{ "version": "https://jsonfeed.org/version/1.1", "user_comment": "This feed allows you to read the posts from this site in any feed reader that supports the JSON Feed format. To add this feed to your reader, copy the following URL -- https://techgaming.nl/category/platformen/consoles-handhelds/nintendo-switch/feed/json -- and add it your reader.", "next_url": "https://techgaming.nl/category/platformen/consoles-handhelds/nintendo-switch/feed/json?paged=2", "home_page_url": "https://techgaming.nl/category/platformen/consoles-handhelds/nintendo-switch", "feed_url": "https://techgaming.nl/category/platformen/consoles-handhelds/nintendo-switch/feed/json", "language": "nl-NL", "title": "Nintendo Switch Archieven - TechGaming", "description": "Meer dan alleen nieuws: TechGaming duikt in de details, test de grenzen van hardware en volgt de gamewereld op de voet \u2013 voor en door liefhebbers.", "icon": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/2018/07/techgaming-favicon-1.png", "items": [ { "id": "https://techgaming.nl/?p=98729", "url": "https://techgaming.nl/review-monday-syndrome/", "title": "Review: Monday Syndrome", "content_html": "\t\t

\r\n\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\tGameverdict\r\n\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tThe monday morning blues.\r\n\t\t\t\t\t\t7.5\r\n\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t

\r\n\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t7.5\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\r\n\t\t\t

\r\n\t\t

$\"\"$

$\"Inleiding\"$

Soms kom je op Steam een game tegen waarvan je denkt: hmm, dit ziet er interessant uit… Maar wat is het eigenlijk precies? Dat had ik een beetje met Monday Syndrome.

De filmpjes en screenshots zien er in ieder geval veelbelovend uit met een opvallende stijl, een dubieuze sfeer, genoeg om mij erg nieuwsgierig te maken. Maar eerlijk gezegd had ik na het kijken nog steeds geen flauw idee hoe de game nou echt speelt en wat de bedoeling is.

Misschien is dat ook wel een beetje het punt. Net als een echte maandag begin je er een beetje onzeker aan: geen idee wat je te wachten staat, maar je gaat er toch maar in mee, want hé, we hebben geld nodig.

Dus met een gezonde dosis nieuwsgierigheid (en een klein beetje voorzichtig optimisme) ben ik erin gedoken om te zien of Monday Syndrome net zo interessant speelt als het eruitziet.

Let op, deze review kan spoilers bevatten.

$\"Backstory\"$

Monday Syndrome is een singleplayer action-roguelike waarin je speelt als een stagiair die vastzit in een helse kantoortoren.

Daal af in een satirische corporate hel en knok tegen demonische collega’s met absurde wapens gemaakt van kantoorspullen in een eindeloze, procedureel gegenereerde toren. Overleef jij de eeuwige 9-tot-5?

$\"Gameplay\"$

Gameplay en Mechanics

De gameplay van Monday Syndrome draait grotendeels om timing en omgaan met de onvriendelijke werkomgeving. Je beweegt door verschillende kantoorruimtes terwijl je probeert verder te komen zonder in de problemen te raken. Dat klinkt simpel, maar de game gooit al snel een aantal diabolische collega’s in de mix die het wat spannender maken.

Een van de belangrijkste elementen zijn dus die demonische collega’s die door het kantoor rondzwerven. Ze volgen vaak bepaalde patronen, maar gedragen zich onvoorspelbaar genoeg om je constant alert te houden. Soms kan je aanvallen ontwijken door slim te bewegen of een andere route te nemen en ze van achteren aan te vallen.

Het gevecht zelf is vrij simpel opgezet: je hebt een basisaanval, een zware aanval en je moet vooral goed timen wanneer je toeslaat en wanneer je afstand houdt en ontwijkt. Het is geen uitgebreid combat-systeem, maar gewoon hack en slash. In het begin beschik je namelijk alleen nog maar over een liniaal, waar je je vervelende collega’s mee op het hoofd kan slaan. Ook kan je kijken of je je eerste zakgeld al wilt uitgeven aan een ‘roll’ om een beter wapen te krijgen vanaf het begin. Dit is gebaseerd op geluk en hoeft niet altijd goed uit te pakken.

Wat mij opviel, is het experience-systeem. Door je stoute collega’s uit te roeien, krijg je experience, maar de experience bar vult zich tergend langzaam. Dat kan soms een beetje traag aanvoelen, vooral als je verwacht snel sterker te worden. Aan de andere kant zorgt het er ook weer voor dat progressie geleidelijk voelt en dat je niet binnen korte tijd door alles heen walst. Het is maar net hoe je eigen instelling is. Wat ik wel wil meegeven is dat als je doodgaat, je weer van vooraf aan mag beginnen; tussendoor saven is er niet bij. Dat wekte bij mij enige frustratie op, aangezien ik het eerste uur spelen dikwijls doodging. Maar ook hier zit weer een silver lining in; je moet echt strategisch te werk gaan - het is bedoeld als challenge.

Naast een experience bar vind je ook nog een “Boon\"-bar. Zodra deze vol is gelopen, kan je een “boon\" uitkiezen. Maar let op! Aan elk voordeel zit ook een nadeel!

Wat de mechanics uiteindelijk leuk maken, is dat ze vrij eenvoudig zijn om te begrijpen, maar toch voor constante spanning zorgen (hiermee bedoel ik een hogere bloeddruk dan normaal, omdat je snel doodgaat als je niet uitkijkt).

Graphics en Sfeer

De game kiest duidelijk voor een zeer pixelachtige look, en dat is geen subtiele retrostijl: het is echt super pixelachtig. Omgevingen en animaties zijn vrij grof opgebouwd, waardoor alles een minimalistische uitstraling krijgt. Het is een stijl waar je even aan moet wennen, maar die ook meteen een eigen karakter aan de game geeft.

De demonische collega’s passen ook goed binnen deze stijl. Ondanks de simpele pixelgraphics weten ze toch een beetje dreigend over te komen, juist omdat hun uiterlijk en bewegingen vreemd genoeg zijn om ongemakkelijk te voelen. Het contrast tussen de normale kantooromgeving en deze bizarre figuren versterkt dat gevoel nog eens.

De sfeer van Monday Syndrome zit daardoor niet alleen in grafische uitspatters, maar meer in de combinatie van de retrostijl, omgeving en het constante gevoel dat er iets mis is met deze werkdag (zoals met elke maandag). Het is een beetje alsof je in een retro pixelversie van een maandagmorgen-nachtmerrie bent beland: alleen dan met demonische collega’s die het nog wat erger maken.

$\"\"$

$\"Conclusie\"$

Al met al is Monday Syndrome niet echt een game waar je een enorm diep verhaal of uitgebreide mechanics van hoeft te verwachten. Het is erg simpel opgezet en je merkt dat de gameplay niet echt heel veel lagen heeft. Maar eerlijk gezegd is dat ook niet waar de game voor gaat.

Waar Monday Syndrome dan dus in slaagt, is een bizarre en hilarische ervaring neerzetten. Demonische collega’s, een retro-pixelachtige kantoorwereld en situaties die steeds wel absurd genoeg zijn om je aan het lachen te maken. Het is een game die je niet per se urenlang serieus hoeft te analyseren, maar gewoon even speelt voor wat complete chaos (of om de daadwerkelijke maandag gewoonweg even wilt afreageren).

Je moet het dus vooral zien als een stukje mindless fun. Verwacht er niet te veel van, maar als je zin hebt in een korte, vreemde en soms gewoon hilarische ervaring, dan kan Monday Syndrome zeker vermakelijk zijn.

$\"\"$

\n\n

Het bericht Review: Monday Syndrome verscheen eerst op TechGaming.

\n", "content_text": "Gameverdict\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tThe monday morning blues.\r\n\t\t\t\t\t\t7.5\r\n\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t7.5\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\n\n\nSoms kom je op Steam een game tegen waarvan je denkt: hmm, dit ziet er interessant uit… Maar wat is het eigenlijk precies? Dat had ik een beetje met Monday Syndrome. \nDe filmpjes en screenshots zien er in ieder geval veelbelovend uit met een opvallende stijl, een dubieuze sfeer, genoeg om mij erg nieuwsgierig te maken. Maar eerlijk gezegd had ik na het kijken nog steeds geen flauw idee hoe de game nou echt speelt en wat de bedoeling is.\nMisschien is dat ook wel een beetje het punt. Net als een echte maandag begin je er een beetje onzeker aan: geen idee wat je te wachten staat, maar je gaat er toch maar in mee, want hé, we hebben geld nodig.\nDus met een gezonde dosis nieuwsgierigheid (en een klein beetje voorzichtig optimisme) ben ik erin gedoken om te zien of Monday Syndrome net zo interessant speelt als het eruitziet.\nLet op, deze review kan spoilers bevatten.\n\nMonday Syndrome is een singleplayer action-roguelike waarin je speelt als een stagiair die vastzit in een helse kantoortoren. \nDaal af in een satirische corporate hel en knok tegen demonische collega’s met absurde wapens gemaakt van kantoorspullen in een eindeloze, procedureel gegenereerde toren. Overleef jij de eeuwige 9-tot-5?\n\n Gameplay en Mechanics \nDe gameplay van Monday Syndrome draait grotendeels om timing en omgaan met de onvriendelijke werkomgeving. Je beweegt door verschillende kantoorruimtes terwijl je probeert verder te komen zonder in de problemen te raken. Dat klinkt simpel, maar de game gooit al snel een aantal diabolische collega’s in de mix die het wat spannender maken.\nEen van de belangrijkste elementen zijn dus die demonische collega’s die door het kantoor rondzwerven. Ze volgen vaak bepaalde patronen, maar gedragen zich onvoorspelbaar genoeg om je constant alert te houden. Soms kan je aanvallen ontwijken door slim te bewegen of een andere route te nemen en ze van achteren aan te vallen.\nHet gevecht zelf is vrij simpel opgezet: je hebt een basisaanval, een zware aanval en je moet vooral goed timen wanneer je toeslaat en wanneer je afstand houdt en ontwijkt. Het is geen uitgebreid combat-systeem, maar gewoon hack en slash. In het begin beschik je namelijk alleen nog maar over een liniaal, waar je je vervelende collega’s mee op het hoofd kan slaan. Ook kan je kijken of je je eerste zakgeld al wilt uitgeven aan een ‘roll’ om een beter wapen te krijgen vanaf het begin. Dit is gebaseerd op geluk en hoeft niet altijd goed uit te pakken.\nWat mij opviel, is het experience-systeem. Door je stoute collega’s uit te roeien, krijg je experience, maar de experience bar vult zich tergend langzaam. Dat kan soms een beetje traag aanvoelen, vooral als je verwacht snel sterker te worden. Aan de andere kant zorgt het er ook weer voor dat progressie geleidelijk voelt en dat je niet binnen korte tijd door alles heen walst. Het is maar net hoe je eigen instelling is. Wat ik wel wil meegeven is dat als je doodgaat, je weer van vooraf aan mag beginnen; tussendoor saven is er niet bij. Dat wekte bij mij enige frustratie op, aangezien ik het eerste uur spelen dikwijls doodging. Maar ook hier zit weer een silver lining in; je moet echt strategisch te werk gaan - het is bedoeld als challenge.\nNaast een experience bar vind je ook nog een “Boon\"-bar. Zodra deze vol is gelopen, kan je een “boon\" uitkiezen. Maar let op! Aan elk voordeel zit ook een nadeel!\nWat de mechanics uiteindelijk leuk maken, is dat ze vrij eenvoudig zijn om te begrijpen, maar toch voor constante spanning zorgen (hiermee bedoel ik een hogere bloeddruk dan normaal, omdat je snel doodgaat als je niet uitkijkt). \n\n Graphics en Sfeer\nDe game kiest duidelijk voor een zeer pixelachtige look, en dat is geen subtiele retrostijl: het is echt super pixelachtig. Omgevingen en animaties zijn vrij grof opgebouwd, waardoor alles een minimalistische uitstraling krijgt. Het is een stijl waar je even aan moet wennen, maar die ook meteen een eigen karakter aan de game geeft.\nDe demonische collega’s passen ook goed binnen deze stijl. Ondanks de simpele pixelgraphics weten ze toch een beetje dreigend over te komen, juist omdat hun uiterlijk en bewegingen vreemd genoeg zijn om ongemakkelijk te voelen. Het contrast tussen de normale kantooromgeving en deze bizarre figuren versterkt dat gevoel nog eens.\nDe sfeer van Monday Syndrome zit daardoor niet alleen in grafische uitspatters, maar meer in de combinatie van de retrostijl, omgeving en het constante gevoel dat er iets mis is met deze werkdag (zoals met elke maandag). Het is een beetje alsof je in een retro pixelversie van een maandagmorgen-nachtmerrie bent beland: alleen dan met demonische collega’s die het nog wat erger maken.\n\n\nAl met al is Monday Syndrome niet echt een game waar je een enorm diep verhaal of uitgebreide mechanics van hoeft te verwachten. Het is erg simpel opgezet en je merkt dat de gameplay niet echt heel veel lagen heeft. Maar eerlijk gezegd is dat ook niet waar de game voor gaat.\nWaar Monday Syndrome dan dus in slaagt, is een bizarre en hilarische ervaring neerzetten. Demonische collega’s, een retro-pixelachtige kantoorwereld en situaties die steeds wel absurd genoeg zijn om je aan het lachen te maken. Het is een game die je niet per se urenlang serieus hoeft te analyseren, maar gewoon even speelt voor wat complete chaos (of om de daadwerkelijke maandag gewoonweg even wilt afreageren).\nJe moet het dus vooral zien als een stukje mindless fun. Verwacht er niet te veel van, maar als je zin hebt in een korte, vreemde en soms gewoon hilarische ervaring, dan kan Monday Syndrome zeker vermakelijk zijn.\n\n\nHet bericht Review: Monday Syndrome verscheen eerst op TechGaming.", "date_published": "2026-03-10T08:00:22+01:00", "date_modified": "2026-03-09T19:30:37+01:00", "authors": [ { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" } ], "author": { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" }, "image": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/2026/03/Monday-Syndrome-1.png", "tags": [ "Game review", "Horror", "Monday Syndrome", "Pc games", "PlayStation 5", "Review: Monday Syndrome", "Steam games", "Gaming reviews", "Nintendo Switch", "Pc", "Xbox Series X" ], "post_id": 98729, "categories": [ { "id": 6414, "title": "Gaming reviews", "slug": "gaming-reviews" }, { "id": 34, "title": "Nintendo Switch", "slug": "nintendo-switch" }, { "id": 35, "title": "Pc", "slug": "pc" }, { "id": 1315, "title": "PlayStation 5", "slug": "playstation-5" }, { "id": 1373, "title": "Xbox Series X", "slug": "xbox-series-x" } ] }, { "id": "https://techgaming.nl/?p=98182", "url": "https://techgaming.nl/review-resident-evil-requiem/", "title": "Review: Resident Evil Requiem", "content_html": "\t\t

\r\n\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\tGameverdict\r\n\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tBeste Resi-game in de serie.\r\n\t\t\t\t\t\t9.5\r\n\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t

\r\n\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t9.5\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\r\n\t\t\t

\r\n\t\t

$\"\"$

$\"Inleiding\"$

Sinds ik het eerste deel van Resident Evil speelde op de PlayStation 1, was ik verkocht aan deze franchise. Elke nieuwe release in deze series brengt een beetje spanning en vooral hoop met zich mee. De hoop op steeds nieuwe trauma’s toe te voegen aan mijn intense horrorgame-jeugd - wat kan ik zeggen, ik ben een masochist?

Met Resident Evil Requiem, het negende deel in de serie, ben ik dan ook vooral benieuwd of het opnieuw die pure survival horror-vibes weet te raken. Zeker na Resident Evil Village heb ik voor mij persoonlijk de lat een stuk hoger liggen, want zeg nou zelf: Resident Evil Village was echt traumatisch. Kan dit nieuwe hoofdstuk mij weer datzelfde beklemmende, onvergetelijke gevoel geven? Dat gaan we bekijken in deze review.

Let op, deze review kan spoilers bevatten.

$\"\"$

$\"Backstory\"$

Keer opnieuw terug naar de stad van rampspoed en wanhoop. Een stad in het Middenwesten van de Verenigde Staten en het hoofdkwartier van het voormalige wereldwijde farmaceutische bedrijf Umbrella.

Ten tijde van de zombie-uitbraak van 1998 keurde de regering een sterilisatieoperatie goed, een raketaanval op de stad in een poging om de situatie snel onder controle te krijgen, maar dit werd snel in de doofpot gestopt.

Leer Grace Ashcroft kennen; een inlichtingenanalist voor de FBI met een niet-aflatende focus en inzicht in deductief redeneren en analyseren. De dood van haar moeder schokte haar diep, waardoor ze introvert is en zich volledig op haar werk stort. Dus gaat ze alleen naar het verlaten hotel om deze mysterieuze dood te onderzoeken.

Uiteraard zou deze geen Resident Evil-game mogen heten als we niet één van de iconische helden uit voorgaande games zouden terugzien, namelijk mijn grote held: Leon S. Kennedy.

Leon is één van de overlevenden van het Raccoon City-incident. Hij heeft een sterk gevoel voor rechtvaardigheid en de daarbij behorende fysieke vaardigheden. Sinds die noodlottige dag heeft hij op talloze uitbraken gereageerd. Nu bestrijdt hij als doorgewinterde D.S.O.-agent bioterrorisme en is hij teruggekomen om de nieuwste reeks doden in het Middenwesten te onderzoeken. En niet geheel onbelangrijk, dat het niet heel erg problematisch is om hem op een 55-inch scherm te zien…

$\"Gameplay\"$

Gameplay

De gameplay van Resident Evil Requiem is naar mijn opinie erg sterk en leunt op twee duidelijk verschillende speelstijlen. De afwisseling tussen Grace en Leon is absoluut een bewuste keuze die de spanning telkens op een andere manier opbouwt.

Met Grace speel je erg kwetsbaar, bijna breekbaar. Haar segmenten draaien om overleven in de puurste vorm: sluipen, luisteren, observeren. Munitie is echt heel schaars en directe confrontaties zijn eigenlijk nooit in je voordeel… zeker als je zoals ik rond wil rennen als een kip zonder kop (én een Desert Eagle in je hand).

Ik merkte echt dat ik automatisch langzamer en vooral voorzichtiger ging spelen. Elke kamer heb ik eerst afgetast en ook scande ik constant mijn omgeving op de snelste en slimste uitweg. De gameplay van Grace voelt echt intens en zeer beklemmend, zoals old-school survival horror hoort te zijn.

In de onderstaande video krijg je een kleine impressie met betrekking tot de combat style van Grace, zonder al te veel van de game voor jullie te spoilen.

Leon daarentegen brengt een compleet ander feestje op je scherm. Als zeer ervaren D.O.S.-agent speelt hij zelfverzekerder, met meer focus op actie en directe confrontatie en zeker meer ammo (hier kon ik dus wel lekker alles in zicht kapotslopen).

Zijn gameplay is een stuk dynamischer: strakkere gunplay, snellere bewegingen en meer mogelijkheden om vijanden tactisch uit te schakelen. Toch is het zeker geen simpele actiemodus, want ook met Leon blijft de dreiging constant aanwezig. Vijanden lijken veel agressiever en meer onvoorspelbaar, waardoor zelfs zijn sterkere arsenaal geen garantie op veiligheid is (ook zeker niet op je mentale veiligheid).

Als voorbeeld heb ik wederom een video opgenomen in de hoop dat het niet te veel van de game spoilt. Maar toch kon ik het niet laten om jullie te laten zien hoe Leon “The Chonk\" neer…choncked… Plus, zeg nou zelf… Wie wil er nou niet naar Leon kijken?

Wat ik oprecht heel innovatief vind, is hoe de game deze twee speelstijlen niet alleen naast elkaar zet, maar ook inhoudelijk laat samenwerken. Situaties die met Grace bijna onmogelijk lijken, krijgen via Leon een heel ander perspectief; en andersom. Het zorgt ervoor dat je continu moet schakelen in mindset en dat is precies waar ik goed op ga: intense chaos.

Alles speelt ontzettend soepel. De besturing reageert direct, de camera werkt mee in plaats van tegen, en de overgang tussen exploratie en gevechten voelt al net zo strak. Dat maakt het spannend zonder frustrerend te worden; een balans die niet elke survival horror weet te vinden.

Persoonlijk vind ik juist die afwisseling één van de sterkste punten in de gameplay. Het ene moment zit je met ingehouden adem verstopt in een donkere ruimte, het volgende moment sta je onder hoge druk vijanden van je af te houden met een handcannon. Die constante wisseling tussen kwetsbaarheid en controle maakt Resident Evil Requiem voor mij niet alleen spannend, maar ook vernieuwend binnen de serie.

Puzzels

De puzzels in Resident Evil Requiem zijn ook weer een essentieel onderdeel van de ervaring en voelen zeker niet als een verplicht tussendoortje. Wat ik persoonlijk erg waardeer, is dat ze teruggrijpen naar die klassieke Resident Evil-formule: logisch nadenken, goed je omgeving onderzoeken en soms nét dat ene detail zien dat je eerder over het hoofd zag - wat bij mij erg vaak voorkwam, dat ik een flink stuk moest backtracken, aangezien ik het attentievermogen van een baksteen heb.

De puzzels zijn gevarieerd in opzet. Sommige puzzels draaien om het combineren van voorwerpen en alsnog backtracken door eerder bezochte delen van de map, terwijl andere meer draaien om observatie en timing. Vooral in de gedeeltes waar je met Grace speelt, versterken de puzzels de spanning op een niveau dat je hartslag permanent boven de 100 ligt. Je bent al kwetsbaar en dan moet je ook nog rustig nadenken, terwijl je weet dat gevaar op de loer ligt.

Met Leon zijn de puzzels iets directer en minder verstopt, maar nog steeds betekenisvol. Denk meer aan het gebruiken van zijn brute kracht dan aan echte breinkrakers. Wat echt een frisse change of pace geeft in je gameplayflow.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

Voor mijn gevoel dragen de puzzels echt bij aan het klassieke survival horror-gevoel: niet alleen schieten en rennen voor je leven, maar ook stilstaan, analyseren en slim omgaan met je omgeving.

Graphics en Sfeer

Op grafisch vlak heeft Resident Evil Requiem bij mij echt een diepe indruk gemaakt. Vanaf de eerste minuten spatten de details van het scherm. Omgevingen zijn niet alleen mooi weergegeven, maar voelen ook geleefd en dreigend. Muren zijn verweerd, vloeren kraken onder je voeten en de subtiele lichteffecten zorgen ervoor dat elke ruimte een eigen karakter krijgt. Ik kan het het beste beschrijven als bitterzoete schoonheid; alles in en aan je omgeving draagt bij aan de spanning.

Waar ik ook echt goed op ging, is het spel met licht en schaduw. De donkere hoeken zijn oprecht écht donker, waardoor je constant twijfelt of er iets beweegt of dat je het je verbeeldt - je moet dus ook nog eens goed luisteren in je omgeving, vooral als je met Grace speelt.

Reflecties, mist en kleine stofdeeltjes in het licht maken de wereld ook nog eens bijna tastbaar. Het zorgt ervoor dat ik soms heel even stil bleef staan, niet om te vechten, maar om simpelweg de beklemmende sfeer op te zuigen, zodat je net op dat puntje van je bloeddruk en hartslag komt die je nodig hebt om door te spelen.

De sfeer wordt daarnaast extra versterkt door de mogelijkheden van de DualSense-controller. De controller voegt echt een extra beleving toe. Zo trilt de controller subtiel mee met het vallen van regendruppels wanneer je door een regenachtige omgeving loopt. Het zijn kleine details, maar ze zorgen ervoor dat je nog meer in de wereld wordt opgeslokt. Ook tijdens spannende momenten voel je via de haptische feedback de dreiging letterlijk in je handen en in je hartslag. ..

Geluid en beeld zijn echt perfect op elkaar ingespeeld. Een verre klap, een zacht geschuifel of een plots wegvallend achtergrondgeluid; het zet je continu op scherp. Vooral in de rustigere momenten bouwt de game deze spanning op zonder dat er direct iets gebeurt. En juist dat maakt het zo effectief, want je verwacht wel echt dat achter elke hoek en stoeptegel iets schuilt, wat dus niet altijd het geval is.

Persoonlijk is dit voor mij één van de meest consistente en volwassen presentaties binnen de Resident Evil-franchise. Het ziet er niet alleen fantastisch uit, het voelt ook echt heel intens en vooral… ongemakkelijk; precies wat ik wil voelen in een goede survival horror.

Zelfs doodgaan is erg sfeervol in deze game…

$\"Conclusie\"$

Resident Evil Requiem is zonder twijfel de beste game die ik in een lange tijd heb gespeeld. Vanaf het begin tot het einde zit het vol spanning, pure horror en een constante intensiteit die je je niet zomaar met rust laat.

Het was voor mij echt een ervaring waarbij i na een speelsessie echt heel eventjes moet bijkomen, maar tegelijkertijd toch zin had om weer verder te spelen, een soort verslaving wordt het (zoals ik al zei, i like the mental abuse).

De gamedevelopers weten precies wat survival horrorgames voor mij en uiteraard een hoop anderen moet betekenen: kwetsbaarheid, dreiging en momenten die nog dagen in je hoofd blijven hangen. Sommige scènes hebben me oprecht ongemakkelijk gemaakt. Nieuwe traumas aangevoert waarbij mijn ziel een aantal keer mijn lichaam is verlaten, maar dan op de best mogelijke manier. Dat gevoel dat een game echt iets met je doet, dat het onder je huid kruipt, is voor mij zeldzaam.

Als fan sinds het eerste uur in deel één op de PlayStation is dit deel oprecht de reden waarom ik ooit verliefd werd op deze franchise. Het is intens, beklemmend en onvergetelijk. Precies zoals Resident Evil hoort te zijn.

$\"\"$

\n\n

TechGaming Award

Het bericht Review: Resident Evil Requiem verscheen eerst op TechGaming.

\n", "content_text": "Gameverdict\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tBeste Resi-game in de serie.\r\n\t\t\t\t\t\t9.5\r\n\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t9.5\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\n\n\nSinds ik het eerste deel van Resident Evil speelde op de PlayStation 1, was ik verkocht aan deze franchise. Elke nieuwe release in deze series brengt een beetje spanning en vooral hoop met zich mee. De hoop op steeds nieuwe trauma’s toe te voegen aan mijn intense horrorgame-jeugd - wat kan ik zeggen, ik ben een masochist?\nMet Resident Evil Requiem, het negende deel in de serie, ben ik dan ook vooral benieuwd of het opnieuw die pure survival horror-vibes weet te raken. Zeker na Resident Evil Village heb ik voor mij persoonlijk de lat een stuk hoger liggen, want zeg nou zelf: Resident Evil Village was echt traumatisch. Kan dit nieuwe hoofdstuk mij weer datzelfde beklemmende, onvergetelijke gevoel geven? Dat gaan we bekijken in deze review.\nLet op, deze review kan spoilers bevatten.\n\n\nKeer opnieuw terug naar de stad van rampspoed en wanhoop. Een stad in het Middenwesten van de Verenigde Staten en het hoofdkwartier van het voormalige wereldwijde farmaceutische bedrijf Umbrella.\nTen tijde van de zombie-uitbraak van 1998 keurde de regering een sterilisatieoperatie goed, een raketaanval op de stad in een poging om de situatie snel onder controle te krijgen, maar dit werd snel in de doofpot gestopt.\nLeer Grace Ashcroft kennen; een inlichtingenanalist voor de FBI met een niet-aflatende focus en inzicht in deductief redeneren en analyseren. De dood van haar moeder schokte haar diep, waardoor ze introvert is en zich volledig op haar werk stort. Dus gaat ze alleen naar het verlaten hotel om deze mysterieuze dood te onderzoeken.\nUiteraard zou deze geen Resident Evil-game mogen heten als we niet één van de iconische helden uit voorgaande games zouden terugzien, namelijk mijn grote held: Leon S. Kennedy.\nLeon is één van de overlevenden van het Raccoon City-incident. Hij heeft een sterk gevoel voor rechtvaardigheid en de daarbij behorende fysieke vaardigheden. Sinds die noodlottige dag heeft hij op talloze uitbraken gereageerd. Nu bestrijdt hij als doorgewinterde D.S.O.-agent bioterrorisme en is hij teruggekomen om de nieuwste reeks doden in het Middenwesten te onderzoeken. En niet geheel onbelangrijk, dat het niet heel erg problematisch is om hem op een 55-inch scherm te zien…\n\n\n Gameplay \nDe gameplay van Resident Evil Requiem is naar mijn opinie erg sterk en leunt op twee duidelijk verschillende speelstijlen. De afwisseling tussen Grace en Leon is absoluut een bewuste keuze die de spanning telkens op een andere manier opbouwt.\nMet Grace speel je erg kwetsbaar, bijna breekbaar. Haar segmenten draaien om overleven in de puurste vorm: sluipen, luisteren, observeren. Munitie is echt heel schaars en directe confrontaties zijn eigenlijk nooit in je voordeel… zeker als je zoals ik rond wil rennen als een kip zonder kop (én een Desert Eagle in je hand).\nIk merkte echt dat ik automatisch langzamer en vooral voorzichtiger ging spelen. Elke kamer heb ik eerst afgetast en ook scande ik constant mijn omgeving op de snelste en slimste uitweg. De gameplay van Grace voelt echt intens en zeer beklemmend, zoals old-school survival horror hoort te zijn.\nIn de onderstaande video krijg je een kleine impressie met betrekking tot de combat style van Grace, zonder al te veel van de game voor jullie te spoilen.\n\nLeon daarentegen brengt een compleet ander feestje op je scherm. Als zeer ervaren D.O.S.-agent speelt hij zelfverzekerder, met meer focus op actie en directe confrontatie en zeker meer ammo (hier kon ik dus wel lekker alles in zicht kapotslopen).\nZijn gameplay is een stuk dynamischer: strakkere gunplay, snellere bewegingen en meer mogelijkheden om vijanden tactisch uit te schakelen. Toch is het zeker geen simpele actiemodus, want ook met Leon blijft de dreiging constant aanwezig. Vijanden lijken veel agressiever en meer onvoorspelbaar, waardoor zelfs zijn sterkere arsenaal geen garantie op veiligheid is (ook zeker niet op je mentale veiligheid).\nAls voorbeeld heb ik wederom een video opgenomen in de hoop dat het niet te veel van de game spoilt. Maar toch kon ik het niet laten om jullie te laten zien hoe Leon “The Chonk\" neer…choncked… Plus, zeg nou zelf… Wie wil er nou niet naar Leon kijken?\n\nWat ik oprecht heel innovatief vind, is hoe de game deze twee speelstijlen niet alleen naast elkaar zet, maar ook inhoudelijk laat samenwerken. Situaties die met Grace bijna onmogelijk lijken, krijgen via Leon een heel ander perspectief; en andersom. Het zorgt ervoor dat je continu moet schakelen in mindset en dat is precies waar ik goed op ga: intense chaos.\nAlles speelt ontzettend soepel. De besturing reageert direct, de camera werkt mee in plaats van tegen, en de overgang tussen exploratie en gevechten voelt al net zo strak. Dat maakt het spannend zonder frustrerend te worden; een balans die niet elke survival horror weet te vinden.\nPersoonlijk vind ik juist die afwisseling één van de sterkste punten in de gameplay. Het ene moment zit je met ingehouden adem verstopt in een donkere ruimte, het volgende moment sta je onder hoge druk vijanden van je af te houden met een handcannon. Die constante wisseling tussen kwetsbaarheid en controle maakt Resident Evil Requiem voor mij niet alleen spannend, maar ook vernieuwend binnen de serie.\n\nPuzzels\nDe puzzels in Resident Evil Requiem zijn ook weer een essentieel onderdeel van de ervaring en voelen zeker niet als een verplicht tussendoortje. Wat ik persoonlijk erg waardeer, is dat ze teruggrijpen naar die klassieke Resident Evil-formule: logisch nadenken, goed je omgeving onderzoeken en soms nét dat ene detail zien dat je eerder over het hoofd zag - wat bij mij erg vaak voorkwam, dat ik een flink stuk moest backtracken, aangezien ik het attentievermogen van een baksteen heb.\nDe puzzels zijn gevarieerd in opzet. Sommige puzzels draaien om het combineren van voorwerpen en alsnog backtracken door eerder bezochte delen van de map, terwijl andere meer draaien om observatie en timing. Vooral in de gedeeltes waar je met Grace speelt, versterken de puzzels de spanning op een niveau dat je hartslag permanent boven de 100 ligt. Je bent al kwetsbaar en dan moet je ook nog rustig nadenken, terwijl je weet dat gevaar op de loer ligt.\nMet Leon zijn de puzzels iets directer en minder verstopt, maar nog steeds betekenisvol. Denk meer aan het gebruiken van zijn brute kracht dan aan echte breinkrakers. Wat echt een frisse change of pace geeft in je gameplayflow.\n\n\n\n\nVoor mijn gevoel dragen de puzzels echt bij aan het klassieke survival horror-gevoel: niet alleen schieten en rennen voor je leven, maar ook stilstaan, analyseren en slim omgaan met je omgeving. \n Graphics en Sfeer\nOp grafisch vlak heeft Resident Evil Requiem bij mij echt een diepe indruk gemaakt. Vanaf de eerste minuten spatten de details van het scherm. Omgevingen zijn niet alleen mooi weergegeven, maar voelen ook geleefd en dreigend. Muren zijn verweerd, vloeren kraken onder je voeten en de subtiele lichteffecten zorgen ervoor dat elke ruimte een eigen karakter krijgt. Ik kan het het beste beschrijven als bitterzoete schoonheid; alles in en aan je omgeving draagt bij aan de spanning.\nWaar ik ook echt goed op ging, is het spel met licht en schaduw. De donkere hoeken zijn oprecht écht donker, waardoor je constant twijfelt of er iets beweegt of dat je het je verbeeldt - je moet dus ook nog eens goed luisteren in je omgeving, vooral als je met Grace speelt.\n\nReflecties, mist en kleine stofdeeltjes in het licht maken de wereld ook nog eens bijna tastbaar. Het zorgt ervoor dat ik soms heel even stil bleef staan, niet om te vechten, maar om simpelweg de beklemmende sfeer op te zuigen, zodat je net op dat puntje van je bloeddruk en hartslag komt die je nodig hebt om door te spelen.\nDe sfeer wordt daarnaast extra versterkt door de mogelijkheden van de DualSense-controller. De controller voegt echt een extra beleving toe. Zo trilt de controller subtiel mee met het vallen van regendruppels wanneer je door een regenachtige omgeving loopt. Het zijn kleine details, maar ze zorgen ervoor dat je nog meer in de wereld wordt opgeslokt. Ook tijdens spannende momenten voel je via de haptische feedback de dreiging letterlijk in je handen en in je hartslag. ..\nGeluid en beeld zijn echt perfect op elkaar ingespeeld. Een verre klap, een zacht geschuifel of een plots wegvallend achtergrondgeluid; het zet je continu op scherp. Vooral in de rustigere momenten bouwt de game deze spanning op zonder dat er direct iets gebeurt. En juist dat maakt het zo effectief, want je verwacht wel echt dat achter elke hoek en stoeptegel iets schuilt, wat dus niet altijd het geval is.\nPersoonlijk is dit voor mij één van de meest consistente en volwassen presentaties binnen de Resident Evil-franchise. Het ziet er niet alleen fantastisch uit, het voelt ook echt heel intens en vooral… ongemakkelijk; precies wat ik wil voelen in een goede survival horror.\nZelfs doodgaan is erg sfeervol in deze game…\n\n\nResident Evil Requiem is zonder twijfel de beste game die ik in een lange tijd heb gespeeld. Vanaf het begin tot het einde zit het vol spanning, pure horror en een constante intensiteit die je je niet zomaar met rust laat.\nHet was voor mij echt een ervaring waarbij i na een speelsessie echt heel eventjes moet bijkomen, maar tegelijkertijd toch zin had om weer verder te spelen, een soort verslaving wordt het (zoals ik al zei, i like the mental abuse).\nDe gamedevelopers weten precies wat survival horrorgames voor mij en uiteraard een hoop anderen moet betekenen: kwetsbaarheid, dreiging en momenten die nog dagen in je hoofd blijven hangen. Sommige scènes hebben me oprecht ongemakkelijk gemaakt. Nieuwe traumas aangevoert waarbij mijn ziel een aantal keer mijn lichaam is verlaten, maar dan op de best mogelijke manier. Dat gevoel dat een game echt iets met je doet, dat het onder je huid kruipt, is voor mij zeldzaam.\nAls fan sinds het eerste uur in deel één op de PlayStation is dit deel oprecht de reden waarom ik ooit verliefd werd op deze franchise. Het is intens, beklemmend en onvergetelijk. Precies zoals Resident Evil hoort te zijn.\n\n\nTechGaming AwardHet bericht Review: Resident Evil Requiem verscheen eerst op TechGaming.", "date_published": "2026-03-03T08:00:54+01:00", "date_modified": "2026-03-02T20:24:24+01:00", "authors": [ { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" } ], "author": { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" }, "image": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/2026/03/Resident-Evil-Requiem-Uitgelicht-scaled.jpg", "tags": [ "Game review", "Horror", "Pc games", "PlayStation 5", "Review: Resident Evil Requiem", "Steam games", "Best Story", "Gaming reviews", "Nintendo Switch", "Pc", "Ultimate Game of the Year", "Xbox Series X" ], "post_id": 98182, "categories": [ { "id": 6841, "title": "Best Story", "slug": "techgaming-game-award-best-story" }, { "id": 6414, "title": "Gaming reviews", "slug": "gaming-reviews" }, { "id": 34, "title": "Nintendo Switch", "slug": "nintendo-switch" }, { "id": 35, "title": "Pc", "slug": "pc" }, { "id": 1315, "title": "PlayStation 5", "slug": "playstation-5" }, { "id": 6843, "title": "Ultimate Game of the Year", "slug": "techgaming-game-award-ultimate-game-of-the-year" }, { "id": 1373, "title": "Xbox Series X", "slug": "xbox-series-x" } ] }, { "id": "https://techgaming.nl/?p=97772", "url": "https://techgaming.nl/review-ebola-village/", "title": "Review: Ebola Village", "content_html": "\t\t

\r\n\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\tGameverdict\r\n\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tRussisch zombiegalore. \r\n\t\t\t\t\t\t6\r\n\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t

\r\n\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t6\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\r\n\t\t\t

\r\n\t\t

$\"\"$

$\"Inleiding\"$

Na mijn vorige review, die helaas een pijnlijk laag cijfer kreeg, merkte ik dat mijn verwachtingen een stuk lager lagen. Misschien maar goed ook. Om heel eerlijk te zijn hoop ik toch stiekem op een nieuwe, persoonlijk traumatische ervaring, maar dit keer zonder al te veel vertrouwen vooraf. Ik wil gewoon zitten in een donkere kamer en een game spelen die me een beetje ongemakkelijk gaat maken.

Zo sta ik dan nu op het punt om Ebola Village op de PlayStation 5 op te starten.

Geen torenhoge verwachtingen en geen hieperdepiep. Alleen nieuwsgierigheid. En misschien is dat wel precies de juiste instelling om weer een nieuwe survival horror in te gaan.

Wat ik wél weet, is dat ik een grauw, verlaten dorp ga binnenstappen. Wat ik níet weet, is wat me daar precies te wachten staat en hier ga ik jullie lekker in meenemen.

Let op, deze review kan spoilers bevatten.

$\"Backstory\"$

Ebola Village is een klassieke horrorgame, geïnspireerd op de originele survivalgames uit de jaren 90. Het is een moderne first-person avonturengame waarin hoofdpersoon Maria de mysterieuze gebeurtenissen in de Sovjet-Unie onderzoekt.

Maria zit in haar appartement naar haar favoriete serie te kijken (uiteraard in haar ondergoed, het begint natuurlijk goed), wanneer de uitzending wordt onderbroken en een live-uitzending over een biologische dreiging begint. Ze gaat naar het dorp om haar moeder en haar ex-man Ruslan te bezoeken… en dan beginnen er vreselijke dingen te gebeuren…

Je moet de complexe geschiedenis ontrafelen en ontdekken wat er is gebeurd en wie erbij betrokken is.

$\"Gameplay\"$

Gameplay en Mechanics

Wat mij direct is opgevallen, is hoe de omgevingen zijn vormgegeven. Het dorp geeft je direct een sombere en beklemmende sfeer; elke locatie voelt verlaten, maar tegelijk weet je dat er iets dreigends achter elke stoeptegel ligt.

$\"\"$

De setting van het Sovjetdorp is overtuigend neergezet, met details die het geheel geloofwaardig maken. Daarbij helpt het geluid enorm: krakende vloeren, verre echo’s en subtiele omgevingsgeluiden zorgen ervoor dat je constant op scherp staat. Echter, ik liep wel tegen het feit aan dat alles Russisch is. De teksten ingame en voice-overs. Ik heb de instellingen bestudeerd en dit is op de PlayStation 5 niet te veranderen.

Maargoed, moving on; je kan met veel objecten in de omgeving aan de slag, wat het verkennen interessant maakt. Het voelt wat minder als loos decor.

Waar het spel wat mij betreft wat steken laat vallen, is in de gameplay zelf. Het gevechtssysteem oogt op papier solide, met verschillende wapens die elk hun eigen gevoel en impact hebben, maar in de praktijk speelt het niet altijd even soepel. Vooral met een PlayStation-controller is het richten behoorlijk lastig, wat gevechten soms frustrerender dan spannend maakt. Vijanden reageren ook onrealistisch op schoten, maar het damage-systeem maakt confrontaties wel wat rauwer en directer; er vliegt van alles van de zombies af, ook een… pruik? Echter, dit kan niet volledig verhullen dat de besturing tegenwerkt, en niet echt “je van het\" is.

Graphics en Sfeer

Grafisch gezien is Ebola Village niet echt een technische showcase voor de PlayStation 5 en heel eerlijk gezegd hadden de graphics hier en daar ook wel wat beter gekund (zeer zeker als de screenshots er beter uitzien dan de game tijdens het spelen). Texturen ogen soms wat vlak en bepaalde omgevingen missen de finesse die je anno nu toch verwacht. Tegelijkertijd blijft het op zich toch wel redelijk speelbaar en functioneel; het stoort nergens zó erg dat het de ervaring volledig onderuit haalt. Soms moest ik wel gniffelen om de slechtere graphics.

Wat de game mist aan puur next-gen vuurwerk, maakt het deels goed met sfeer; mits je niet door het Russische voice-overgedeelte kan kijken. Het draait hier niet om hyperrealistische gezichten of duizelingwekkende ray tracing, maar om toon en aankleding. En die zitten redelijk goed.

De sfeer is dan uiteindelijk de grootste kracht van de game. Het is geen spectaculaire horror vol jumpscares. Ondanks de grafische beperkingen weet de game daardoor toch een blijvende indruk achter te laten; al blijft het gevoel hangen dat er visueel meer in had kunnen zitten.

$\"Conclusie\"$

Ebola Village is geen game die iedereen zal overtuigen. Het is geen grafisch spektakel, geen technisch hoogstandje en ook geen titel die je echt bij de hand zal nemen. Wat het wel wil zijn, is een speelse knipoog naar klassieke survival horror. Wel met een duidelijke focus op sfeer en spanning, en daar slaagt de game dan wel een beetje in.

Tegelijkertijd zijn de minpunten voor mij persoonlijk lastig te negeren. De graphics hadden in dit tijdperk simpelweg beter gekund; sommige omgevingen en textures ogen gedateerd en missen de afwerking die je van een moderne release verwacht. Daarnaast voelt de gameplay niet altijd even sterk. Vooral het richten met een PlayStation-controller kan behoorlijk frustrerend zijn, wat gevechten soms onnodig stroef maakt.

De game heeft dus duidelijk echt wel wat ruwe randjes. Het feit dat de voice-overs in het Russisch zijn, is op zich grappig en draagt bij aan de algehele sfeer, maar cutscenes gaan zo snel voorbij; je mist dan de kans om subtitels te lezen. Ik had oprecht echt gehoopt dat ik na de laatste game een wat hogere score zou mogen geven.

Helaas pindakaas. Want zoek je een intense actie-ervaring met vloeiende combat en cinematografische pracht en praal, dan is dit waarschijnlijk niet jouw game.

$\"\"$

\n\n

Het bericht Review: Ebola Village verscheen eerst op TechGaming.

\n", "content_text": "Gameverdict\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tRussisch zombiegalore. \r\n\t\t\t\t\t\t6\r\n\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t6\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\n\n\nNa mijn vorige review, die helaas een pijnlijk laag cijfer kreeg, merkte ik dat mijn verwachtingen een stuk lager lagen. Misschien maar goed ook. Om heel eerlijk te zijn hoop ik toch stiekem op een nieuwe, persoonlijk traumatische ervaring, maar dit keer zonder al te veel vertrouwen vooraf. Ik wil gewoon zitten in een donkere kamer en een game spelen die me een beetje ongemakkelijk gaat maken.\nZo sta ik dan nu op het punt om Ebola Village op de PlayStation 5 op te starten.\nGeen torenhoge verwachtingen en geen hieperdepiep. Alleen nieuwsgierigheid. En misschien is dat wel precies de juiste instelling om weer een nieuwe survival horror in te gaan.\nWat ik wél weet, is dat ik een grauw, verlaten dorp ga binnenstappen. Wat ik níet weet, is wat me daar precies te wachten staat en hier ga ik jullie lekker in meenemen.\nLet op, deze review kan spoilers bevatten.\n\nEbola Village is een klassieke horrorgame, geïnspireerd op de originele survivalgames uit de jaren 90. Het is een moderne first-person avonturengame waarin hoofdpersoon Maria de mysterieuze gebeurtenissen in de Sovjet-Unie onderzoekt. \nMaria zit in haar appartement naar haar favoriete serie te kijken (uiteraard in haar ondergoed, het begint natuurlijk goed), wanneer de uitzending wordt onderbroken en een live-uitzending over een biologische dreiging begint. Ze gaat naar het dorp om haar moeder en haar ex-man Ruslan te bezoeken… en dan beginnen er vreselijke dingen te gebeuren…\nJe moet de complexe geschiedenis ontrafelen en ontdekken wat er is gebeurd en wie erbij betrokken is.\n\n\n Gameplay en Mechanics \nWat mij direct is opgevallen, is hoe de omgevingen zijn vormgegeven. Het dorp geeft je direct een sombere en beklemmende sfeer; elke locatie voelt verlaten, maar tegelijk weet je dat er iets dreigends achter elke stoeptegel ligt. \n\nDe setting van het Sovjetdorp is overtuigend neergezet, met details die het geheel geloofwaardig maken. Daarbij helpt het geluid enorm: krakende vloeren, verre echo’s en subtiele omgevingsgeluiden zorgen ervoor dat je constant op scherp staat. Echter, ik liep wel tegen het feit aan dat alles Russisch is. De teksten ingame en voice-overs. Ik heb de instellingen bestudeerd en dit is op de PlayStation 5 niet te veranderen.\nMaargoed, moving on; je kan met veel objecten in de omgeving aan de slag, wat het verkennen interessant maakt. Het voelt wat minder als loos decor.\nWaar het spel wat mij betreft wat steken laat vallen, is in de gameplay zelf. Het gevechtssysteem oogt op papier solide, met verschillende wapens die elk hun eigen gevoel en impact hebben, maar in de praktijk speelt het niet altijd even soepel. Vooral met een PlayStation-controller is het richten behoorlijk lastig, wat gevechten soms frustrerender dan spannend maakt. Vijanden reageren ook onrealistisch op schoten, maar het damage-systeem maakt confrontaties wel wat rauwer en directer; er vliegt van alles van de zombies af, ook een… pruik? Echter, dit kan niet volledig verhullen dat de besturing tegenwerkt, en niet echt “je van het\" is.\n\n Graphics en Sfeer\nGrafisch gezien is Ebola Village niet echt een technische showcase voor de PlayStation 5 en heel eerlijk gezegd hadden de graphics hier en daar ook wel wat beter gekund (zeer zeker als de screenshots er beter uitzien dan de game tijdens het spelen). Texturen ogen soms wat vlak en bepaalde omgevingen missen de finesse die je anno nu toch verwacht. Tegelijkertijd blijft het op zich toch wel redelijk speelbaar en functioneel; het stoort nergens zó erg dat het de ervaring volledig onderuit haalt. Soms moest ik wel gniffelen om de slechtere graphics.\nWat de game mist aan puur next-gen vuurwerk, maakt het deels goed met sfeer; mits je niet door het Russische voice-overgedeelte kan kijken. Het draait hier niet om hyperrealistische gezichten of duizelingwekkende ray tracing, maar om toon en aankleding. En die zitten redelijk goed.\nDe sfeer is dan uiteindelijk de grootste kracht van de game. Het is geen spectaculaire horror vol jumpscares. Ondanks de grafische beperkingen weet de game daardoor toch een blijvende indruk achter te laten; al blijft het gevoel hangen dat er visueel meer in had kunnen zitten.\n\n\nEbola Village is geen game die iedereen zal overtuigen. Het is geen grafisch spektakel, geen technisch hoogstandje en ook geen titel die je echt bij de hand zal nemen. Wat het wel wil zijn, is een speelse knipoog naar klassieke survival horror. Wel met een duidelijke focus op sfeer en spanning, en daar slaagt de game dan wel een beetje in.\nTegelijkertijd zijn de minpunten voor mij persoonlijk lastig te negeren. De graphics hadden in dit tijdperk simpelweg beter gekund; sommige omgevingen en textures ogen gedateerd en missen de afwerking die je van een moderne release verwacht. Daarnaast voelt de gameplay niet altijd even sterk. Vooral het richten met een PlayStation-controller kan behoorlijk frustrerend zijn, wat gevechten soms onnodig stroef maakt. \nDe game heeft dus duidelijk echt wel wat ruwe randjes. Het feit dat de voice-overs in het Russisch zijn, is op zich grappig en draagt bij aan de algehele sfeer, maar cutscenes gaan zo snel voorbij; je mist dan de kans om subtitels te lezen. Ik had oprecht echt gehoopt dat ik na de laatste game een wat hogere score zou mogen geven.\nHelaas pindakaas. Want zoek je een intense actie-ervaring met vloeiende combat en cinematografische pracht en praal, dan is dit waarschijnlijk niet jouw game. \n\n\nHet bericht Review: Ebola Village verscheen eerst op TechGaming.", "date_published": "2026-02-25T08:00:55+01:00", "date_modified": "2026-02-24T21:13:45+01:00", "authors": [ { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" } ], "author": { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" }, "image": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/2026/02/Ebola-Village-uitgelicht-scaled.png", "tags": [ "Game review", "Horror", "Pc games", "PlayStation 5", "Review: Ebola Village", "Steam games", "X-files", "Gaming reviews", "Nintendo Switch", "Pc", "Xbox Series X" ], "post_id": 97772, "categories": [ { "id": 6414, "title": "Gaming reviews", "slug": "gaming-reviews" }, { "id": 34, "title": "Nintendo Switch", "slug": "nintendo-switch" }, { "id": 35, "title": "Pc", "slug": "pc" }, { "id": 1315, "title": "PlayStation 5", "slug": "playstation-5" }, { "id": 1373, "title": "Xbox Series X", "slug": "xbox-series-x" } ] }, { "id": "https://techgaming.nl/?p=96385", "url": "https://techgaming.nl/review-ufophilia/", "title": "Review: UFOPHILIA", "content_html": "\t\t

\r\n\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\tGameverdict\r\n\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tPhasmophobia maar dan met aliens.\r\n\t\t\t\t\t\t4\r\n\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t

\r\n\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t4\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\r\n\t\t\t

\r\n\t\t

$\"\"$

$\"Inleiding\"$

Soms start je een game op zonder precies te weten wat je kan verwachten. Dat had ik dus ook bij UFOPHILIA op de PlayStation 5.

De naam alleen al roept bij mij al meerdere vragen op, en om eerlijk te zijn: weten we nu inmiddels dat mijn nieuwsgierigheid geen grenzen kent. Is dit horror? Een bizarre sci-fi-game? Of is dit gewoon weer een game waar ik met diepe trauma’s word achtergelaten (ik bedoel, we hebben allemaal de film The Fourth Kind gezien, toch?) ?

Met deze gedachten pakte ik mijn controller erbij en liet ik me verrassen.

Let op, deze review kan spoilers bevatten.

$\"Backstory\"$

In UFOPHILIA kruip je in de huid van een nieuwsgierige onderzoeker die een tikje geobsedeerd is door UFO’s en buitenaards leven. Je sleurt een rugzak vol gadgets mee; denk aan EMF-meters, nachtkijkers en vreemde apparaten waarvan je je afvraagt of ze echt werken en trekt naar afgelegen plekjes waar mensen rare lichten hebben waargenomen of onverklaarbare dingen meemaakten.

Het mooie is dat je nooit precies weet wat je gaat tegenkomen. Soms lijkt het alsof je de enige bent die het vreemde dingen ziet, andere keren lijkt het alsof zij jou in de gaten houden.

$\"\"$

$\"Gameplay\"$

Gameplay en Mechanics

Wat ik in eerste instantie oprecht leuk vond aan UFOPHILIA, is het basisidee van hoe je het speelt. Je sluipt rond, zet soms wat dubieuze apparaten neer en probeert bewijs te verzamelen van dingen die je eigenlijk liever niet wilt tegenkomen, of juist wil bewijzen dat ze echt bestaan. Het voelt alsof je een nerdy detective bent op een buitenaardse speurtocht: je kijkt, meet, filmt en noteert alles wat verdacht is, terwijl je constant het gevoel hebt dat er iets achter je staat te gluren.

$\"\"$

Maar hoe langer je speelt, hoe meer ik het besef kreeg dat dit eigenlijk gewoon een slappe kopie van Phasmophobia is. Vrijwel alles is hetzelfde principe, alleen jaag je hier niet op spoken, maar op aliens. Het idee is nauwelijks eigen gemaakt en voelt meer als een copy-pasteversie dan als een originele game met een eigen identiteit.

De controls zijn in theorie vrij simpel, maar op de PlayStation 5 voelen ze log en inaccuraat. Bewegingen reageren traag, richten voelt onnauwkeurig en op spannende momenten werkt dat eerder frustrerend dan sfeerverhogend. Waar spanning zou moeten ontstaan door het onbekende, ontstaat die hier vooral omdat je character niet doet wat jij wil.

De tutorial helpt ook totaal niet mee. In plaats van je rustig wegwijs te maken, laat die je nog verwarder achter dan je al was. Je krijgt halfbakken uitleg, weinig duidelijke structuur en wordt vervolgens het veld ingestuurd met een gevoel van: joejoe! Succes ermee, hè. Dat haalt meteen een groot deel van de positieve flow weg.

$\"\"$

De spanning zou ook in theorie op onverwachte momenten moeten komen; een lichtflits, een vreemd geluid. En ja, soms schiet je hartslag eventjes omhoog maar dat komt dan niet door de jumpscare. Want door het langdradige tempo en de herhaling zakt dat gevoel snel weer weg. Wat in het begin nog creepy is, wordt al gauw voorspelbaar en eerlijk gezegd… erg saai.

Uiteraard rende ik soms als een kip zonder kop rond (zoals mensen die mijn Twitch-livestreams kijken inmiddels wel gewend zijn), soms probeerde ik als een ninja te sluipen, en soms bleef ik gewoon stilstaan met de gedachte: oké, dit gaat zelfs mijn brein even te ver. Die mix van nieuwsgierigheid, stress en absurditeit had goud kunnen zijn; maar het komt hier niet volledig tot zijn recht.

Het had zóveel meer kunnen zijn. Met een eigen identiteit, strakkere controls en een duidelijkere opbouw had dit echt een sterke, unieke alien-horror kunnen worden. Nu voelt het vooral als een gemiste kans: een game die leunt op het succes van Phasmophobia, maar nergens hetzelfde niveau van spanning, originaliteit of afwerking weet te halen.

Graphics en Sfeer

Visueel is UFOPHILIA geen hyperrealistische blockbuster, en eerlijk? Dat hoeft opzich ook niet. Het ziet er soms wat hoekig en ruw uit, maar dat geeft het juist een beetje extra sfeer. Alsof je door het vertekende, licht gestoorde dagboek bladert van een UFO-obsessed mad scientist en dat geschifte randje werkt wederom in theorie, best goed.

De locaties zijn ook op zich prima neergezet: elk geluidje dat je even doet twijfelen. Ga ik gillen en sprinten? Of blijf ik staan en onderzoek ik het verder? Die setting doet wat hij moet doen. De sfeer is creepy genoeg om je alert te houden en absurd genoeg om je toch af en toe hardop te laten gniffelen.

$\"\"$

Maar… en ja, er zit een dikke vette ‘maar’ aan vast: hoe degelijk de graphics en sfeer ook zijn, ze worden compleet overschaduwd door de zwakke gameplay en het gebrek aan originaliteit. Want hoe langer je speelt, hoe meer het voelt als een dunne afgeleide van Phasmophobia, maar dan met aliens in plaats van geesten. Het idee is bijna één op één overgenomen, zelfs het vinden van ‘cursed objects’, wat in dit geval ‘ufo objects’ genoemd wordt. Niet erg origineel dus…

Ja, de lichtflitsen, geluidseffecten en vreemde gadgets in je handen werken samen om spanning op te bouwen. En soms zit je echt op het puntje van je stoel, nerveus, licht giechelend, wachtend op die jumpscare. Maar als de besturing log aanvoelt en de gameplay traag en repetitief wordt, dan verdwijnt die opgebouwde spanning sneller dan een UFO die je komt ophalen om vreemde dingen met je uit te halen.

Kort gezegd: de sfeer en visuals zijn prima, misschien zelfs goed te noemen. Maar ze kunnen niet verhullen dat de gameplay tekortschiet en dat de game te veel leunt op iets wat we al kennen. Het had echt iets unieks kunnen zijn. Nu blijft het hangen in “het had zo veel meer kunnen zijn\".

$\"Conclusie\"$

UFOPHILIA is zo’n game waar je de potentie bijna door je scherm heen ziet schreeuwen. De sfeer is op zich wel oké en de locaties zijn creepy genoeg met een licht gestoord sci-fi-tintje. Het idee van rondsluipen met vreemde gadgets, bewijs verzamelen en twijfelen of je moet rennen of blijven staan, werkt in theorie naar mijn mening ook gewoon goed.

Maar uiteindelijk gaat de game ten onder aan zijn eigen uitvoering. De logge en inaccuraat aanvoelende controls (zeker op de PlayStation 5), de verwarrende tutorial en het langdradige tempo halen de spanning onderuit. Wat overblijft voelt té bekend. Het is moeilijk om niet constant te denken aan Phasmophobia, omdat de overeenkomsten simpelweg te groot zijn. Alleen jaag je hier op aliens in plaats van op geesten, en dat verschil alleen is niet genoeg en al zeker niet origineel.

Dat maakt UFOPHILIA geen complete ramp. Er zitten leuke, absurde momenten in en de sfeer kan je zeker heel even meeslepen. Maar het mist zijn eigen identiteit en afwerking. Het had een unieke, eigenzinnige alien-horror kunnen zijn met een flinke knipoog. In plaats daarvan voelt het als een gemiste kans.

Kort gezegd: prima sfeer, matige uitvoering, weinig originaliteit. Het had zóveel meer kunnen zijn. Dit is de reden waarom deze game in mijn mening helaas een wat lager cijfer heeft verdiend.

\n\n

Het bericht Review: UFOPHILIA verscheen eerst op TechGaming.

\n", "content_text": "Gameverdict\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tPhasmophobia maar dan met aliens.\r\n\t\t\t\t\t\t4\r\n\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t4\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\n\n\nSoms start je een game op zonder precies te weten wat je kan verwachten. Dat had ik dus ook bij UFOPHILIA op de PlayStation 5.\nDe naam alleen al roept bij mij al meerdere vragen op, en om eerlijk te zijn: weten we nu inmiddels dat mijn nieuwsgierigheid geen grenzen kent. Is dit horror? Een bizarre sci-fi-game? Of is dit gewoon weer een game waar ik met diepe trauma’s word achtergelaten (ik bedoel, we hebben allemaal de film The Fourth Kind gezien, toch?) ? \nMet deze gedachten pakte ik mijn controller erbij en liet ik me verrassen.\nLet op, deze review kan spoilers bevatten.\n\nIn UFOPHILIA kruip je in de huid van een nieuwsgierige onderzoeker die een tikje geobsedeerd is door UFO’s en buitenaards leven. Je sleurt een rugzak vol gadgets mee; denk aan EMF-meters, nachtkijkers en vreemde apparaten waarvan je je afvraagt of ze echt werken en trekt naar afgelegen plekjes waar mensen rare lichten hebben waargenomen of onverklaarbare dingen meemaakten.\nHet mooie is dat je nooit precies weet wat je gaat tegenkomen. Soms lijkt het alsof je de enige bent die het vreemde dingen ziet, andere keren lijkt het alsof zij jou in de gaten houden.\n\n\n Gameplay en Mechanics \nWat ik in eerste instantie oprecht leuk vond aan UFOPHILIA, is het basisidee van hoe je het speelt. Je sluipt rond, zet soms wat dubieuze apparaten neer en probeert bewijs te verzamelen van dingen die je eigenlijk liever niet wilt tegenkomen, of juist wil bewijzen dat ze echt bestaan. Het voelt alsof je een nerdy detective bent op een buitenaardse speurtocht: je kijkt, meet, filmt en noteert alles wat verdacht is, terwijl je constant het gevoel hebt dat er iets achter je staat te gluren.\n\nMaar hoe langer je speelt, hoe meer ik het besef kreeg dat dit eigenlijk gewoon een slappe kopie van Phasmophobia is. Vrijwel alles is hetzelfde principe, alleen jaag je hier niet op spoken, maar op aliens. Het idee is nauwelijks eigen gemaakt en voelt meer als een copy-pasteversie dan als een originele game met een eigen identiteit.\nDe controls zijn in theorie vrij simpel, maar op de PlayStation 5 voelen ze log en inaccuraat. Bewegingen reageren traag, richten voelt onnauwkeurig en op spannende momenten werkt dat eerder frustrerend dan sfeerverhogend. Waar spanning zou moeten ontstaan door het onbekende, ontstaat die hier vooral omdat je character niet doet wat jij wil.\nDe tutorial helpt ook totaal niet mee. In plaats van je rustig wegwijs te maken, laat die je nog verwarder achter dan je al was. Je krijgt halfbakken uitleg, weinig duidelijke structuur en wordt vervolgens het veld ingestuurd met een gevoel van: joejoe! Succes ermee, hè. Dat haalt meteen een groot deel van de positieve flow weg.\n\nDe spanning zou ook in theorie op onverwachte momenten moeten komen; een lichtflits, een vreemd geluid. En ja, soms schiet je hartslag eventjes omhoog maar dat komt dan niet door de jumpscare. Want door het langdradige tempo en de herhaling zakt dat gevoel snel weer weg. Wat in het begin nog creepy is, wordt al gauw voorspelbaar en eerlijk gezegd… erg saai.\nUiteraard rende ik soms als een kip zonder kop rond (zoals mensen die mijn Twitch-livestreams kijken inmiddels wel gewend zijn), soms probeerde ik als een ninja te sluipen, en soms bleef ik gewoon stilstaan met de gedachte: oké, dit gaat zelfs mijn brein even te ver. Die mix van nieuwsgierigheid, stress en absurditeit had goud kunnen zijn; maar het komt hier niet volledig tot zijn recht.\nHet had zóveel meer kunnen zijn. Met een eigen identiteit, strakkere controls en een duidelijkere opbouw had dit echt een sterke, unieke alien-horror kunnen worden. Nu voelt het vooral als een gemiste kans: een game die leunt op het succes van Phasmophobia, maar nergens hetzelfde niveau van spanning, originaliteit of afwerking weet te halen.\n\n Graphics en Sfeer\nVisueel is UFOPHILIA geen hyperrealistische blockbuster, en eerlijk? Dat hoeft opzich ook niet. Het ziet er soms wat hoekig en ruw uit, maar dat geeft het juist een beetje extra sfeer. Alsof je door het vertekende, licht gestoorde dagboek bladert van een UFO-obsessed mad scientist en dat geschifte randje werkt wederom in theorie, best goed.\nDe locaties zijn ook op zich prima neergezet: elk geluidje dat je even doet twijfelen. Ga ik gillen en sprinten? Of blijf ik staan en onderzoek ik het verder? Die setting doet wat hij moet doen. De sfeer is creepy genoeg om je alert te houden en absurd genoeg om je toch af en toe hardop te laten gniffelen.\n\nMaar… en ja, er zit een dikke vette ‘maar’ aan vast: hoe degelijk de graphics en sfeer ook zijn, ze worden compleet overschaduwd door de zwakke gameplay en het gebrek aan originaliteit. Want hoe langer je speelt, hoe meer het voelt als een dunne afgeleide van Phasmophobia, maar dan met aliens in plaats van geesten. Het idee is bijna één op één overgenomen, zelfs het vinden van ‘cursed objects’, wat in dit geval ‘ufo objects’ genoemd wordt. Niet erg origineel dus…\nJa, de lichtflitsen, geluidseffecten en vreemde gadgets in je handen werken samen om spanning op te bouwen. En soms zit je echt op het puntje van je stoel, nerveus, licht giechelend, wachtend op die jumpscare. Maar als de besturing log aanvoelt en de gameplay traag en repetitief wordt, dan verdwijnt die opgebouwde spanning sneller dan een UFO die je komt ophalen om vreemde dingen met je uit te halen.\nKort gezegd: de sfeer en visuals zijn prima, misschien zelfs goed te noemen. Maar ze kunnen niet verhullen dat de gameplay tekortschiet en dat de game te veel leunt op iets wat we al kennen. Het had echt iets unieks kunnen zijn. Nu blijft het hangen in “het had zo veel meer kunnen zijn\".\n\nUFOPHILIA is zo’n game waar je de potentie bijna door je scherm heen ziet schreeuwen. De sfeer is op zich wel oké en de locaties zijn creepy genoeg met een licht gestoord sci-fi-tintje. Het idee van rondsluipen met vreemde gadgets, bewijs verzamelen en twijfelen of je moet rennen of blijven staan, werkt in theorie naar mijn mening ook gewoon goed.\nMaar uiteindelijk gaat de game ten onder aan zijn eigen uitvoering. De logge en inaccuraat aanvoelende controls (zeker op de PlayStation 5), de verwarrende tutorial en het langdradige tempo halen de spanning onderuit. Wat overblijft voelt té bekend. Het is moeilijk om niet constant te denken aan Phasmophobia, omdat de overeenkomsten simpelweg te groot zijn. Alleen jaag je hier op aliens in plaats van op geesten, en dat verschil alleen is niet genoeg en al zeker niet origineel.\nDat maakt UFOPHILIA geen complete ramp. Er zitten leuke, absurde momenten in en de sfeer kan je zeker heel even meeslepen. Maar het mist zijn eigen identiteit en afwerking. Het had een unieke, eigenzinnige alien-horror kunnen zijn met een flinke knipoog. In plaats daarvan voelt het als een gemiste kans.\nKort gezegd: prima sfeer, matige uitvoering, weinig originaliteit. Het had zóveel meer kunnen zijn. Dit is de reden waarom deze game in mijn mening helaas een wat lager cijfer heeft verdiend. \n\nHet bericht Review: UFOPHILIA verscheen eerst op TechGaming.", "date_published": "2026-02-17T08:00:01+01:00", "date_modified": "2026-02-15T17:27:39+01:00", "authors": [ { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" } ], "author": { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" }, "image": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/2026/02/Ufophilia-Uitgelicht.png", "tags": [ "Game review", "Horror", "Pc games", "Review: UFOPHILIA", "Steam games", "X-files", "Gaming reviews", "Nintendo Switch", "Pc", "PlayStation 5", "Xbox Series X" ], "post_id": 96385, "categories": [ { "id": 6414, "title": "Gaming reviews", "slug": "gaming-reviews" }, { "id": 34, "title": "Nintendo Switch", "slug": "nintendo-switch" }, { "id": 35, "title": "Pc", "slug": "pc" }, { "id": 1315, "title": "PlayStation 5", "slug": "playstation-5" }, { "id": 1373, "title": "Xbox Series X", "slug": "xbox-series-x" } ] }, { "id": "https://techgaming.nl/?p=94792", "url": "https://techgaming.nl/review-the-real-face-of-a-vtuber/", "title": "Review: The Real Face Of A VTuber", "content_html": "\t\t

\r\n\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\tGameverdict\r\n\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tObjection!\r\n\t\t\t\t\t\t7\r\n\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t

\r\n\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t7\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\r\n\t\t\t\t\r\n\t\t\t

\r\n\t\t

$\"\"$

$\"Inleiding\"$

Ik sta op het punt om The Real Face Of A VTuber te gaan testen en alleen al de opzet zorgt bij mij voor lichte argwaan. Een indiegame over VTubers, online persona’s en verborgen waarheden klinkt mij interessant in de oren, maar ook als iets dat snel ongemakkelijk kan worden.

Op basis van de trailer en wat de game belooft, lijkt mij dit geen traditionele horrorervaring vol jumpscares, maar eerder een spel dat lekker onder je huid zal gaan kruipen. Laat je vooral niet misleiden door de mooie buitenkant met anime-artstyle. Want toch heb ik het idee dat er “iets\" schuilgaat achter deze vrolijke façade en dit maakt me vooral nieuwsgierig, maar ook een beetje op mijn hoede (waarschijnlijk heb ik gewoon veel te veel horrorgames gespeeld).

Of deze game me daadwerkelijk weet te verrassen, gaan we samen bekijken… al heb ik nu al het gevoel dat ik straks iets ga zien wat ik liever niet had geweten.

Let op, deze review kan spoilers bevatten.

$\"Backstory\"$

Op het kantoor van Lilien Entertainment, het bedrijf van de bekende VTuber “Kuripa\", heeft een gruwelijke moord plaatsgevonden waarbij de oprichter om het leven is gekomen. De dader kan slechts één van de zes medewerkers van het bedrijf zijn.

Het vreemde is echter dat meerdere medewerkers beweren de echte Kuripa te zijn en zeggen dat ze aan het streamen waren op het moment van de moord, wat natuurlijk onmogelijk is. Als officier van justitie Justin Truth is het jouw taak om dit mysterie op te lossen.

$\"Gameplay\"$

Ik ben nog maar net begonnen met The Real Face Of A VTuber en wat mij meteen opvalt: dit is een serieuze detectivegame… maar dat betekent niet dat de game zichzelf te serieus neemt.

Elke verdachte heeft zijn of haar eigen, tsja, hoe zal ik het noemen? ‘Kleurrijke persoonlijkheid’ en kan af en toe wat absurd overkomen. Soms zit ik gewoon hardop te grinniken achter mijn bureau om hun vreemde opmerkingen of kleine eigenaardigheden (want normaal is maar zo saai, toch?). Maar laat je niet misleiden door hun humor: het blijven nog steeds verdachten, dus iedereen zou zomaar recht in je gezicht kunnen liegen!

Wat ik tot nu toe echt tof vind, is dat de game je uitnodigt om alles actief te observeren, vragen te stellen en connecties te leggen. De sfeer is serieus genoeg om je in de rol van detective te wanen, maar licht en luchtig genoeg om het plezierig te houden, juist door hoe de verdachten je proberen te misleiden met hun gekkigheid. Voor nu voelt het alsof ik aan het begin sta van een interessante puzzel vol ‘aparte’ personages en onverwachte wendingen, want laten we wel wezen, er is nog steeds iemand vermoord…

$\"\"$

Gameplay en mechanics

In The Real Face Of A VTuber speel je een detective en draait alles om observeren, onderzoeken en het leggen van verbanden/connecties. Je zal gesprekken voeren, bewijs verzamelen en aanwijzingen combineren om zo de waarheid te kunnen achterhalen.

Wat ik echt interessant vind, is hoe de verdachten je game (en in mijn geval mijn chaos brein) kunnen beïnvloeden. Hun persoonlijkheden zijn zo ‘all over the place’ en vooral heel verwarrend. Het gaat van overdreven vrolijk tot opvallend sarcastisch - als je ADHD hebt, werkt dit erg afleidend, wat weer toevoegt aan je eigen game-ervaring. Dit is zeker niet negatief.

Sommige gedragen zich zo vaag dat ik toch even hardop moest lachen, terwijl ze eigenlijk alsnog belangrijke informatie kunnen verbergen en zitten te liegen in je gezicht. Het spel daagt je echt uit om kritisch te blijven kijken en luisteren: zelfs de meest idiote of onschuldige opmerkingen kunnen een hint of een leugen zijn.

De mechanics voelen simpel en tegelijk soepel aan. Het klikken door gesprekken, het onderzoeken van objecten en het combineren van aanwijzingen werkt vlot zonder dat je constant door menu’s hoeft te worstelen (dit zou namelijk voor mij wel echt een afknapper zijn in dit soort games). Hierdoor ligt de focus echt op het oplossen van het mysterie en niet op het ruzie zoeken met de interface.

$\"\"$

Voor een detectivegame vind ik dit lekker gebalanceerd: je bent aan het nadenken én aan het genieten van de interacties met de verdachten.

Graphics en Sfeer

De graphics en daarmee de sfeer van The Real Face Of A VTuber vind ik echt een heel groot pluspunt. Het spel heeft een kleurrijke animestyle uitstraling. De karakters hebben allemaal een eigen, herkenbare stijl en uitstraling, dit legt echt de nadruk hun persoonlijkheden die meteen goed doorkomen; ze kunnen vrolijk en overdreven zijn maar ook sarcastisch en eigenzinnig.

Ondanks dat grapchics licht en kleurrijk zijn en je denkt dat dit een gezellige anime themed game is, is de wereld als detectivegame wel echt serieus en doelgericht.

Ook de manier waarop gesprekken en locaties woorden weergegeven, ondersteunt het gevoel dat je echt een detective bent, op zoek bent naar aanwijzingen en probeert te ontdekken wie de waarheid spreekt en wie liegt.

De game weet een goede balans te vinden tussen humor, sarcasme en een serieuze, doelgerichte detective vibe met genoeg spanning en sensatie om menig politieserie in het stof te laten. Want eerlijk is eerlijk als hier iemand van sarcasme houdt, dan ben ik het wel.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

$\"Conclusie\"$

Met The Real Face Of A VTuber krijg je een toffe detectivegame die nooit zijn humoristische kant zal loslaten en nog lekker een beetje extra benadrukt wordt door de grappige en soms absurde verdachten. Echter laat dit je niet misleiden, de game zal altijd nog een serieuze sfeer toevoegen die je wel dwingt op om je hoede te blijven.

De gameplay is soepel en heerlijk simpel, waardoor je je echt volledig kan focussen op het oplossen van de mysterieuze gebeurtenissen, zonder een gevecht aan te gaan met een lastig en langdradig menu.

De graphics zijn zoals ik al eerder heb aangekaard misleidend, dit is zeker een pluspunt vooral als je een chaos brein hebt. De vrolijke anime stijl laat je denken dat het een gezellige visual novel is, er is niets minder waar.

Ook de sfeer weet een goede balans te houden tussen humor en serieus blijven, precies wat ik verwacht een visual novel met een detective thema. Je moet toch echt kritisch blijven en bij elke aanwijzing goed blijven nadenken, terwijl de verdachten je op de meest ‘aparte’ manieren je proberen te misleiden.

Voor wie van detectivegames houdt die nadenken én lachen kan combineren en toch een serieuze vibe blijft houden, dan is dit spel de juiste keuze.

\n\n

Het bericht Review: The Real Face Of A VTuber verscheen eerst op TechGaming.

\n", "content_text": "Gameverdict\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tObjection!\r\n\t\t\t\t\t\t7\r\n\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t7\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\n\n\nIk sta op het punt om The Real Face Of A VTuber te gaan testen en alleen al de opzet zorgt bij mij voor lichte argwaan. Een indiegame over VTubers, online persona’s en verborgen waarheden klinkt mij interessant in de oren, maar ook als iets dat snel ongemakkelijk kan worden.\nOp basis van de trailer en wat de game belooft, lijkt mij dit geen traditionele horrorervaring vol jumpscares, maar eerder een spel dat lekker onder je huid zal gaan kruipen. Laat je vooral niet misleiden door de mooie buitenkant met anime-artstyle. Want toch heb ik het idee dat er “iets\" schuilgaat achter deze vrolijke façade en dit maakt me vooral nieuwsgierig, maar ook een beetje op mijn hoede (waarschijnlijk heb ik gewoon veel te veel horrorgames gespeeld).\nOf deze game me daadwerkelijk weet te verrassen, gaan we samen bekijken… al heb ik nu al het gevoel dat ik straks iets ga zien wat ik liever niet had geweten.\nLet op, deze review kan spoilers bevatten.\n\nOp het kantoor van Lilien Entertainment, het bedrijf van de bekende VTuber “Kuripa\", heeft een gruwelijke moord plaatsgevonden waarbij de oprichter om het leven is gekomen. De dader kan slechts één van de zes medewerkers van het bedrijf zijn.\nHet vreemde is echter dat meerdere medewerkers beweren de echte Kuripa te zijn en zeggen dat ze aan het streamen waren op het moment van de moord, wat natuurlijk onmogelijk is. Als officier van justitie Justin Truth is het jouw taak om dit mysterie op te lossen.\n\n\nIk ben nog maar net begonnen met The Real Face Of A VTuber en wat mij meteen opvalt: dit is een serieuze detectivegame… maar dat betekent niet dat de game zichzelf te serieus neemt.\n\nElke verdachte heeft zijn of haar eigen, tsja, hoe zal ik het noemen? ‘Kleurrijke persoonlijkheid’ en kan af en toe wat absurd overkomen. Soms zit ik gewoon hardop te grinniken achter mijn bureau om hun vreemde opmerkingen of kleine eigenaardigheden (want normaal is maar zo saai, toch?). Maar laat je niet misleiden door hun humor: het blijven nog steeds verdachten, dus iedereen zou zomaar recht in je gezicht kunnen liegen!\n\nWat ik tot nu toe echt tof vind, is dat de game je uitnodigt om alles actief te observeren, vragen te stellen en connecties te leggen. De sfeer is serieus genoeg om je in de rol van detective te wanen, maar licht en luchtig genoeg om het plezierig te houden, juist door hoe de verdachten je proberen te misleiden met hun gekkigheid. Voor nu voelt het alsof ik aan het begin sta van een interessante puzzel vol ‘aparte’ personages en onverwachte wendingen, want laten we wel wezen, er is nog steeds iemand vermoord…\n\n Gameplay en mechanics\nIn The Real Face Of A VTuber speel je een detective en draait alles om observeren, onderzoeken en het leggen van verbanden/connecties. Je zal gesprekken voeren, bewijs verzamelen en aanwijzingen combineren om zo de waarheid te kunnen achterhalen.\n\nWat ik echt interessant vind, is hoe de verdachten je game (en in mijn geval mijn chaos brein) kunnen beïnvloeden. Hun persoonlijkheden zijn zo ‘all over the place’ en vooral heel verwarrend. Het gaat van overdreven vrolijk tot opvallend sarcastisch - als je ADHD hebt, werkt dit erg afleidend, wat weer toevoegt aan je eigen game-ervaring. Dit is zeker niet negatief. \nSommige gedragen zich zo vaag dat ik toch even hardop moest lachen, terwijl ze eigenlijk alsnog belangrijke informatie kunnen verbergen en zitten te liegen in je gezicht. Het spel daagt je echt uit om kritisch te blijven kijken en luisteren: zelfs de meest idiote of onschuldige opmerkingen kunnen een hint of een leugen zijn.\nDe mechanics voelen simpel en tegelijk soepel aan. Het klikken door gesprekken, het onderzoeken van objecten en het combineren van aanwijzingen werkt vlot zonder dat je constant door menu’s hoeft te worstelen (dit zou namelijk voor mij wel echt een afknapper zijn in dit soort games). Hierdoor ligt de focus echt op het oplossen van het mysterie en niet op het ruzie zoeken met de interface.\n\nVoor een detectivegame vind ik dit lekker gebalanceerd: je bent aan het nadenken én aan het genieten van de interacties met de verdachten.\n\n Graphics en Sfeer\nDe graphics en daarmee de sfeer van The Real Face Of A VTuber vind ik echt een heel groot pluspunt. Het spel heeft een kleurrijke animestyle uitstraling. De karakters hebben allemaal een eigen, herkenbare stijl en uitstraling, dit legt echt de nadruk hun persoonlijkheden die meteen goed doorkomen; ze kunnen vrolijk en overdreven zijn maar ook sarcastisch en eigenzinnig.\nOndanks dat grapchics licht en kleurrijk zijn en je denkt dat dit een gezellige anime themed game is, is de wereld als detectivegame wel echt serieus en doelgericht.\nOok de manier waarop gesprekken en locaties woorden weergegeven, ondersteunt het gevoel dat je echt een detective bent, op zoek bent naar aanwijzingen en probeert te ontdekken wie de waarheid spreekt en wie liegt.\nDe game weet een goede balans te vinden tussen humor, sarcasme en een serieuze, doelgerichte detective vibe met genoeg spanning en sensatie om menig politieserie in het stof te laten. Want eerlijk is eerlijk als hier iemand van sarcasme houdt, dan ben ik het wel.\n\n\n\n\n\nMet The Real Face Of A VTuber krijg je een toffe detectivegame die nooit zijn humoristische kant zal loslaten en nog lekker een beetje extra benadrukt wordt door de grappige en soms absurde verdachten. Echter laat dit je niet misleiden, de game zal altijd nog een serieuze sfeer toevoegen die je wel dwingt op om je hoede te blijven.\nDe gameplay is soepel en heerlijk simpel, waardoor je je echt volledig kan focussen op het oplossen van de mysterieuze gebeurtenissen, zonder een gevecht aan te gaan met een lastig en langdradig menu.\nDe graphics zijn zoals ik al eerder heb aangekaard misleidend, dit is zeker een pluspunt vooral als je een chaos brein hebt. De vrolijke anime stijl laat je denken dat het een gezellige visual novel is, er is niets minder waar.\nOok de sfeer weet een goede balans te houden tussen humor en serieus blijven, precies wat ik verwacht een visual novel met een detective thema. Je moet toch echt kritisch blijven en bij elke aanwijzing goed blijven nadenken, terwijl de verdachten je op de meest ‘aparte’ manieren je proberen te misleiden.\nVoor wie van detectivegames houdt die nadenken én lachen kan combineren en toch een serieuze vibe blijft houden, dan is dit spel de juiste keuze. \n\nHet bericht Review: The Real Face Of A VTuber verscheen eerst op TechGaming.", "date_published": "2026-02-04T08:00:07+01:00", "date_modified": "2026-02-02T21:05:20+01:00", "authors": [ { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" } ], "author": { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" }, "image": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/2026/01/The-Real-Face-Of-A-VTuber-Uitgelicht.jpg", "tags": [ "Detective", "Game review", "Pc games", "Review: The Real Face Of A VTuber", "Steam games", "Story driven", "Gaming reviews", "Nintendo Switch", "Pc", "PlayStation 5", "Xbox Series X" ], "post_id": 94792, "categories": [ { "id": 6414, "title": "Gaming reviews", "slug": "gaming-reviews" }, { "id": 34, "title": "Nintendo Switch", "slug": "nintendo-switch" }, { "id": 35, "title": "Pc", "slug": "pc" }, { "id": 1315, "title": "PlayStation 5", "slug": "playstation-5" }, { "id": 1373, "title": "Xbox Series X", "slug": "xbox-series-x" } ] } ] }