een belangrijke rol in het neerzetten van de sfeer. De soundtrack weet precies wanneer ze op de voorgrond moet treden en wanneer stilte krachtiger is. Rustige muziek wordt afgewisseld met intensere deunen tijdens de combat. Hierdoor blijft de spanning constant aanwezig zonder echt overweldigend te worden.
Op pc probeert Pragmata het meeste eruit te halen op grafisch vlak met DLSS 4.5 en Path Tracing. Dit klinkt voor mij een klein beetje als iets wat rechtstreeks uit een technisch handboek komt, maar in de praktijk betekent het vooral: mooiere beelden en meer frames per seconde.
DLSS 4.5
DLSS 4.5 zorgt ervoor dankzij een AI-gestuurde upscaling dat de game er scherper uit zal zien, terwijl je systeem net wat minder hard hoeft te werken (dit willen we natuurlijk zelf allemaal ook wel). Het is eigenlijk een beetje alsof je videokaart een extra shotje espresso krijgt voordat hij aan zijn werkdag begint. Zeker tijdens de drukkere momenten ingame zoals combat, zorgt dit voor een merkbaar soepelere ervaring.
Path Tracing
Maar de echte krachtpatser is echter ‘Path Tracing’. Deze techniek zorgt ervoor dat lichteffecten veel realistischer zijn dan bij de ‘normale doorgaanse’ belichtingsmethoden. Reflecties ogen natuurlijker, schaduwen vallen realistischer en de scyfi omgevingen krijgen een ruimere hoeveelheid diepte.
Toch heeft al deze visuele disco een prijs. Path Tracing vraagt behoorlijk wat van je hardware en zelfs met DLSS 4.5 ingeschakeld liep op mijn eigen gamepc zoals al eerder aangekaart, met een GeForce RTX 4060 Ti, niet alles altijd vlekkeloos. Vooral tijdens intensieve gevechten kreeg ik af en toe te maken met kleine haperingen ofwel FPS drops en grafische hiccups.
Op sommige momenten leek mijn pc even moeite te hebben met alle explosies, lichteffecten en rondvliegende robots die tegelijkertijd op het scherm rondfietsten. Hoewel het niet supervaak gebeurde, hoefde het niet de pret te drukken, viel het mij wel op.
Gelukkig schoot collega Pim te hulp om tests te kunnen draaien met een GeForce RTX 5080 op onze testbench en heb ik mij uit laten leggen wat dit allemaal precies inhoudt en heb ik hem uiteraard een stukje laten spelen.
Testresultaten
Ons testsysteem bestaat uit een AMD Ryzen 9 9950X in combinatie met een PNY GeForce RTX 5080 met de NVIDIA-driver versie 610.47. We hebben uiteraard precies gedaan wat iedere pc-gamer met een krachtige videokaart zou doen: alles op maximaal gezet en vervolgens gekeken of het systeem ons zou smeken om genade.
Met alle instellingen op high-end, inclusief ray tracing en path tracing, draaide de game zeer stabiel. Tijdens de tests behaalde we gemiddeld tussen de 160 en 175 FPS, zonder benoemswaardige framedrops of zware dips tijdens de meer actiegerichte momenten. Dat is best indrukwekkend, zeker gezien de hoeveelheid visuele effecten die voortdurend op het scherm worden getoverd. Ik was persoonlijk oprecht jaloers en wil eigenlijk gewoon een RTX 50-serie in mijn persoonlijke gamepc.
Wel is er een klein puntje wat ik mee wil geven voor RTX 50-serie gebruikers. Om optimaal gebruik te maken van DLSS 4.5 moet je de functie handmatig activeren via de NVIDIA App. De game schakeld niet automatisch over naar de nieuwste DLSS-versie, waardoor je mogelijk prestaties of beeldkwaliteit laat liggen als je dit niet zelf controleert.
Het activeren is gelukkig eenvoudig:
- Open de NVIDIA App.
- Ga naar Graphics.
- Selecteer Pragmata uit je geïnstalleerde games.
- Zoek naar DLSS Override of DLSS Model Override.
- Kies hier voor de nieuwste beschikbare DLSS Transformer-versie (DLSS 4.5).
- Start de game opnieuw op.
Het kost je hooguit een minuutje extra, maar het verschil kan zeker de moeite waard zijn. Vooral in combinatie met Path Tracing zorgt de nieuwste DLSS-versie voor een scherper beeld en een stabielere framerate.
Uiteraard hebben we een stukje gameplay opgenomen. Ik zat met verwondering naast collega Pim te kijken hoe ik hem midden in mijn save file gegooid heb zonder enige vorm van informatie over de gameplay.
Deze beste man versloeg gewoon twee grotere monsters waar ik in het begin wel zeker 20 minuten mee bezig ben geweest, zo alsof het niets was. Één ding is daarmee ook zeker, ook Pim geeft deze game een duimpje op.
Wat ik nog wel wil mee geven zoals je kan zien op de opname van Pim hierboven, dat de game het beste te spelen is met de controller. Nu had hij op dit moment maar één monster voor zich, maar zodra de gevechten heftiger worden en meer chaotisch, worden de controls ook lastiger en al zeker op een muis in combinatie met een toetsenbord. Bij het opstarten laat steam ook weten dat het het beste is om de game te spelen met controller.
Pragmata heeft ons erg positief verrast. De combinatie van actie, het hacken, de exploration en de samenwerking tussen Hugh en Diana zorgt voor een game dat zich weet te onderscheiden binnen het scyfi-genre en je op het puntje van je stoel laat zitten vanaf het begin.
De gameplay blijft de hele game lang super interessant en zwaar chaotisch dankzij de verschillende mechanics die in elkaar overlopen, terwijl het verhaal genoeg emotie en mysterie bevat om je nieuwsgierig te houden tot het einde.
Toch is de ervaring met mijn eigen game-setup thuis helaas niet helemaal vlekkeloos. Ik kwam regelmatig grafische hiccups tegen, vooral tijdens intensieve gevechten. Op die momenten begonnen de grpahics soms te haperen en had ik flinke FPS drops, wat af en toe echt lastig werdt en je gewoon ingemaakt wordt door vijanden (ook zonder haperingen/fps drops gebeurde dit hoor…).
Het zijn geen problemen die de game onspeelbaar maken mits je een goede grafische kaart hebt, maar ze vallen wel op in een titel die verder zo sterk presenteert.
Het spel heb ik zelf gespeeld op mijn game pc met een NVIDIA GeForce RTX 4060 Ti terwijl de tests gedraaid zijn met de RTX 5080 van PNY. Je merkt daardoor wel echt een verschil in de prestaties tussen deze twee grafische kaarten.
Maar goed, waar Pragmata voor mij echt het meeste in schijnt, is de relatie tussen Hugh en Diana. Hun vriendschap groeit op een super schattige manier gedurende het avontuur en vormt echt het emotionele hart van de game.
De gesprekken, de interacties en de momenten die ze samen beleven, voelen oprecht en maken het heel makkelijk om met beide personages mee te leven. Vooral Diana weet met haar nieuwsgierige, soms aandoenlijke persoonlijkheid regelmatig een glimlach op je gezicht te toveren of gewoonweg de slappe lach in te duwen.
Ondanks dat ik persoonlijk wat technische mankementjes ervaarde op grafisch gebied (dit is gebonden aan mijn huidige game-setup uiteraard), heb ik enorm genoten van mijn tijd met Pragmata. Het is een sfeervolle scyfi game met sterke personages, interessante gameplay mechanics en een verhaal dat je zal onthouden
