Wat doe je als de wereld is ingestort, een virus overal rondfietst en jij degene bent die beslist wie er nog door mag en uiteraard, wie niet?
Met Quarantine Zone: The Last Check krijg je geen zwaard of geweer in je handen gedrukt, maar word je achter een controlepost met een clipboard geplaatst. Ergens lijkt me dat nog spannender dan daadwerkelijk het hakken en zagen van zombiehoofden.
In deze game ben jij de laatste verdedigingslinie tussen orde en totale chaos. Mensen komen naar je toe met verhalen, papieren, symptomen (zichtbaar EN verborgen) en jij mag dus even razendsnel beslissen: doorlaten, weigeren of… voorgoed ‘wegsturen’. Elke keuze heeft gevolgen, niet alleen voor de mensen voor je, maar ook voor de toekomst van de zone die je probeert te beschermen.
Een ander soort element in horrorgames van wat ik tot nu toe beet heb gepakt, weet de demoversie van deze game mij dan ook daadwerkelijk te verrassen? Dat gaan we bekijken in deze preview.
De gameplay draait voor een groot deel om observeren, vooral veel twijfelen (in mijn geval, komt toch die moraalridder naar boven) en beslissen onder druk. Als controleur van de quarantainepost krijg je een constante stroom mensen voor je snuitje. Iedereen heeft papieren, een levensverhaal en soms… iets te verbergen.
Je controleert documenten, vergelijkt informatie, scant op symptomen en let op kleine details in gedrag en uiterlijk. De interface is overzichtelijk, maar de tijdsdruk zorgt ervoor dat je nooit helemaal comfortabel bent met je keuze. Twijfel je te lang, dan lopen de gevolgen vanzelf uit de hand en wat die gevolgen zijn, blijft altijd een leuke verrassing.
Elke keuze kan meerdere systemen beïnvloeden: de veiligheid van de zone, de beschikbare middelen en het vertrouwen van de bevolking. Te streng zijn betekent onrust en tekorten; te soepel zijn kan leiden tot besmettingen die je hele post in een staat van ultieme chaos brengen. Het spel dwingt je dus voortdurend tot afwegen in plaats van simpel goed of fout kiezen.
Naarmate de dagen verstrijken, worden de scenario’s steeds complexer. Er komen nieuwe regels, nieuwe mutaties, nog meer morele dilemma’s en vooral de onverwachte gebeurtenissen zorgen ervoor dat routine nooit echt de kans krijgt om te vormen. Wat begint als simpel controleren, groeit langzaam uit tot een psychologisch spel waarin jij vooral met jezelf in conflict raakt en ik kan je vertellen - moraalridder zijn brengt je nergens in deze game.
Graphics en sfeer
Visueel wordt er niet gekozen voor een vrolijke en kleurrijke uitspatting, maar voor een kille, duistere vibe en dat werkt goed om de sfeer en ernst van de wereld goed te benadrukken.
De graphics zijn strak, met een duidelijke focus op leesbaarheid en details die ertoe doen. Geen overbodige poespas maar wel een wereld die precies laat zien hoe het voelt om te leven in permanente crisisstand en ultieme chaos (hier ga ik echt goed op).
De quarantainepost oogt koud en ernstig: grauwe kleuren, versleten materialen en weinig comfort. Personages zien er bewust alledaags uit, wat hun verhalen des te harder laat binnenkomen en je meer moeite zal krijgen met het maken van beslissingen. Kleine visuele hints zoals vermoeide ogen en zenuwachtig gedrag zijn subtiele symptomen. Dit speelt een grote rol en maken dat je constant op standje scherp moet blijven.
De sfeer wordt versterkt door minimale, maar rakende audio. Gedempte omgevingsgeluiden, korte meldingen en het onrustige geroezemoes op de achtergrond zorgen voor constante spanning en onzekerheid. Er is weinig tot geen rust, zelfs niet wanneer het eventjes stil lijkt.
Na een paar chaotische speelsessies met de demo van Quarantine Zone: The Last Check is het voor mij wel duidelijk: deze game heeft een sterk idee en weet dat ook goed over te brengen.
Uiteraard laat deze versie van de game nog niet alles zien, maar het weet mij wel te overtuigen om nieuwsgierig te worden naar de volledige game. De gameplay-loop zit goed in elkaar, de sfeer raakt op alle vlakken je zenuwen en de keuzes voelen voor mij toch betekenisvol genoeg om me heel eventjes stil te laten staan bij de beslissingen die je maakt: iets wat niet elke game voor elkaar krijgt.
Quarantine Zone: The Last Check is dus geen game die je speelt om even te ontspannen, maar eentje die je bijblijft. En heel eerlijk? Als dit slechts de eerste controle is, sta ik best open voor de volgende (pun intended).
