{ "version": "https://jsonfeed.org/version/1.1", "user_comment": "This feed allows you to read the posts from this site in any feed reader that supports the JSON Feed format. To add this feed to your reader, copy the following URL -- https://techgaming.nl/category/platformen/consoles-handhelds/xbox-series-x/feed/json/ -- and add it your reader.", "next_url": "https://techgaming.nl/category/platformen/consoles-handhelds/xbox-series-x/feed/json/?paged=2", "home_page_url": "https://techgaming.nl/category/platformen/consoles-handhelds/xbox-series-x/", "feed_url": "https://techgaming.nl/category/platformen/consoles-handhelds/xbox-series-x/feed/json/", "language": "nl-NL", "title": "Xbox Series X Archieven - TechGaming", "description": "Meer dan alleen nieuws: TechGaming duikt in de details, test de grenzen van hardware en volgt de gamewereld op de voet \u2013 voor en door liefhebbers.", "icon": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/2018/07/techgaming-favicon-1.png", "items": [ { "id": "https://techgaming.nl/?p=105983", "url": "https://techgaming.nl/review-pragmata/", "title": "Review: Pragmata", "content_html": "\t\t

\n\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\tGameverdict\n\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tHacken met een goed verhaal.\n\t\t\t\t\t\t8.5\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t

\n\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t8.5\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\n\t\t\t

\n\t\t

$\"\"$

$\"Inleiding\"$

Sommige game-announcements verdwijnen uit het oog na een aankondiging die daarna wel even duren om vervolgens ineens weer op te duiken alsof ze nooit zijn weggeweest. Pragmata is dus zo’n titel. Sinds de eerste mysterieuze trailer heeft Capcom meer vragen opgeroepen dan beantwoord. Een astronaut, een mysterieus meisje, een futuristische setting met een flink portie sciencefiction; dit klinkt voor mij als een recept voor iets bijzonders, of uiteraard voor complete chaos. Misschien allebei… ergens hoop ik dit!

Maar eerlijk gezegd weet ik nog niet helemaal precies wat ik kan verwachten wanneer ik straks aan Pragmata begin. De trailers zien er oprecht indrukwekkend uit, maar trailers hebben me in het verleden ook weleens wijsgemaakt dat ik een meesterwerk ging spelen, terwijl ik in realiteit een hoop “What the…\" momenten had, en niet op een positieve manier. Toch is mijn nieuwsgierigheid groter dan mijn terughoudendheid zoals jullie inmiddels al weten.

In deze review ga ik ontdekken hoe Pragmata het in de testen gaat doen in combinatie met DLSS 4.5 en Path Tracing en of het daadwerkelijk de sci-fi droom wordt waar veel spelers en liefhebbers voor het genre op hopen, of dat het vooral een mooi verpakte ruimtewandeling blijkt te zijn. Tijd om het ruimtepak aan te trekken en te zien wat Capcom voor ons in petto heeft.

$\"\"$

Let op, deze review kan spoilers bevatten.

$\"Backstory\"$

In een afgelegen maanonderzoekscentrum ontdekt de mensheid een nieuw erts - een erts dat, mits goed geraffineerd, gebruikt kan worden om met 3D-printers bijna alles te maken.

Wanneer het centrum plotseling stilvalt, worden Hugh en zijn team eropuit gestuurd om de zaak te onderzoeken… maar dan slaat het noodlot toe.

Hugh wordt gered door Diana, een eenzame androïde die door het complex zwerft. Samen moeten ze een manier vinden om van de maan af te komen, terwijl ze zich een weg banen door een door AI bestuurd centrum dat vastbesloten is hen tegen te houden.

Halfvoltooide replica’s van de menselijke beschaving liggen verspreid over het maanoppervlak, terwijl binnenin slechts verspreide sporen van de verdwenen bewoners van het centrum te vinden zijn. Welke verborgen waarheid wacht Hugh en Diana aan het einde van hun reis?

$\"Gameplay\"$

Gameplay

De gameplay van Pragmata betekent zoveel meer dan alleen scyfi gunfughts en van punt A naar B rennen.

De samenwerking tussen Hugh en Diana staat echt centraal, waarbij allebei de personages actief betrokken zijn bij vrijwel elke uitdaging die je tegenkomt en geloof me, dat zijn er best wat…

Hugh is de fysieke kracht van het duo, terwijl Diana haar fancypancy hackvaardigheden gebruikt om vijanden te af te zwakken, beveiligingssystemen kapot te slopen en nieuwe routes vrij te maken.

$\"\"$

Combat

De tweedelige gameplay komt vooral goed naar voren tijdens de gevechten.

In plaats van vijanden gewoonweg neer te schieten en directe confrontaties aangaan, moet je eerst gebruikmaken van Diana’s hacking skills om hun armor te doorbreken. Hierdoor krijgen gevechten net dat extra laagje strategie in de mix gegooid. Zelf moet ik eerlijk bekennen dat het soms echt veel te chaotisch wordt als je tegelijkertijd moet hacken, dodgen en wegrennen…

Je bent namelijk dus constant bezig met het analyseren van de situatie: welke vijand vormt de grootste bedreiging, wanneer is het slim om te hacken en wanneer moet je juist afstand houden, dit creëert oprecht echt chaotische momenten. Just the way i like it.

In het geheel zorgt dit ervoor dat elke confrontatie een tactische puzzel word dan als een traditionele third-person shooter, je moet dus echt nadenken voor je in een situatie rent als een stier in een porseleinwinkel. Dit is niet echt mijn sterkste punt, ik bedoel je hebt me Resident Evil Requiem zien spelen.

RPG-element & Besturing

Ook de level-structuur voelt voor mij sterk ontworpen rondom de samenwerking tussen Hugh en Diana.

Tijdens het verkennen van de omgeving kom je regelmatig afgesloten gebieden, beveiligde deuren en obstakels tegen die alleen kunnen worden overwonnen door de vaardigheden van beide personages te combineren, je moet er dus echt over nadenken. Hierdoor ontstaat een prettig tempo tussen actie, verkenning en puzzeloplossing.

De game moedigt je dus aan om niet alleen vooruit te kijken, maar ook aandacht te besteden aan hun omgeving en alternatieve routes; je kan dus ultieme chaos ook vermijden… maar willen we dat? Het is in ieder geval een keuze, dat is fijn!

Wat me daarnaast opviel, is de mobiliteit van Hugh. Dankzij zijn blitse scyfi uitrusting beweegt hij zich soepel door de verschillende omgevingen. Verticaliteit speelt daarbij een belangrijke rol.

Regelmatig maak je gebruik van sprongen, platformelementen en speciale bewegingsmechanics om moeilijk bereikbare locaties te bereiken. Dit geeft de levels meer diepgang en voorkomt dat de wereld aanvoelt als een verzameling rechte gangen. Echter als je zoals ik bent en rete slecht bent in platformers of jumppuzzels… Dan kom je wel van een koude kermis thuis met deze game.

Voor mij persoonlijk was dit ook weer een frustratiepuntje. Ik ben zo iemand die graag alles wilt verzamelen, een echt ingame hoarder. Maar als je eerst drie kwartier bezig bent een kistje van een klein platform af te krijgen - wordt het wat minder leuk.

In het kader van alles verzamelen unlock je dus ook een basis - je kan daar je gear upgraden en hebbendingetjes verzamelen speciaal voor Diane. Je Base zelf level je ook en naarmate je base-level hoger is, speel je meer upgrades en opties vrij.

Je basis is ook een plek waar je met Diana kan ontspannen en je ontdekt dat ze niet alleen een android is, maar ook echt nog een kind.

Hacken

Zoals ik al eerder heb laten doorschemeren vormt het hacken ook een belangrijk onderdeel van de gameplayloop.

Ze variëren van relatief eenvoudige hacks tot complexere situaties waarbij timing, observatie en samenwerking centraal staan. Gelukkig onderbreken ze de actie niet al te lang, maar zorgen ze juist voor afwisseling tussen de meer intense momenten zodat je brein even kan bijkomen van het voorgaande chaos kwartiertje.

Doordat hier door Capcom best aandacht aan is besteed, blijft het tempo aangenaam en voelt geen enkel onderdeel van de gameplay dominant aanwezig - afwisseling, daar houden we van.

Graphics en Sfeer

Op grafisch vlak maakt Pragmata bij mij als echte scyfi liefhebster echt indruk. Capcom heeft duidelijk veel aandacht besteed aan het creëren van een wereld die futuristisch aanvoelt.

Vanaf het eerste moment hangt er bij mij een gevoel van verwondering over de omgevingen. Of je nu door verlaten onderzoeksfaciliteiten loopt of uitkijkt over indrukwekkende landschappen.

De grafische kwaliteit ligt op een hoog niveau - welke in het volgende “hoofdstuk\" van deze review zal toelichten met testresultaten in samenwerking met NVIDA’s DLSS 4.5 en Path Tracing. Echter wil ik wel meegeven dat ik hier en daar wel wat mankementjes ervaarde tijdens heftigere momenten. In de zogenoemde “Red rooms\" haperde mijn graphics zo erg, dat het mij een game over gekost heeft. En dat terwijl ik met een NVIDIA GeForce RTX 4060 ti speel - geen aardappelkaartje dus.

Zelf vind ik het geen mega ramp, ik heb de settings wat lager gezet waardoor de game er nog steeds strak en mooi uitziet.

Details in de omgevingen zijn echt super uitgewerkt en geven elke locatie een eigen identiteit. Vooral de combinatie van geavanceerde technologie en een zekere mate van verlatenheid zorgt voor een bijzondere uitstraling. Het is alsof je een plek verkent waar ooit veel activiteit was, maar waar iets grondig mis is gegaan. Die visuele storytelling draagt sterk bij aan de immersie.

$\"\"$

Naast de graphics speelt ook het geluidsontwerp een belangrijke rol in het neerzetten van de sfeer. De soundtrack weet precies wanneer ze op de voorgrond moet treden en wanneer stilte krachtiger is. Rustige muziek wordt afgewisseld met intensere deunen tijdens de combat. Hierdoor blijft de spanning constant aanwezig zonder echt overweldigend te worden.

$\"DLSS$

Op pc probeert Pragmata het meeste eruit te halen op grafisch vlak met DLSS 4.5 en Path Tracing. Dit klinkt voor mij een klein beetje als iets wat rechtstreeks uit een technisch handboek komt, maar in de praktijk betekent het vooral: mooiere beelden en meer frames per seconde.

DLSS 4.5

DLSS 4.5 zorgt ervoor dankzij een AI-gestuurde upscaling dat de game er scherper uit zal zien, terwijl je systeem net wat minder hard hoeft te werken (dit willen we natuurlijk zelf allemaal ook wel). Het is eigenlijk een beetje alsof je videokaart een extra shotje espresso krijgt voordat hij aan zijn werkdag begint. Zeker tijdens de drukkere momenten ingame zoals combat, zorgt dit voor een merkbaar soepelere ervaring.

Path Tracing

Maar de echte krachtpatser is echter ‘Path Tracing’. Deze techniek zorgt ervoor dat lichteffecten veel realistischer zijn dan bij de ‘normale doorgaanse’ belichtingsmethoden. Reflecties ogen natuurlijker, schaduwen vallen realistischer en de scyfi omgevingen krijgen een ruimere hoeveelheid diepte.

Toch heeft al deze visuele disco een prijs. Path Tracing vraagt behoorlijk wat van je hardware en zelfs met DLSS 4.5 ingeschakeld liep op mijn eigen gamepc zoals al eerder aangekaart, met een GeForce RTX 4060 Ti, niet alles altijd vlekkeloos. Vooral tijdens intensieve gevechten kreeg ik af en toe te maken met kleine haperingen ofwel FPS drops en grafische hiccups.

Op sommige momenten leek mijn pc even moeite te hebben met alle explosies, lichteffecten en rondvliegende robots die tegelijkertijd op het scherm rondfietsten. Hoewel het niet supervaak gebeurde, hoefde het niet de pret te drukken, viel het mij wel op.

Gelukkig schoot collega Pim te hulp om tests te kunnen draaien met een GeForce RTX 5080 op onze testbench en heb ik mij uit laten leggen wat dit allemaal precies inhoudt en heb ik hem uiteraard een stukje laten spelen.

Testresultaten

Ons testsysteem bestaat uit een AMD Ryzen 9 9950X in combinatie met een PNY GeForce RTX 5080 met de NVIDIA-driver versie 610.47. We hebben uiteraard precies gedaan wat iedere pc-gamer met een krachtige videokaart zou doen: alles op maximaal gezet en vervolgens gekeken of het systeem ons zou smeken om genade.

Met alle instellingen op high-end, inclusief ray tracing en path tracing, draaide de game zeer stabiel. Tijdens de tests behaalde we gemiddeld tussen de 160 en 175 FPS, zonder benoemswaardige framedrops of zware dips tijdens de meer actiegerichte momenten. Dat is best indrukwekkend, zeker gezien de hoeveelheid visuele effecten die voortdurend op het scherm worden getoverd. Ik was persoonlijk oprecht jaloers en wil eigenlijk gewoon een RTX 50-serie in mijn persoonlijke gamepc.

Wel is er een klein puntje wat ik mee wil geven voor RTX 50-serie gebruikers. Om optimaal gebruik te maken van DLSS 4.5 moet je de functie handmatig activeren via de NVIDIA App. De game schakeld niet automatisch over naar de nieuwste DLSS-versie, waardoor je mogelijk prestaties of beeldkwaliteit laat liggen als je dit niet zelf controleert.

Het activeren is gelukkig eenvoudig:

Open de NVIDIA App.\n
Ga naar Graphics.\n
Selecteer Pragmata uit je geïnstalleerde games.\n
Zoek naar DLSS Override of DLSS Model Override.\n
Kies hier voor de nieuwste beschikbare DLSS Transformer-versie (DLSS 4.5).\n
Start de game opnieuw op.

Het kost je hooguit een minuutje extra, maar het verschil kan zeker de moeite waard zijn. Vooral in combinatie met Path Tracing zorgt de nieuwste DLSS-versie voor een scherper beeld en een stabielere framerate.

Uiteraard hebben we een stukje gameplay opgenomen. Ik zat met verwondering naast collega Pim te kijken hoe ik hem midden in mijn save file gegooid heb zonder enige vorm van informatie over de gameplay.

Deze beste man versloeg gewoon twee grotere monsters waar ik in het begin wel zeker 20 minuten mee bezig ben geweest, zo alsof het niets was. Één ding is daarmee ook zeker, ook Pim geeft deze game een duimpje op.

Wat ik nog wel wil mee geven zoals je kan zien op de opname van Pim hierboven, dat de game het beste te spelen is met de controller. Nu had hij op dit moment maar één monster voor zich, maar zodra de gevechten heftiger worden en meer chaotisch, worden de controls ook lastiger en al zeker op een muis in combinatie met een toetsenbord. Bij het opstarten laat steam ook weten dat het het beste is om de game te spelen met controller.

$\"Conclusie\"$

Pragmata heeft ons erg positief verrast. De combinatie van actie, het hacken, de exploration en de samenwerking tussen Hugh en Diana zorgt voor een game dat zich weet te onderscheiden binnen het scyfi-genre en je op het puntje van je stoel laat zitten vanaf het begin.

De gameplay blijft de hele game lang super interessant en zwaar chaotisch dankzij de verschillende mechanics die in elkaar overlopen, terwijl het verhaal genoeg emotie en mysterie bevat om je nieuwsgierig te houden tot het einde.

Toch is de ervaring met mijn eigen game-setup thuis helaas niet helemaal vlekkeloos. Ik kwam regelmatig grafische hiccups tegen, vooral tijdens intensieve gevechten. Op die momenten begonnen de grpahics soms te haperen en had ik flinke FPS drops, wat af en toe echt lastig werdt en je gewoon ingemaakt wordt door vijanden (ook zonder haperingen/fps drops gebeurde dit hoor…).

Het zijn geen problemen die de game onspeelbaar maken mits je een goede grafische kaart hebt, maar ze vallen wel op in een titel die verder zo sterk presenteert.

Het spel heb ik zelf gespeeld op mijn game pc met een NVIDIA GeForce RTX 4060 Ti terwijl de tests gedraaid zijn met de RTX 5080 van PNY. Je merkt daardoor wel echt een verschil in de prestaties tussen deze twee grafische kaarten.

Maar goed, waar Pragmata voor mij echt het meeste in schijnt, is de relatie tussen Hugh en Diana. Hun vriendschap groeit op een super schattige manier gedurende het avontuur en vormt echt het emotionele hart van de game.

De gesprekken, de interacties en de momenten die ze samen beleven, voelen oprecht en maken het heel makkelijk om met beide personages mee te leven. Vooral Diana weet met haar nieuwsgierige, soms aandoenlijke persoonlijkheid regelmatig een glimlach op je gezicht te toveren of gewoonweg de slappe lach in te duwen.

Ondanks dat ik persoonlijk wat technische mankementjes ervaarde op grafisch gebied (dit is gebonden aan mijn huidige game-setup uiteraard), heb ik enorm genoten van mijn tijd met Pragmata. Het is een sfeervolle scyfi game met sterke personages, interessante gameplay mechanics en een verhaal dat je zal onthouden

$\"\"$

\n\n

TechGaming Award

Het bericht Review: Pragmata verscheen eerst op TechGaming.

\n", "content_text": "Gameverdict\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tHacken met een goed verhaal.\n\t\t\t\t\t\t8.5\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t8.5\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t \n In het kort\n \n Pragmata heeft ons erg positief verrast. De combinatie van actie, het hacken, de exploration en de samenwerking tussen Hugh en Diana zorgt voor een game dat zich weet te onderscheiden binnen het scyfi-genre en je op het puntje van je stoel laat zitten vanaf het begin. \n \n \t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\n\t\t\n\n\nSommige game-announcements verdwijnen uit het oog na een aankondiging die daarna wel even duren om vervolgens ineens weer op te duiken alsof ze nooit zijn weggeweest. Pragmata is dus zo’n titel. Sinds de eerste mysterieuze trailer heeft Capcom meer vragen opgeroepen dan beantwoord. Een astronaut, een mysterieus meisje, een futuristische setting met een flink portie sciencefiction; dit klinkt voor mij als een recept voor iets bijzonders, of uiteraard voor complete chaos. Misschien allebei… ergens hoop ik dit!\nMaar eerlijk gezegd weet ik nog niet helemaal precies wat ik kan verwachten wanneer ik straks aan Pragmata begin. De trailers zien er oprecht indrukwekkend uit, maar trailers hebben me in het verleden ook weleens wijsgemaakt dat ik een meesterwerk ging spelen, terwijl ik in realiteit een hoop “What the…\" momenten had, en niet op een positieve manier. Toch is mijn nieuwsgierigheid groter dan mijn terughoudendheid zoals jullie inmiddels al weten.\nIn deze review ga ik ontdekken hoe Pragmata het in de testen gaat doen in combinatie met DLSS 4.5 en Path Tracing en of het daadwerkelijk de sci-fi droom wordt waar veel spelers en liefhebbers voor het genre op hopen, of dat het vooral een mooi verpakte ruimtewandeling blijkt te zijn. Tijd om het ruimtepak aan te trekken en te zien wat Capcom voor ons in petto heeft.\n\nLet op, deze review kan spoilers bevatten.\n\nIn een afgelegen maanonderzoekscentrum ontdekt de mensheid een nieuw erts - een erts dat, mits goed geraffineerd, gebruikt kan worden om met 3D-printers bijna alles te maken.\nWanneer het centrum plotseling stilvalt, worden Hugh en zijn team eropuit gestuurd om de zaak te onderzoeken… maar dan slaat het noodlot toe.\nHugh wordt gered door Diana, een eenzame androïde die door het complex zwerft. Samen moeten ze een manier vinden om van de maan af te komen, terwijl ze zich een weg banen door een door AI bestuurd centrum dat vastbesloten is hen tegen te houden.\nHalfvoltooide replica’s van de menselijke beschaving liggen verspreid over het maanoppervlak, terwijl binnenin slechts verspreide sporen van de verdwenen bewoners van het centrum te vinden zijn. Welke verborgen waarheid wacht Hugh en Diana aan het einde van hun reis?\n\n\n Gameplay \nDe gameplay van Pragmata betekent zoveel meer dan alleen scyfi gunfughts en van punt A naar B rennen.\nDe samenwerking tussen Hugh en Diana staat echt centraal, waarbij allebei de personages actief betrokken zijn bij vrijwel elke uitdaging die je tegenkomt en geloof me, dat zijn er best wat…\nHugh is de fysieke kracht van het duo, terwijl Diana haar fancypancy hackvaardigheden gebruikt om vijanden te af te zwakken, beveiligingssystemen kapot te slopen en nieuwe routes vrij te maken. \n\nCombat\nDe tweedelige gameplay komt vooral goed naar voren tijdens de gevechten.\nIn plaats van vijanden gewoonweg neer te schieten en directe confrontaties aangaan, moet je eerst gebruikmaken van Diana’s hacking skills om hun armor te doorbreken. Hierdoor krijgen gevechten net dat extra laagje strategie in de mix gegooid. Zelf moet ik eerlijk bekennen dat het soms echt veel te chaotisch wordt als je tegelijkertijd moet hacken, dodgen en wegrennen…\nJe bent namelijk dus constant bezig met het analyseren van de situatie: welke vijand vormt de grootste bedreiging, wanneer is het slim om te hacken en wanneer moet je juist afstand houden, dit creëert oprecht echt chaotische momenten. Just the way i like it.\nIn het geheel zorgt dit ervoor dat elke confrontatie een tactische puzzel word dan als een traditionele third-person shooter, je moet dus echt nadenken voor je in een situatie rent als een stier in een porseleinwinkel. Dit is niet echt mijn sterkste punt, ik bedoel je hebt me Resident Evil Requiem zien spelen.\n\nRPG-element & Besturing\nOok de level-structuur voelt voor mij sterk ontworpen rondom de samenwerking tussen Hugh en Diana.\nTijdens het verkennen van de omgeving kom je regelmatig afgesloten gebieden, beveiligde deuren en obstakels tegen die alleen kunnen worden overwonnen door de vaardigheden van beide personages te combineren, je moet er dus echt over nadenken. Hierdoor ontstaat een prettig tempo tussen actie, verkenning en puzzeloplossing.\nDe game moedigt je dus aan om niet alleen vooruit te kijken, maar ook aandacht te besteden aan hun omgeving en alternatieve routes; je kan dus ultieme chaos ook vermijden… maar willen we dat? Het is in ieder geval een keuze, dat is fijn!\nWat me daarnaast opviel, is de mobiliteit van Hugh. Dankzij zijn blitse scyfi uitrusting beweegt hij zich soepel door de verschillende omgevingen. Verticaliteit speelt daarbij een belangrijke rol.\nRegelmatig maak je gebruik van sprongen, platformelementen en speciale bewegingsmechanics om moeilijk bereikbare locaties te bereiken. Dit geeft de levels meer diepgang en voorkomt dat de wereld aanvoelt als een verzameling rechte gangen. Echter als je zoals ik bent en rete slecht bent in platformers of jumppuzzels… Dan kom je wel van een koude kermis thuis met deze game. \nVoor mij persoonlijk was dit ook weer een frustratiepuntje. Ik ben zo iemand die graag alles wilt verzamelen, een echt ingame hoarder. Maar als je eerst drie kwartier bezig bent een kistje van een klein platform af te krijgen - wordt het wat minder leuk.\n\nIn het kader van alles verzamelen unlock je dus ook een basis - je kan daar je gear upgraden en hebbendingetjes verzamelen speciaal voor Diane. Je Base zelf level je ook en naarmate je base-level hoger is, speel je meer upgrades en opties vrij.\nJe basis is ook een plek waar je met Diana kan ontspannen en je ontdekt dat ze niet alleen een android is, maar ook echt nog een kind.\n\nHacken\nZoals ik al eerder heb laten doorschemeren vormt het hacken ook een belangrijk onderdeel van de gameplayloop.\nZe variëren van relatief eenvoudige hacks tot complexere situaties waarbij timing, observatie en samenwerking centraal staan. Gelukkig onderbreken ze de actie niet al te lang, maar zorgen ze juist voor afwisseling tussen de meer intense momenten zodat je brein even kan bijkomen van het voorgaande chaos kwartiertje.\nDoordat hier door Capcom best aandacht aan is besteed, blijft het tempo aangenaam en voelt geen enkel onderdeel van de gameplay dominant aanwezig - afwisseling, daar houden we van.\n\n Graphics en Sfeer\nOp grafisch vlak maakt Pragmata bij mij als echte scyfi liefhebster echt indruk. Capcom heeft duidelijk veel aandacht besteed aan het creëren van een wereld die futuristisch aanvoelt. \nVanaf het eerste moment hangt er bij mij een gevoel van verwondering over de omgevingen. Of je nu door verlaten onderzoeksfaciliteiten loopt of uitkijkt over indrukwekkende landschappen.\nDe grafische kwaliteit ligt op een hoog niveau - welke in het volgende “hoofdstuk\" van deze review zal toelichten met testresultaten in samenwerking met NVIDA’s DLSS 4.5 en Path Tracing. Echter wil ik wel meegeven dat ik hier en daar wel wat mankementjes ervaarde tijdens heftigere momenten. In de zogenoemde “Red rooms\" haperde mijn graphics zo erg, dat het mij een game over gekost heeft. En dat terwijl ik met een NVIDIA GeForce RTX 4060 ti speel - geen aardappelkaartje dus.\nZelf vind ik het geen mega ramp, ik heb de settings wat lager gezet waardoor de game er nog steeds strak en mooi uitziet.\nDetails in de omgevingen zijn echt super uitgewerkt en geven elke locatie een eigen identiteit. Vooral de combinatie van geavanceerde technologie en een zekere mate van verlatenheid zorgt voor een bijzondere uitstraling. Het is alsof je een plek verkent waar ooit veel activiteit was, maar waar iets grondig mis is gegaan. Die visuele storytelling draagt sterk bij aan de immersie.\n\nNaast de graphics speelt ook het geluidsontwerp een belangrijke rol in het neerzetten van de sfeer. De soundtrack weet precies wanneer ze op de voorgrond moet treden en wanneer stilte krachtiger is. Rustige muziek wordt afgewisseld met intensere deunen tijdens de combat. Hierdoor blijft de spanning constant aanwezig zonder echt overweldigend te worden.\n\n\nOp pc probeert Pragmata het meeste eruit te halen op grafisch vlak met DLSS 4.5 en Path Tracing. Dit klinkt voor mij een klein beetje als iets wat rechtstreeks uit een technisch handboek komt, maar in de praktijk betekent het vooral: mooiere beelden en meer frames per seconde. \nDLSS 4.5\nDLSS 4.5 zorgt ervoor dankzij een AI-gestuurde upscaling dat de game er scherper uit zal zien, terwijl je systeem net wat minder hard hoeft te werken (dit willen we natuurlijk zelf allemaal ook wel). Het is eigenlijk een beetje alsof je videokaart een extra shotje espresso krijgt voordat hij aan zijn werkdag begint. Zeker tijdens de drukkere momenten ingame zoals combat, zorgt dit voor een merkbaar soepelere ervaring.\nPath Tracing\nMaar de echte krachtpatser is echter ‘Path Tracing’. Deze techniek zorgt ervoor dat lichteffecten veel realistischer zijn dan bij de ‘normale doorgaanse’ belichtingsmethoden. Reflecties ogen natuurlijker, schaduwen vallen realistischer en de scyfi omgevingen krijgen een ruimere hoeveelheid diepte.\nToch heeft al deze visuele disco een prijs. Path Tracing vraagt behoorlijk wat van je hardware en zelfs met DLSS 4.5 ingeschakeld liep op mijn eigen gamepc zoals al eerder aangekaart, met een GeForce RTX 4060 Ti, niet alles altijd vlekkeloos. Vooral tijdens intensieve gevechten kreeg ik af en toe te maken met kleine haperingen ofwel FPS drops en grafische hiccups. \nOp sommige momenten leek mijn pc even moeite te hebben met alle explosies, lichteffecten en rondvliegende robots die tegelijkertijd op het scherm rondfietsten. Hoewel het niet supervaak gebeurde, hoefde het niet de pret te drukken, viel het mij wel op.\nGelukkig schoot collega Pim te hulp om tests te kunnen draaien met een GeForce RTX 5080 op onze testbench en heb ik mij uit laten leggen wat dit allemaal precies inhoudt en heb ik hem uiteraard een stukje laten spelen.\n Testresultaten\nOns testsysteem bestaat uit een AMD Ryzen 9 9950X in combinatie met een PNY GeForce RTX 5080 met de NVIDIA-driver versie 610.47. We hebben uiteraard precies gedaan wat iedere pc-gamer met een krachtige videokaart zou doen: alles op maximaal gezet en vervolgens gekeken of het systeem ons zou smeken om genade. \nMet alle instellingen op high-end, inclusief ray tracing en path tracing, draaide de game zeer stabiel. Tijdens de tests behaalde we gemiddeld tussen de 160 en 175 FPS, zonder benoemswaardige framedrops of zware dips tijdens de meer actiegerichte momenten. Dat is best indrukwekkend, zeker gezien de hoeveelheid visuele effecten die voortdurend op het scherm worden getoverd. Ik was persoonlijk oprecht jaloers en wil eigenlijk gewoon een RTX 50-serie in mijn persoonlijke gamepc.\nWel is er een klein puntje wat ik mee wil geven voor RTX 50-serie gebruikers. Om optimaal gebruik te maken van DLSS 4.5 moet je de functie handmatig activeren via de NVIDIA App. De game schakeld niet automatisch over naar de nieuwste DLSS-versie, waardoor je mogelijk prestaties of beeldkwaliteit laat liggen als je dit niet zelf controleert.\nHet activeren is gelukkig eenvoudig:\n\nOpen de NVIDIA App.\nGa naar Graphics.\nSelecteer Pragmata uit je geïnstalleerde games.\nZoek naar DLSS Override of DLSS Model Override.\nKies hier voor de nieuwste beschikbare DLSS Transformer-versie (DLSS 4.5).\nStart de game opnieuw op.\n\nHet kost je hooguit een minuutje extra, maar het verschil kan zeker de moeite waard zijn. Vooral in combinatie met Path Tracing zorgt de nieuwste DLSS-versie voor een scherper beeld en een stabielere framerate.\nUiteraard hebben we een stukje gameplay opgenomen. Ik zat met verwondering naast collega Pim te kijken hoe ik hem midden in mijn save file gegooid heb zonder enige vorm van informatie over de gameplay.\nDeze beste man versloeg gewoon twee grotere monsters waar ik in het begin wel zeker 20 minuten mee bezig ben geweest, zo alsof het niets was. Één ding is daarmee ook zeker, ook Pim geeft deze game een duimpje op.\n\nWat ik nog wel wil mee geven zoals je kan zien op de opname van Pim hierboven, dat de game het beste te spelen is met de controller. Nu had hij op dit moment maar één monster voor zich, maar zodra de gevechten heftiger worden en meer chaotisch, worden de controls ook lastiger en al zeker op een muis in combinatie met een toetsenbord. Bij het opstarten laat steam ook weten dat het het beste is om de game te spelen met controller.\n\nPragmata heeft ons erg positief verrast. De combinatie van actie, het hacken, de exploration en de samenwerking tussen Hugh en Diana zorgt voor een game dat zich weet te onderscheiden binnen het scyfi-genre en je op het puntje van je stoel laat zitten vanaf het begin.\nDe gameplay blijft de hele game lang super interessant en zwaar chaotisch dankzij de verschillende mechanics die in elkaar overlopen, terwijl het verhaal genoeg emotie en mysterie bevat om je nieuwsgierig te houden tot het einde.\nToch is de ervaring met mijn eigen game-setup thuis helaas niet helemaal vlekkeloos. Ik kwam regelmatig grafische hiccups tegen, vooral tijdens intensieve gevechten. Op die momenten begonnen de grpahics soms te haperen en had ik flinke FPS drops, wat af en toe echt lastig werdt en je gewoon ingemaakt wordt door vijanden (ook zonder haperingen/fps drops gebeurde dit hoor…).\nHet zijn geen problemen die de game onspeelbaar maken mits je een goede grafische kaart hebt, maar ze vallen wel op in een titel die verder zo sterk presenteert. \nHet spel heb ik zelf gespeeld op mijn game pc met een NVIDIA GeForce RTX 4060 Ti terwijl de tests gedraaid zijn met de RTX 5080 van PNY. Je merkt daardoor wel echt een verschil in de prestaties tussen deze twee grafische kaarten.\nMaar goed, waar Pragmata voor mij echt het meeste in schijnt, is de relatie tussen Hugh en Diana. Hun vriendschap groeit op een super schattige manier gedurende het avontuur en vormt echt het emotionele hart van de game. \nDe gesprekken, de interacties en de momenten die ze samen beleven, voelen oprecht en maken het heel makkelijk om met beide personages mee te leven. Vooral Diana weet met haar nieuwsgierige, soms aandoenlijke persoonlijkheid regelmatig een glimlach op je gezicht te toveren of gewoonweg de slappe lach in te duwen.\nOndanks dat ik persoonlijk wat technische mankementjes ervaarde op grafisch gebied (dit is gebonden aan mijn huidige game-setup uiteraard), heb ik enorm genoten van mijn tijd met Pragmata. Het is een sfeervolle scyfi game met sterke personages, interessante gameplay mechanics en een verhaal dat je zal onthouden\n\n\nTechGaming AwardHet bericht Review: Pragmata verscheen eerst op TechGaming.", "date_published": "2026-06-11T12:57:14+02:00", "date_modified": "2026-06-11T13:04:55+02:00", "authors": [ { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" } ], "author": { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" }, "image": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/2026/06/pragmata-uitgelicht.jpg", "tags": [ "Game review", "Horror", "Pc games", "PlayStation 5", "Steam games", "Best Story", "Gaming reviews", "Nintendo Switch", "Pc", "Xbox Series X" ], "post_id": 105983, "categories": [ { "id": 6841, "title": "Best Story", "slug": "techgaming-game-award-best-story" }, { "id": 6414, "title": "Gaming reviews", "slug": "gaming-reviews" }, { "id": 34, "title": "Nintendo Switch", "slug": "nintendo-switch" }, { "id": 35, "title": "Pc", "slug": "pc" }, { "id": 1315, "title": "PlayStation 5", "slug": "playstation-5" }, { "id": 1373, "title": "Xbox Series X", "slug": "xbox-series-x" } ] }, { "id": "https://techgaming.nl/?p=100757", "url": "https://techgaming.nl/review-razer-raiju-v3-pro-wireless/", "title": "Review: Razer Raiju V3 Pro Wireless", "content_html": "\t\t

\n\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\tReviewoverzicht\n\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tBijna een homerun.\n\t\t\t\t\t\t8.7\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t

\n\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t8.7\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\tYay!\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tMooi design.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tStevig door hoogwaardige bouwkwaliteit.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tHoog comfort.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tZowel bekabeld als draadloos (2.4Ghz) te gebruiken.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tHoogwaardige schakelaars en switches onder elke knop.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tPrima accuduur.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tHandige en stevige carry case ingebrepen.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tOp drie manieren in te stellen.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tVeel opties in de software.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tModulair door aanpasbare M3-M6 knoppen.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\tNay!\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tGeen RGB-verlichting.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tRelatief zwaar voor een controller.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tActieknoppen voelen wat sompig aan in het begin.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tGeen bluetooth connectie mogelijkheid. \n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tAccuduur blijft evengoed achter op concurrenten.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t

\n In het kort\n

\n Voor een gemiddelde prijs van rond de \u20ac 190,- krijg je met de Raiju V3 Pro een zeer complete controller die dankzij een paar schoonheidsfoutjes nog niet perfect is. Aan te raden is de Raiju V3 Pro daar en tegen zeker wel!

\n \t\t\t\t

\n\t\t\t

\n\t\t

TechGaming Award

Review: Razer Raiju V3 Pro Wireless

\nLinks;\n

Productpagina

\nNavigatie;\n

$\"Inleiding\"$

Waar je bij consoles natuurlijk standaard een controller pakt, zien we dat dit ook steeds vaker gebeurt op de pc.

Met de opkomst van Esports zien we steeds vaker dat toetsenbord en muis ingeruild worden voor de controller, en al helemaal als we kijken naar bijvoorbeeld Call of Duty.

Een goede controller is daarbij uiteraard een must en we zien dan ook dat de ontwikkelingen bij de controllers zelf de laatste jaren een flinke vlucht hebben genomen. Denk aan mechanische schakelaars, hall-effect ’thumbsticks’ en additionele (programmeerbare) knoppen onderop de controller.

Razer kan hierbij natuurlijk niet achterblijven en heeft een nieuwe versie van de Raiju-controller uitgebracht, namelijk de Raiju V3 Pro voor de PlayStation en Windows-computer. De Raiju V3 Pro moet alle nieuwste technieken samensmelten tot de beste controller voor onder andere esports en we zijn dan ook erg benieuwd of de controller deze belofte dan ook waarmaakt, aangezien er ook een prijskaartje van zo’n € 185,- aan hangt.

Tijd om de controller aan te sluiten, de software te installeren en flink wat games op te starten!

$\"Specificaties\"$

Hieronder treffen we de specificaties aan;

$\"\"$

\n\n\n\n\n\t\n\n\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n\t\n\n\n

Razer Raiju V3 Pro Wireless
Connectivity	Razer HyperSpeed Wireless via included dongle \n
	Wired Connection via USB Type A to USB Type C Cable
Compatibility	PlayStation 5 or PC (Windows\u00ae 11 64-bit or higher)
	Internet connection for app installation
Razer Chroma Lighting	No
Multi-Function Buttons	No
Quick Control Panel	No
Interchangeable Dpad	No
Interchangeable Thumbsticks	TMR analog thumbsticks
Trigger Stops	2 Hall Effect Analog triggers with Mouse Click trigger stops
Microphone Input	Yes
Audio Output	Yes
Battery Life	About 36 hours
Configuration App	Yes
Carry Case	Carrying case for controller and accessories
Dimensies	Length: 168.8 mm / 6.64 in
	Width: 113.4 mm / 4.46 in
	Height: 65.1 mm / 2.56 in
Weight	258 g / 9,1 oz

\n\n

De Razer Raiju V3 Pro is overigens ook volledig in het zwart verkrijgbaar evenals een groen/zwarte Razer edition.

$\"Showcase\"$

Als we de doos erbij pakken, zien we een mooie, strakke verpakking in PlayStation-stijl, namelijk wit met blauwe randen. Op de voorkant zien we een duidelijke foto van de controller en dat het product officieel is gelicenseerd door Sony voor de PlayStation. Achterop en op de zijkanten van de doos zien we de belangrijkste specificaties van de controller staan en wat er allemaal in de doos te vinden is.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

Zodra we de doos openmaken, zien we een eerste een strakke, stevige kartonnen binnendoos, welke mooi opengaat als een soort koffer. Binnenin zien we veel beschermingsschuim, een los doosje met alle accessoires en een stevige beschermcase waar de controller tijdens transport goed in wordt beschermd.

Het geheel is goed doordacht en geeft een verhoogd gevoel dat je een luxe product in handen hebt. Gezien het prijskaartje vinden we dat Razer goed haar best heeft gedaan om een uitpakervaring te creëren die goed past in deze prijsklasse.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

Voordat we de beschermcase erbij pakken met daarin de controller, openen we eerst het doosje waar een deel van de accessoires zich in bevindt. Hier vinden we een mooie twee meter lange USB-A- naar USB-C-kabel (met groene Razer-accenten in beide connectoren) en een viertal additionele achterknoppen (met muisklik). Deze achterknoppen verschillen van de standaard geïnstalleerde varianten doordat de bovenste twee (M3 en M4) gladder zijn, terwijl de onderste twee (M5 en M6) juist een stuk groter zijn voor nog meer controle als je dat fijner vindt.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

Dan pakken we de beschermcase erbij, want we zijn natuurlijk wel erg benieuwd naar de controller zelf en we missen nog een paar accessoires waarvan we het vermoeden hadden dat deze in de beschermcase opgeborgen zitten. De beschermcase zelf is van mooie kwaliteit, voelt zeer stevig aan en is uiteraard voorzien van het Razer-logo.

$\"\"$

Als we de beschermcase open ritsen, zien we dat de controller stevig op zijn plek wordt gehouden, met daarnaast ook verschillende accessoires die je tijdens gebruik nodig hebt of juist makkelijk kan verwisselen op de controller zelf. De beschermcase is zo ontworpen dat de twee meter USB-kabel opgerold in de bovenkant kan worden gestopt zonder dat hij de controller beschadigt.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

Zoals gezegd zitten in de beschermcase ook een aantal accessoires verstopt, zoals de 2.4GHz-dongle, een schroevendraaier voor het verwisselen van de achterknoppen (M3 t/m M6) en twee andere thumbsticks die korter zijn, zodat je bij bepaalde spellen precisie in kan ruilen voor snellere bewegingen.

De dongle zelf is in het wit uitgevoerd en is dus precies het tegenovergestelde van de zwarte USB-kabel, en dat is helemaal in de stijl van de controller zelf, die ook in zwart/wit is uitgevoerd. Ook bij de dongle zien we bij de connector het Razer-groen weer terugkomen en dat geeft het geheel toch een mooi uitgesproken karakter.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

En dan de controller zelf… we kunnen alleen maar zeggen dat het een plaatje is! De controller is mooi in proportie, zit behoorlijk stevig in elkaar en voelt ook behoorlijk zwaar aan (zeker als je een standaard PS5- of Xbox-controller gewend bent). Alle knoppen en thumbsticks voelen luxe aan en de handgrepen die in het zwart zijn uitgevoerd hebben een prettig reliëf, waardoor de controller stevig in jouw handen blijft zitten.

Iets wat we natuurlijk bij een Xbox-controller niet hebben, maar bij een PlayStation 5-controller wel, is het touchpad. Een handige toevoeging (ook op de pc), zeggen we zelf, zodat je, vooral op de pc, even snel een aantal instellingen kunt aanpassen zonder eerst meerdere menu’s door te hoeven klikken.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

Thumbsticks en anti-drift

Iets waar we direct stil bij willen staan, zijn de thumbsticks die een stuk sneller en soepeler aanvoelen dan die van de standaardcontrollers, en dat komt omdat het anti-drift magnetische TMR-thumbsticks zijn. Dit is weer een technologische vooruitgang op Hall Effect-thumbsticks die we steeds vaker zien bij controllers.

Maar anti-drift magnetische TMR-thumbsticks (Tunnel Magneto-Resistance) zijn dus geavanceerde joysticks voor controllers die gebruikmaken van magnetische sensoren in plaats van fysiek contact (potentiometers) om beweging te detecteren. Ze elimineren ‘stick drift’ door contactloze technologie, wat zorgt voor een hogere duurzaamheid en superieure, constante precisie.

Belangrijkste Kenmerken:
\nAnti-Drift: Omdat er geen fysieke onderdelen tegen elkaar wrijven, slijten de sensoren niet, waardoor de joystick niet uit zichzelf beweegt (drift).
\nMagnetische TMR Technologie: TMR-sensoren bieden een grotere gevoeligheid en nauwkeurigheid dan standaard Hall-effect sensoren, wat resulteert in scherpere besturing.
\nHoge Duurzaamheid: Ontworpen voor competitieve gamers die een langere levensduur van hun controller eisen.

Als we de achterkant bekijken, zien we uiteraard de achterknoppen (M3 t/m M6) zitten, maar vinden we ook diverse schakelaars waarmee je verschillende functies in- of juist uitschakelt op de controller.

De bovenste schakelaars geven we een optie die we steeds vaker op luxere controllers tegenkomen, namelijk de optie om de lineaire triggers (om bijvoorbeeld gas mee te geven of te remmen in racespellen) om te zetten naar een traditionele knop, waarmee je juist bij schietspellen een groot voordeel hebt en de trigger helemaal in hoeft te drukken om de gewenste actie te krijgen.

De twee andere schakelaars geven je de optie om aan de ene kant aan te geven ‘hoe’ je de controller aansluit (bekabeld of juist draadloos) en aan de andere kant juist aan te geven op welk systeem je wil gaan spelen (PlayStation 5 of PC). Hierdoor weet de controller precies met welk systeem hij moet werken en ook met welke software verbinding gemaakt moet worden.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

Bovenop de controller zien we naast de USB-C-connector en de standaard L/R-knoppen de additionele M1- en M2-knoppen zitten, die je ook kunt programmeren met verschillende opties in de software. Handig, die extra knoppen, al hangt er bij deze M1- en M2-knoppen wel een kanttekening aan vast, en dat is dat je relatief lange vingers moet hebben om deze comfortabel te kunnen gebruiken zonder dat je enkele L- en/of R-knoppen meeneemt.

Onderop vinden we de welbekende 3,5mm-audioconnectork waar je eventueel een bekabelde headset op kan aansluiten, zodat je geen ellenlange kabel van jouw headset naar de PlayStation 5 of computer hoeft te trekken. Deze connector ondersteunt zowel microfoonopname als audio-output, dus je moet wel zeker weten dat jouw headset dit ondersteunt en niet een losse microfoon en losse audio-aansluiting heeft.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

$\"Software\"$

Niet alleen de controller moet goed zijn natuurlijk, maar ook de software dient dit te zijn en voor de Raiju V3 Pro installeren we daardoor Razer Synapse 4.0 van de website.

Nu is het niet persé nodig om de software te installeren, want je kan de controller ook bekabeld instellen via de webbrowser, al zal je dan een aantal opties missen die je in de desktopsoftware wel aantreft.

Daar blijft het niet bij en levert Razer als een van de weinigen nog een derde optie mee, en dat is het koppelen van je controller aan jouw telefoon/tablet door middel van de Razer Controller-app. Deze app biedt de meest gebruikte functies, waaronder het aanmaken van meerdere profielen en het toewijzen van de M-knoppen op de controller.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n $\"\"$ \n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

Synapse 4 op de desktop biedt genoeg opties om de controller in te stellen en het is dan ook fijn dat je meteen een scherm te zien krijgt waarin je elke optie uitgelegd krijgt inclusief de werkwijze.

$\"\"$

Voor de Raiju V3 Pro krijg je in de Synapse-software vijf tabbladen waarin je alle opties kunt bekijken en instellen, namelijk Customize, Triggers, Thumbsticks, Power en Calibration.

In het eerste scherm krijg je de mogelijkheid om bij de verschillende M-knoppen een bepaalde actie toe te wijzen. Dit kan een actie zijn die je kunt ‘recorden’ (bijvoorbeeld start -> settings -> controller), zodat je een volledige actie kunt creëren. Maar een andere optie is het toewijzen dat bijvoorbeeld M3 hetzelfde doet als normaal gesproken de △-knop.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

In totaal kan je tot vier verschillende profielen instellen en dus voor elk profiel de M-knoppen andere acties meegeven. Het fijne van deze profielen is dat deze opgeslagen worden op het interne geheugen van de controller en je dus niet elke keer Synapse 4 hoeft op te starten.

Aan deze profielen kan je ook geïnstalleerde games koppelen, zodat je deze van tevoren kunt instellen naar jouw eigen voorkeur. Hoewel dit op zich prima werkt, hadden we liever een diepere integratie met games gezien, zodat je echt de beschikbare in-gameacties kan toewijzen aan een knop.

Veel games op Windows laten helaas een Xbox-layout zien tijdens het instellen van jouw controller op Windows en weigeren dan vaak ook de M-knoppen instelbaar te maken. Dit maakt het perfect instellen van een game op Windows voor deze controller wat omslachtiger dan het had kunnen zijn.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

Een van de meer interessante tabbladen naar onze mening is die van de Triggers, aangezien je hier behoorlijk uitgebreid kan instellen hoe de grote triggerknoppen links en rechts zich moeten gedragen.

Je wil voor een racespel natuurlijk een volledig ander karakter (lees: langere en nauwkeurigere registratie) van de triggerknoppen dan bij bijvoorbeeld een schietspel, waarbij het om de snelheid gaat van de triggerknoppen.

Je kan ook direct het effect en het gevoel testen in dit tabblad. Hiermee kan je ook zien of je wellicht een probleem hebt met één of beide triggerknoppen, mocht het indrukken van de triggerknop de groene balk niet volledig vol laten lopen.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

Precies hetzelfde kan gezegd worden over het volgende tabblad, namelijk Thumbsticks. Je kan hier beide thumbsticks apart van elkaar instellen qua gevoeligheid en ook direct visueel testen. Dit is een fijne toevoeging, zodat eventuele stickdrift of slechte kalibratie van de thumbsticks direct zichtbaar wordt weergegeven.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

De laatste twee tabbladen bieden jou de mogelijkheid om de tijd in te stellen na hoeveel minuten de controller in standby moet gaan en de twee thumbsticks opnieuw te kalibreren, mocht je daar dus een storing in ervaren.

Door het gebruik van de anti-drift magnetische TMR-thumbsticks zou de tijd die jij besteedt in het kalibratietabblad minimaal moeten zijn, maar het is fijn dat je daar evengoed nog wat mogelijkheden voor hebt.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

Alles bij elkaar genomen werkt de Razer Synapse 4 software prima en biedt het voldoende instelmogelijkheden, maar we hopen wel dat verdere game integratie toegevoegd wordt in de nabije toekomst.

$\"In$

Eerste indruk en comfort

Na alles ingesteld te hebben via de software willen we natuurlijk weten hoe de controller in de praktijk bevalt en dat valt zeker niet tegen. De eerste indruk zodra je de Raiju V3 Pro oppakt is die van kwaliteit, al voelt hij wel een stukje zwaarder dan veel standaard PlayStation- en Xbox-controllers.

Dit gewicht zal je de eerste paar keer dat je de controller gebruikt blijven opvallen, al raak je er op den duur zeker aan gewend. Hetzelfde geldt ook voor de actieknoppen (de welbekenden △, ◯, ✖, ◼) waarvan deze hoogwaardig van kwaliteit zijn, maar wel een stuk meer kracht vragen om in te drukken en wellicht in het begin wat slompig aanvoelen.

Dit heeft te maken met het feit dat Razer heeft gekozen voor Mecha-Tactile PBT-actieknoppen en dat levert als voordeel op dat je de snelheid van de gebruikte microswitches combineert met een stevige klik. Bij de knoppen heeft Razer rubberen membranen toegevoegd, waardoor de knop ook relatief stil is, maar dit is wel de oorzaak van het ietwat sompige gevoel als je de knop indrukt en vergelijkt met een goedkopere controller.

Of je dat erg vindt, is erg persoonlijk, want je went er na een tijdje zeker aan en op een gegeven moment is het ‘gewoon’. Daar staat tegenover dat het comfort van de controller door de gebruikte vorm en materialen erg hoog ligt.

Je houdt de controller zonder problemen enkele uren vast en zeker als je de PlayStation-layout gewend bent, zal je een zeer fijne game-ervaring krijgen. Het enige waar we wel enige moeite mee hadden, waren dus inderdaad de M1- en M2-knoppen bovenop, waarbij er vaker dan een enkele keer de bovenste L- of R-knop ook ingedrukt werd als we één van deze knoppen proberen in te drukken.

Maar al met al zijn we zeker tevreden over de eerste indruk en het algehele gevoel van kwaliteit en comfort.

Connectie(s), functionaliteit en batterij.

De Raiju V3 Pro kan je (maar) op twee manieren aansluiten, namelijk bekabeld en via de 2.4 GHz USB-dongle. Dat er geen bluetoothondersteuning op zit, vinden we stiekem toch een klein minpuntje, aangezien veel concurrenten juist wel deze extra functie bieden op hun controllers (zeker met een vraagprijs richting de €200,-).

De USB-dongle en via de meegeleverde USB-C-kabel werken allebei prima naar behoren en geven je op de pc ook de mogelijkheid te kiezen tussen maximaal 2000 Hz (bekabeld) en 500 Hz (draadloos) als pollingrate. Razer zelf maakt hierbij ook veel reclame voor hun Razer HyperSpeed Wireless-techniek die voor zeer lage tot niet-merkbare latency moet zorgen.

We hebben dit getest door onder andere flink wat potjes Rocket League te spelen op ‘competitive’, waarbij snelheid van groot belang is. We kunnen daar alleen maar onderstrepen dat het met de draadloze snelheid goed zit en je zelfs competitief de controller prima draadloos kan gebruiken.

Qua functionaliteit zit je eveneens gebakken, aangezien de controller in totaal zes extra programmeerbare knoppen heeft. Hierdoor kan je met behulp van de software de controller helemaal naar eigen smaak instellen en daar ook verschillende profielen voor aanmaken.

Wat betreft de accuprestaties hebben wij zelf de geclaimde 36 uur niet gehaald en kwamen wij net iets voorbij de 30 uur aan totale speeltijd op één lading. Hoewel dit een prima accuduur is, zijn er verschillende concurrenten die anderhalf keer een langere accuduur claimen en halen.

Om hem op te laden, sluit je simpelweg de USB-C-kabel aan. Kan je ook tijdens het opladen gewoon doorspelen. Een mooie toevoeging aan deze controller zou zijn dat je een oplaaddock zou kunnen kopen, speciaal voor deze controller, zodat je hem altijd opgeladen kan gebruiken als je bijvoorbeeld een lange werkdag hebt gehad.

Of dat ze op de Raiju V3 Pro net zoals de standaard PS5-controller onderop oplaadpunten hadden geplaatst, zodat je deze controller ook op de Razer Quick Charging Stand for PS5 kan plaatsen.

RGB-verlichting

En dan nu een stukje over de RGB-verlichting, of beter gezegd het gebrek aan RGB-verlichting. De Raiju V3 Pro biedt geen enkele vorm van verlichting en dat had juist deze controller helemaal afgemaakt.

Zeker als je, net als onze reviewer, juist veel ’s avonds speelt, zijn de actieknoppen lastig af te lezen, aangezien de welbekende △, ◯, ✖, ◼ symbolen in het zwart zijn weergegeven op zwarte knoppen. Het zou zo mooi zijn geweest als onder deze knoppen en de verlichting rondom de handvatten een Razer-groene verlichting uit zou komen.

Het is wellicht een stukje muggenziften wat we hier nu doen, maar voor een controller tussen de € 180 en € 200 verwachten we zo goed als perfectie. En natuurlijk zal niet iedereen RGB-verlichting op een controller willen, maar dan kan je de verlichting tenminste nog uitzetten als keuze en nu hebben we helemaal geen keuze.

$\"\"$

$\"Conclusie\"$

De Razer Raiju V3 Pro weet op veel vlakken indruk te maken en positioneert zich duidelijk als een premium controller voor de fanatieke (en competitieve) gamer. De bouwkwaliteit, uitgebreide personalisatiemogelijkheden en vooral de geavanceerde anti-drift magnetische TMR-thumbsticks zorgen voor een nauwkeurige en duurzame game-ervaring die zich uitstekend leent voor competitief gebruik. Ook de meegeleverde accessoires en de luxe afwerking dragen bij aan het gevoel dat je hier met een high-end product te maken hebt.

Toch is het niet allemaal perfect. Het ontbreken van Bluetooth, de relatief hoge prijs van zo’n €190,- en kleine ergonomische kanttekeningen (zoals de bereikbaarheid van de M1/M2-knoppen) maken dat de controller niet voor iedereen de ideale keuze zal zijn. Daarnaast voelen sommige keuzes, zoals het ontbreken van RGB-verlichting of diepere game-integratie in de software, als gemiste kansen in deze prijsklasse.

Alles bij elkaar genomen levert Razer met de Raiju V3 Pro een krachtige en veelzijdige controller af die vooral geschikt is voor de serieuze gamer die maximale controle en aanpasbaarheid zoekt. Ben je bereid om de premiumprijs te betalen en kun je leven met de kleine minpunten, dan haal je een controller in huis die op technisch vlak tot de top behoort en ook onze “Editor’s Choice Award\" in de wacht sleept.

\n\n

Het bericht Review: Razer Raiju V3 Pro Wireless verscheen eerst op TechGaming.

\n", "content_text": "Reviewoverzicht\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tBijna een homerun.\n\t\t\t\t\t\t8.7\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t8.7\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tYay!\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tMooi design.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tStevig door hoogwaardige bouwkwaliteit.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tHoog comfort.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tZowel bekabeld als draadloos (2.4Ghz) te gebruiken.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tHoogwaardige schakelaars en switches onder elke knop.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tPrima accuduur.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tHandige en stevige carry case ingebrepen.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tOp drie manieren in te stellen.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tVeel opties in de software.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tModulair door aanpasbare M3-M6 knoppen.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\tNay!\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tGeen RGB-verlichting.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tRelatief zwaar voor een controller.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tActieknoppen voelen wat sompig aan in het begin.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tGeen bluetooth connectie mogelijkheid. \n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tAccuduur blijft evengoed achter op concurrenten.\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\n\t\t \n In het kort\n \n Voor een gemiddelde prijs van rond de \u20ac 190,- krijg je met de Raiju V3 Pro een zeer complete controller die dankzij een paar schoonheidsfoutjes nog niet perfect is. Aan te raden is de Raiju V3 Pro daar en tegen zeker wel! \n \n \t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\n\t\tTechGaming Award\nReview: Razer Raiju V3 Pro Wireless\nLinks;\n\nProductpagina\n\nNavigatie;\n\nSpecificaties\nShowcase\nSoftware\nIn de praktijk\nConclusie\n\n\nWaar je bij consoles natuurlijk standaard een controller pakt, zien we dat dit ook steeds vaker gebeurt op de pc. \nMet de opkomst van Esports zien we steeds vaker dat toetsenbord en muis ingeruild worden voor de controller, en al helemaal als we kijken naar bijvoorbeeld Call of Duty. \nEen goede controller is daarbij uiteraard een must en we zien dan ook dat de ontwikkelingen bij de controllers zelf de laatste jaren een flinke vlucht hebben genomen. Denk aan mechanische schakelaars, hall-effect ’thumbsticks’ en additionele (programmeerbare) knoppen onderop de controller. \nRazer kan hierbij natuurlijk niet achterblijven en heeft een nieuwe versie van de Raiju-controller uitgebracht, namelijk de Raiju V3 Pro voor de PlayStation en Windows-computer. De Raiju V3 Pro moet alle nieuwste technieken samensmelten tot de beste controller voor onder andere esports en we zijn dan ook erg benieuwd of de controller deze belofte dan ook waarmaakt, aangezien er ook een prijskaartje van zo’n € 185,- aan hangt. \nTijd om de controller aan te sluiten, de software te installeren en flink wat games op te starten! \n\nHieronder treffen we de specificaties aan;\n\n\n\n\n\n\tRazer Raiju V3 Pro Wireless\n\n\n\n\n\tConnectivityRazer HyperSpeed Wireless via included dongle\n\n\n\n\tWired Connection via USB Type A to USB Type C Cable\n\n\n\tCompatibilityPlayStation 5 or PC (Windows\u00ae 11 64-bit or higher)\n\n\n\tInternet connection for app installation\n\n\n\tRazer Chroma LightingNo\n\n\n\tMulti-Function ButtonsNo\n\n\n\tQuick Control PanelNo\n\n\n\tInterchangeable DpadNo\n\n\n\tInterchangeable ThumbsticksTMR analog thumbsticks\n\n\n\tTrigger Stops2 Hall Effect Analog triggers with Mouse Click trigger stops\n\n\n\tMicrophone InputYes\n\n\n\tAudio OutputYes\n\n\n\tBattery LifeAbout 36 hours\n\n\n\tConfiguration AppYes\n\n\n\tCarry CaseCarrying case for controller and accessories\n\n\n\tDimensiesLength: 168.8 mm / 6.64 in\n\n\n\tWidth: 113.4 mm / 4.46 in\n\n\n\tHeight: 65.1 mm / 2.56 in\n\n\n\tWeight258 g / 9,1 oz\n\n\n\n\nDe Razer Raiju V3 Pro is overigens ook volledig in het zwart verkrijgbaar evenals een groen/zwarte Razer edition. \n\nAls we de doos erbij pakken, zien we een mooie, strakke verpakking in PlayStation-stijl, namelijk wit met blauwe randen. Op de voorkant zien we een duidelijke foto van de controller en dat het product officieel is gelicenseerd door Sony voor de PlayStation. Achterop en op de zijkanten van de doos zien we de belangrijkste specificaties van de controller staan en wat er allemaal in de doos te vinden is. \n\n\n\n\nZodra we de doos openmaken, zien we een eerste een strakke, stevige kartonnen binnendoos, welke mooi opengaat als een soort koffer. Binnenin zien we veel beschermingsschuim, een los doosje met alle accessoires en een stevige beschermcase waar de controller tijdens transport goed in wordt beschermd. \nHet geheel is goed doordacht en geeft een verhoogd gevoel dat je een luxe product in handen hebt. Gezien het prijskaartje vinden we dat Razer goed haar best heeft gedaan om een uitpakervaring te creëren die goed past in deze prijsklasse. \n\n\n\n\n\n\nVoordat we de beschermcase erbij pakken met daarin de controller, openen we eerst het doosje waar een deel van de accessoires zich in bevindt. Hier vinden we een mooie twee meter lange USB-A- naar USB-C-kabel (met groene Razer-accenten in beide connectoren) en een viertal additionele achterknoppen (met muisklik). Deze achterknoppen verschillen van de standaard geïnstalleerde varianten doordat de bovenste twee (M3 en M4) gladder zijn, terwijl de onderste twee (M5 en M6) juist een stuk groter zijn voor nog meer controle als je dat fijner vindt. \n\n\n\n\n\nDan pakken we de beschermcase erbij, want we zijn natuurlijk wel erg benieuwd naar de controller zelf en we missen nog een paar accessoires waarvan we het vermoeden hadden dat deze in de beschermcase opgeborgen zitten. De beschermcase zelf is van mooie kwaliteit, voelt zeer stevig aan en is uiteraard voorzien van het Razer-logo. \n\nAls we de beschermcase open ritsen, zien we dat de controller stevig op zijn plek wordt gehouden, met daarnaast ook verschillende accessoires die je tijdens gebruik nodig hebt of juist makkelijk kan verwisselen op de controller zelf. De beschermcase is zo ontworpen dat de twee meter USB-kabel opgerold in de bovenkant kan worden gestopt zonder dat hij de controller beschadigt. \n\n\n\n\nZoals gezegd zitten in de beschermcase ook een aantal accessoires verstopt, zoals de 2.4GHz-dongle, een schroevendraaier voor het verwisselen van de achterknoppen (M3 t/m M6) en twee andere thumbsticks die korter zijn, zodat je bij bepaalde spellen precisie in kan ruilen voor snellere bewegingen. \nDe dongle zelf is in het wit uitgevoerd en is dus precies het tegenovergestelde van de zwarte USB-kabel, en dat is helemaal in de stijl van de controller zelf, die ook in zwart/wit is uitgevoerd. Ook bij de dongle zien we bij de connector het Razer-groen weer terugkomen en dat geeft het geheel toch een mooi uitgesproken karakter. \n\n\n\n\nEn dan de controller zelf… we kunnen alleen maar zeggen dat het een plaatje is! De controller is mooi in proportie, zit behoorlijk stevig in elkaar en voelt ook behoorlijk zwaar aan (zeker als je een standaard PS5- of Xbox-controller gewend bent). Alle knoppen en thumbsticks voelen luxe aan en de handgrepen die in het zwart zijn uitgevoerd hebben een prettig reliëf, waardoor de controller stevig in jouw handen blijft zitten. \nIets wat we natuurlijk bij een Xbox-controller niet hebben, maar bij een PlayStation 5-controller wel, is het touchpad. Een handige toevoeging (ook op de pc), zeggen we zelf, zodat je, vooral op de pc, even snel een aantal instellingen kunt aanpassen zonder eerst meerdere menu’s door te hoeven klikken. \n\n\n\n\n\nThumbsticks en anti-drift\nIets waar we direct stil bij willen staan, zijn de thumbsticks die een stuk sneller en soepeler aanvoelen dan die van de standaardcontrollers, en dat komt omdat het anti-drift magnetische TMR-thumbsticks zijn. Dit is weer een technologische vooruitgang op Hall Effect-thumbsticks die we steeds vaker zien bij controllers. \nMaar anti-drift magnetische TMR-thumbsticks (Tunnel Magneto-Resistance) zijn dus geavanceerde joysticks voor controllers die gebruikmaken van magnetische sensoren in plaats van fysiek contact (potentiometers) om beweging te detecteren. Ze elimineren ‘stick drift’ door contactloze technologie, wat zorgt voor een hogere duurzaamheid en superieure, constante precisie. \nBelangrijkste Kenmerken:\nAnti-Drift: Omdat er geen fysieke onderdelen tegen elkaar wrijven, slijten de sensoren niet, waardoor de joystick niet uit zichzelf beweegt (drift).\nMagnetische TMR Technologie: TMR-sensoren bieden een grotere gevoeligheid en nauwkeurigheid dan standaard Hall-effect sensoren, wat resulteert in scherpere besturing.\nHoge Duurzaamheid: Ontworpen voor competitieve gamers die een langere levensduur van hun controller eisen.\nAls we de achterkant bekijken, zien we uiteraard de achterknoppen (M3 t/m M6) zitten, maar vinden we ook diverse schakelaars waarmee je verschillende functies in- of juist uitschakelt op de controller. \nDe bovenste schakelaars geven we een optie die we steeds vaker op luxere controllers tegenkomen, namelijk de optie om de lineaire triggers (om bijvoorbeeld gas mee te geven of te remmen in racespellen) om te zetten naar een traditionele knop, waarmee je juist bij schietspellen een groot voordeel hebt en de trigger helemaal in hoeft te drukken om de gewenste actie te krijgen. \nDe twee andere schakelaars geven je de optie om aan de ene kant aan te geven ‘hoe’ je de controller aansluit (bekabeld of juist draadloos) en aan de andere kant juist aan te geven op welk systeem je wil gaan spelen (PlayStation 5 of PC). Hierdoor weet de controller precies met welk systeem hij moet werken en ook met welke software verbinding gemaakt moet worden. \n\n\n\n\nBovenop de controller zien we naast de USB-C-connector en de standaard L/R-knoppen de additionele M1- en M2-knoppen zitten, die je ook kunt programmeren met verschillende opties in de software. Handig, die extra knoppen, al hangt er bij deze M1- en M2-knoppen wel een kanttekening aan vast, en dat is dat je relatief lange vingers moet hebben om deze comfortabel te kunnen gebruiken zonder dat je enkele L- en/of R-knoppen meeneemt. \nOnderop vinden we de welbekende 3,5mm-audioconnectork waar je eventueel een bekabelde headset op kan aansluiten, zodat je geen ellenlange kabel van jouw headset naar de PlayStation 5 of computer hoeft te trekken. Deze connector ondersteunt zowel microfoonopname als audio-output, dus je moet wel zeker weten dat jouw headset dit ondersteunt en niet een losse microfoon en losse audio-aansluiting heeft. \n\n\n\n\n\nNiet alleen de controller moet goed zijn natuurlijk, maar ook de software dient dit te zijn en voor de Raiju V3 Pro installeren we daardoor Razer Synapse 4.0 van de website. \nNu is het niet persé nodig om de software te installeren, want je kan de controller ook bekabeld instellen via de webbrowser, al zal je dan een aantal opties missen die je in de desktopsoftware wel aantreft. \nDaar blijft het niet bij en levert Razer als een van de weinigen nog een derde optie mee, en dat is het koppelen van je controller aan jouw telefoon/tablet door middel van de Razer Controller-app. Deze app biedt de meest gebruikte functies, waaronder het aanmaken van meerdere profielen en het toewijzen van de M-knoppen op de controller. \n\n\n\n\n\n\n\nSynapse 4 op de desktop biedt genoeg opties om de controller in te stellen en het is dan ook fijn dat je meteen een scherm te zien krijgt waarin je elke optie uitgelegd krijgt inclusief de werkwijze. \n\nVoor de Raiju V3 Pro krijg je in de Synapse-software vijf tabbladen waarin je alle opties kunt bekijken en instellen, namelijk Customize, Triggers, Thumbsticks, Power en Calibration. \nIn het eerste scherm krijg je de mogelijkheid om bij de verschillende M-knoppen een bepaalde actie toe te wijzen. Dit kan een actie zijn die je kunt ‘recorden’ (bijvoorbeeld start -> settings -> controller), zodat je een volledige actie kunt creëren. Maar een andere optie is het toewijzen dat bijvoorbeeld M3 hetzelfde doet als normaal gesproken de △-knop. \n\n\n\n\n\nIn totaal kan je tot vier verschillende profielen instellen en dus voor elk profiel de M-knoppen andere acties meegeven. Het fijne van deze profielen is dat deze opgeslagen worden op het interne geheugen van de controller en je dus niet elke keer Synapse 4 hoeft op te starten. \nAan deze profielen kan je ook geïnstalleerde games koppelen, zodat je deze van tevoren kunt instellen naar jouw eigen voorkeur. Hoewel dit op zich prima werkt, hadden we liever een diepere integratie met games gezien, zodat je echt de beschikbare in-gameacties kan toewijzen aan een knop. \nVeel games op Windows laten helaas een Xbox-layout zien tijdens het instellen van jouw controller op Windows en weigeren dan vaak ook de M-knoppen instelbaar te maken. Dit maakt het perfect instellen van een game op Windows voor deze controller wat omslachtiger dan het had kunnen zijn. \n\n\n\n\nEen van de meer interessante tabbladen naar onze mening is die van de Triggers, aangezien je hier behoorlijk uitgebreid kan instellen hoe de grote triggerknoppen links en rechts zich moeten gedragen. \nJe wil voor een racespel natuurlijk een volledig ander karakter (lees: langere en nauwkeurigere registratie) van de triggerknoppen dan bij bijvoorbeeld een schietspel, waarbij het om de snelheid gaat van de triggerknoppen. \nJe kan ook direct het effect en het gevoel testen in dit tabblad. Hiermee kan je ook zien of je wellicht een probleem hebt met één of beide triggerknoppen, mocht het indrukken van de triggerknop de groene balk niet volledig vol laten lopen. \n\n\n\n\nPrecies hetzelfde kan gezegd worden over het volgende tabblad, namelijk Thumbsticks. Je kan hier beide thumbsticks apart van elkaar instellen qua gevoeligheid en ook direct visueel testen. Dit is een fijne toevoeging, zodat eventuele stickdrift of slechte kalibratie van de thumbsticks direct zichtbaar wordt weergegeven. \n\n\n\n\nDe laatste twee tabbladen bieden jou de mogelijkheid om de tijd in te stellen na hoeveel minuten de controller in standby moet gaan en de twee thumbsticks opnieuw te kalibreren, mocht je daar dus een storing in ervaren. \nDoor het gebruik van de anti-drift magnetische TMR-thumbsticks zou de tijd die jij besteedt in het kalibratietabblad minimaal moeten zijn, maar het is fijn dat je daar evengoed nog wat mogelijkheden voor hebt. \n\n\n\n\nAlles bij elkaar genomen werkt de Razer Synapse 4 software prima en biedt het voldoende instelmogelijkheden, maar we hopen wel dat verdere game integratie toegevoegd wordt in de nabije toekomst.\n\nEerste indruk en comfort\nNa alles ingesteld te hebben via de software willen we natuurlijk weten hoe de controller in de praktijk bevalt en dat valt zeker niet tegen. De eerste indruk zodra je de Raiju V3 Pro oppakt is die van kwaliteit, al voelt hij wel een stukje zwaarder dan veel standaard PlayStation- en Xbox-controllers. \nDit gewicht zal je de eerste paar keer dat je de controller gebruikt blijven opvallen, al raak je er op den duur zeker aan gewend. Hetzelfde geldt ook voor de actieknoppen (de welbekenden △, ◯, ✖, ◼) waarvan deze hoogwaardig van kwaliteit zijn, maar wel een stuk meer kracht vragen om in te drukken en wellicht in het begin wat slompig aanvoelen. \nDit heeft te maken met het feit dat Razer heeft gekozen voor Mecha-Tactile PBT-actieknoppen en dat levert als voordeel op dat je de snelheid van de gebruikte microswitches combineert met een stevige klik. Bij de knoppen heeft Razer rubberen membranen toegevoegd, waardoor de knop ook relatief stil is, maar dit is wel de oorzaak van het ietwat sompige gevoel als je de knop indrukt en vergelijkt met een goedkopere controller. \nOf je dat erg vindt, is erg persoonlijk, want je went er na een tijdje zeker aan en op een gegeven moment is het ‘gewoon’. Daar staat tegenover dat het comfort van de controller door de gebruikte vorm en materialen erg hoog ligt. \nJe houdt de controller zonder problemen enkele uren vast en zeker als je de PlayStation-layout gewend bent, zal je een zeer fijne game-ervaring krijgen. Het enige waar we wel enige moeite mee hadden, waren dus inderdaad de M1- en M2-knoppen bovenop, waarbij er vaker dan een enkele keer de bovenste L- of R-knop ook ingedrukt werd als we één van deze knoppen proberen in te drukken. \nMaar al met al zijn we zeker tevreden over de eerste indruk en het algehele gevoel van kwaliteit en comfort. \nConnectie(s), functionaliteit en batterij.\nDe Raiju V3 Pro kan je (maar) op twee manieren aansluiten, namelijk bekabeld en via de 2.4 GHz USB-dongle. Dat er geen bluetoothondersteuning op zit, vinden we stiekem toch een klein minpuntje, aangezien veel concurrenten juist wel deze extra functie bieden op hun controllers (zeker met een vraagprijs richting de €200,-). \nDe USB-dongle en via de meegeleverde USB-C-kabel werken allebei prima naar behoren en geven je op de pc ook de mogelijkheid te kiezen tussen maximaal 2000 Hz (bekabeld) en 500 Hz (draadloos) als pollingrate. Razer zelf maakt hierbij ook veel reclame voor hun Razer HyperSpeed Wireless-techniek die voor zeer lage tot niet-merkbare latency moet zorgen. \nWe hebben dit getest door onder andere flink wat potjes Rocket League te spelen op ‘competitive’, waarbij snelheid van groot belang is. We kunnen daar alleen maar onderstrepen dat het met de draadloze snelheid goed zit en je zelfs competitief de controller prima draadloos kan gebruiken. \nQua functionaliteit zit je eveneens gebakken, aangezien de controller in totaal zes extra programmeerbare knoppen heeft. Hierdoor kan je met behulp van de software de controller helemaal naar eigen smaak instellen en daar ook verschillende profielen voor aanmaken. \nWat betreft de accuprestaties hebben wij zelf de geclaimde 36 uur niet gehaald en kwamen wij net iets voorbij de 30 uur aan totale speeltijd op één lading. Hoewel dit een prima accuduur is, zijn er verschillende concurrenten die anderhalf keer een langere accuduur claimen en halen. \nOm hem op te laden, sluit je simpelweg de USB-C-kabel aan. Kan je ook tijdens het opladen gewoon doorspelen. Een mooie toevoeging aan deze controller zou zijn dat je een oplaaddock zou kunnen kopen, speciaal voor deze controller, zodat je hem altijd opgeladen kan gebruiken als je bijvoorbeeld een lange werkdag hebt gehad. \nOf dat ze op de Raiju V3 Pro net zoals de standaard PS5-controller onderop oplaadpunten hadden geplaatst, zodat je deze controller ook op de Razer Quick Charging Stand for PS5 kan plaatsen.\nRGB-verlichting\nEn dan nu een stukje over de RGB-verlichting, of beter gezegd het gebrek aan RGB-verlichting. De Raiju V3 Pro biedt geen enkele vorm van verlichting en dat had juist deze controller helemaal afgemaakt. \nZeker als je, net als onze reviewer, juist veel ’s avonds speelt, zijn de actieknoppen lastig af te lezen, aangezien de welbekende △, ◯, ✖, ◼ symbolen in het zwart zijn weergegeven op zwarte knoppen. Het zou zo mooi zijn geweest als onder deze knoppen en de verlichting rondom de handvatten een Razer-groene verlichting uit zou komen. \nHet is wellicht een stukje muggenziften wat we hier nu doen, maar voor een controller tussen de € 180 en € 200 verwachten we zo goed als perfectie. En natuurlijk zal niet iedereen RGB-verlichting op een controller willen, maar dan kan je de verlichting tenminste nog uitzetten als keuze en nu hebben we helemaal geen keuze. \n\n\nDe Razer Raiju V3 Pro weet op veel vlakken indruk te maken en positioneert zich duidelijk als een premium controller voor de fanatieke (en competitieve) gamer. De bouwkwaliteit, uitgebreide personalisatiemogelijkheden en vooral de geavanceerde anti-drift magnetische TMR-thumbsticks zorgen voor een nauwkeurige en duurzame game-ervaring die zich uitstekend leent voor competitief gebruik. Ook de meegeleverde accessoires en de luxe afwerking dragen bij aan het gevoel dat je hier met een high-end product te maken hebt.\nToch is het niet allemaal perfect. Het ontbreken van Bluetooth, de relatief hoge prijs van zo’n €190,- en kleine ergonomische kanttekeningen (zoals de bereikbaarheid van de M1/M2-knoppen) maken dat de controller niet voor iedereen de ideale keuze zal zijn. Daarnaast voelen sommige keuzes, zoals het ontbreken van RGB-verlichting of diepere game-integratie in de software, als gemiste kansen in deze prijsklasse.\nAlles bij elkaar genomen levert Razer met de Raiju V3 Pro een krachtige en veelzijdige controller af die vooral geschikt is voor de serieuze gamer die maximale controle en aanpasbaarheid zoekt. Ben je bereid om de premiumprijs te betalen en kun je leven met de kleine minpunten, dan haal je een controller in huis die op technisch vlak tot de top behoort en ook onze “Editor’s Choice Award\" in de wacht sleept. \n\nHet bericht Review: Razer Raiju V3 Pro Wireless verscheen eerst op TechGaming.", "date_published": "2026-04-15T08:00:44+02:00", "date_modified": "2026-04-13T08:44:56+02:00", "authors": [ { "name": "Mark", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/mark-mazereeuw/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/4/0/4058943b7c745828dc67de47f940f0624dc20074605c620d237052844f8a1b4a-512.png" } ], "author": { "name": "Mark", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/mark-mazereeuw/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/4/0/4058943b7c745828dc67de47f940f0624dc20074605c620d237052844f8a1b4a-512.png" }, "image": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/2026/04/Raiju-V3-Pro-Showcase-4.jpeg", "tags": [ "2.4Ghz Controller", "Game Controller", "Hardeware", "PlayStation", "Playstation controller", "Raiju", "Razer", "Razer Raiju", "Razer Raiju V3 Pro Wireless", "Razer Raiju V3 Pro Wireless review", "Consoles & handhelds", "Editor's Choice", "Pc", "Randapparatuur", "Tech reviews", "Xbox One", "Xbox Series X" ], "summary": "Razer Raiju V3 Pro Wireless - Review", "post_id": 100757, "categories": [ { "id": 15, "title": "Consoles & handhelds", "slug": "consoles-handhelds" }, { "id": 4960, "title": "Editor's Choice", "slug": "techgaming-award-editors-choice" }, { "id": 35, "title": "Pc", "slug": "pc" }, { "id": 53, "title": "Randapparatuur", "slug": "randapparatuur" }, { "id": 25, "title": "Tech reviews", "slug": "tech-reviews" }, { "id": 42, "title": "Xbox One", "slug": "xbox-one" }, { "id": 1373, "title": "Xbox Series X", "slug": "xbox-series-x" } ] }, { "id": "https://techgaming.nl/?p=98729", "url": "https://techgaming.nl/review-monday-syndrome/", "title": "Review: Monday Syndrome", "content_html": "\t\t

\n\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\tGameverdict\n\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tThe monday morning blues.\n\t\t\t\t\t\t7.5\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t

\n\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t7.5\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\n\t\t\t

\n\t\t

$\"\"$

$\"Inleiding\"$

Soms kom je op Steam een game tegen waarvan je denkt: hmm, dit ziet er interessant uit… Maar wat is het eigenlijk precies? Dat had ik een beetje met Monday Syndrome.

De filmpjes en screenshots zien er in ieder geval veelbelovend uit met een opvallende stijl, een dubieuze sfeer, genoeg om mij erg nieuwsgierig te maken. Maar eerlijk gezegd had ik na het kijken nog steeds geen flauw idee hoe de game nou echt speelt en wat de bedoeling is.

Misschien is dat ook wel een beetje het punt. Net als een echte maandag begin je er een beetje onzeker aan: geen idee wat je te wachten staat, maar je gaat er toch maar in mee, want hé, we hebben geld nodig.

Dus met een gezonde dosis nieuwsgierigheid (en een klein beetje voorzichtig optimisme) ben ik erin gedoken om te zien of Monday Syndrome net zo interessant speelt als het eruitziet.

Let op, deze review kan spoilers bevatten.

$\"Backstory\"$

Monday Syndrome is een singleplayer action-roguelike waarin je speelt als een stagiair die vastzit in een helse kantoortoren.

Daal af in een satirische corporate hel en knok tegen demonische collega’s met absurde wapens gemaakt van kantoorspullen in een eindeloze, procedureel gegenereerde toren. Overleef jij de eeuwige 9-tot-5?

$\"Gameplay\"$

Gameplay en Mechanics

De gameplay van Monday Syndrome draait grotendeels om timing en omgaan met de onvriendelijke werkomgeving. Je beweegt door verschillende kantoorruimtes terwijl je probeert verder te komen zonder in de problemen te raken. Dat klinkt simpel, maar de game gooit al snel een aantal diabolische collega’s in de mix die het wat spannender maken.

Een van de belangrijkste elementen zijn dus die demonische collega’s die door het kantoor rondzwerven. Ze volgen vaak bepaalde patronen, maar gedragen zich onvoorspelbaar genoeg om je constant alert te houden. Soms kan je aanvallen ontwijken door slim te bewegen of een andere route te nemen en ze van achteren aan te vallen.

Het gevecht zelf is vrij simpel opgezet: je hebt een basisaanval, een zware aanval en je moet vooral goed timen wanneer je toeslaat en wanneer je afstand houdt en ontwijkt. Het is geen uitgebreid combat-systeem, maar gewoon hack en slash. In het begin beschik je namelijk alleen nog maar over een liniaal, waar je je vervelende collega’s mee op het hoofd kan slaan. Ook kan je kijken of je je eerste zakgeld al wilt uitgeven aan een ‘roll’ om een beter wapen te krijgen vanaf het begin. Dit is gebaseerd op geluk en hoeft niet altijd goed uit te pakken.

Wat mij opviel, is het experience-systeem. Door je stoute collega’s uit te roeien, krijg je experience, maar de experience bar vult zich tergend langzaam. Dat kan soms een beetje traag aanvoelen, vooral als je verwacht snel sterker te worden. Aan de andere kant zorgt het er ook weer voor dat progressie geleidelijk voelt en dat je niet binnen korte tijd door alles heen walst. Het is maar net hoe je eigen instelling is. Wat ik wel wil meegeven is dat als je doodgaat, je weer van vooraf aan mag beginnen; tussendoor saven is er niet bij. Dat wekte bij mij enige frustratie op, aangezien ik het eerste uur spelen dikwijls doodging. Maar ook hier zit weer een silver lining in; je moet echt strategisch te werk gaan - het is bedoeld als challenge.

Naast een experience bar vind je ook nog een “Boon\"-bar. Zodra deze vol is gelopen, kan je een “boon\" uitkiezen. Maar let op! Aan elk voordeel zit ook een nadeel!

Wat de mechanics uiteindelijk leuk maken, is dat ze vrij eenvoudig zijn om te begrijpen, maar toch voor constante spanning zorgen (hiermee bedoel ik een hogere bloeddruk dan normaal, omdat je snel doodgaat als je niet uitkijkt).

Graphics en Sfeer

De game kiest duidelijk voor een zeer pixelachtige look, en dat is geen subtiele retrostijl: het is echt super pixelachtig. Omgevingen en animaties zijn vrij grof opgebouwd, waardoor alles een minimalistische uitstraling krijgt. Het is een stijl waar je even aan moet wennen, maar die ook meteen een eigen karakter aan de game geeft.

De demonische collega’s passen ook goed binnen deze stijl. Ondanks de simpele pixelgraphics weten ze toch een beetje dreigend over te komen, juist omdat hun uiterlijk en bewegingen vreemd genoeg zijn om ongemakkelijk te voelen. Het contrast tussen de normale kantooromgeving en deze bizarre figuren versterkt dat gevoel nog eens.

De sfeer van Monday Syndrome zit daardoor niet alleen in grafische uitspatters, maar meer in de combinatie van de retrostijl, omgeving en het constante gevoel dat er iets mis is met deze werkdag (zoals met elke maandag). Het is een beetje alsof je in een retro pixelversie van een maandagmorgen-nachtmerrie bent beland: alleen dan met demonische collega’s die het nog wat erger maken.

$\"\"$

$\"Conclusie\"$

Al met al is Monday Syndrome niet echt een game waar je een enorm diep verhaal of uitgebreide mechanics van hoeft te verwachten. Het is erg simpel opgezet en je merkt dat de gameplay niet echt heel veel lagen heeft. Maar eerlijk gezegd is dat ook niet waar de game voor gaat.

Waar Monday Syndrome dan dus in slaagt, is een bizarre en hilarische ervaring neerzetten. Demonische collega’s, een retro-pixelachtige kantoorwereld en situaties die steeds wel absurd genoeg zijn om je aan het lachen te maken. Het is een game die je niet per se urenlang serieus hoeft te analyseren, maar gewoon even speelt voor wat complete chaos (of om de daadwerkelijke maandag gewoonweg even wilt afreageren).

Je moet het dus vooral zien als een stukje mindless fun. Verwacht er niet te veel van, maar als je zin hebt in een korte, vreemde en soms gewoon hilarische ervaring, dan kan Monday Syndrome zeker vermakelijk zijn.

$\"\"$

\n\n

Het bericht Review: Monday Syndrome verscheen eerst op TechGaming.

\n", "content_text": "Gameverdict\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tThe monday morning blues.\n\t\t\t\t\t\t7.5\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t7.5\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t \n In het kort\n \n Monday Syndrome is geen diepgaande game qua verhaal of gameplay, maar juist bedoeld als simpele, chaotische en humoristische mindless fun. Met absurde situaties, demonische collega\u2019s en een bizarre kantoorwereld zorgt de game vooral voor een korte maar vermakelijke ervaring. \n \n \t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\n\t\t\n\n\nSoms kom je op Steam een game tegen waarvan je denkt: hmm, dit ziet er interessant uit… Maar wat is het eigenlijk precies? Dat had ik een beetje met Monday Syndrome. \nDe filmpjes en screenshots zien er in ieder geval veelbelovend uit met een opvallende stijl, een dubieuze sfeer, genoeg om mij erg nieuwsgierig te maken. Maar eerlijk gezegd had ik na het kijken nog steeds geen flauw idee hoe de game nou echt speelt en wat de bedoeling is.\nMisschien is dat ook wel een beetje het punt. Net als een echte maandag begin je er een beetje onzeker aan: geen idee wat je te wachten staat, maar je gaat er toch maar in mee, want hé, we hebben geld nodig.\nDus met een gezonde dosis nieuwsgierigheid (en een klein beetje voorzichtig optimisme) ben ik erin gedoken om te zien of Monday Syndrome net zo interessant speelt als het eruitziet.\nLet op, deze review kan spoilers bevatten.\n\nMonday Syndrome is een singleplayer action-roguelike waarin je speelt als een stagiair die vastzit in een helse kantoortoren. \nDaal af in een satirische corporate hel en knok tegen demonische collega’s met absurde wapens gemaakt van kantoorspullen in een eindeloze, procedureel gegenereerde toren. Overleef jij de eeuwige 9-tot-5?\n\n Gameplay en Mechanics \nDe gameplay van Monday Syndrome draait grotendeels om timing en omgaan met de onvriendelijke werkomgeving. Je beweegt door verschillende kantoorruimtes terwijl je probeert verder te komen zonder in de problemen te raken. Dat klinkt simpel, maar de game gooit al snel een aantal diabolische collega’s in de mix die het wat spannender maken.\nEen van de belangrijkste elementen zijn dus die demonische collega’s die door het kantoor rondzwerven. Ze volgen vaak bepaalde patronen, maar gedragen zich onvoorspelbaar genoeg om je constant alert te houden. Soms kan je aanvallen ontwijken door slim te bewegen of een andere route te nemen en ze van achteren aan te vallen.\nHet gevecht zelf is vrij simpel opgezet: je hebt een basisaanval, een zware aanval en je moet vooral goed timen wanneer je toeslaat en wanneer je afstand houdt en ontwijkt. Het is geen uitgebreid combat-systeem, maar gewoon hack en slash. In het begin beschik je namelijk alleen nog maar over een liniaal, waar je je vervelende collega’s mee op het hoofd kan slaan. Ook kan je kijken of je je eerste zakgeld al wilt uitgeven aan een ‘roll’ om een beter wapen te krijgen vanaf het begin. Dit is gebaseerd op geluk en hoeft niet altijd goed uit te pakken.\nWat mij opviel, is het experience-systeem. Door je stoute collega’s uit te roeien, krijg je experience, maar de experience bar vult zich tergend langzaam. Dat kan soms een beetje traag aanvoelen, vooral als je verwacht snel sterker te worden. Aan de andere kant zorgt het er ook weer voor dat progressie geleidelijk voelt en dat je niet binnen korte tijd door alles heen walst. Het is maar net hoe je eigen instelling is. Wat ik wel wil meegeven is dat als je doodgaat, je weer van vooraf aan mag beginnen; tussendoor saven is er niet bij. Dat wekte bij mij enige frustratie op, aangezien ik het eerste uur spelen dikwijls doodging. Maar ook hier zit weer een silver lining in; je moet echt strategisch te werk gaan - het is bedoeld als challenge.\nNaast een experience bar vind je ook nog een “Boon\"-bar. Zodra deze vol is gelopen, kan je een “boon\" uitkiezen. Maar let op! Aan elk voordeel zit ook een nadeel!\nWat de mechanics uiteindelijk leuk maken, is dat ze vrij eenvoudig zijn om te begrijpen, maar toch voor constante spanning zorgen (hiermee bedoel ik een hogere bloeddruk dan normaal, omdat je snel doodgaat als je niet uitkijkt). \n\n Graphics en Sfeer\nDe game kiest duidelijk voor een zeer pixelachtige look, en dat is geen subtiele retrostijl: het is echt super pixelachtig. Omgevingen en animaties zijn vrij grof opgebouwd, waardoor alles een minimalistische uitstraling krijgt. Het is een stijl waar je even aan moet wennen, maar die ook meteen een eigen karakter aan de game geeft.\nDe demonische collega’s passen ook goed binnen deze stijl. Ondanks de simpele pixelgraphics weten ze toch een beetje dreigend over te komen, juist omdat hun uiterlijk en bewegingen vreemd genoeg zijn om ongemakkelijk te voelen. Het contrast tussen de normale kantooromgeving en deze bizarre figuren versterkt dat gevoel nog eens.\nDe sfeer van Monday Syndrome zit daardoor niet alleen in grafische uitspatters, maar meer in de combinatie van de retrostijl, omgeving en het constante gevoel dat er iets mis is met deze werkdag (zoals met elke maandag). Het is een beetje alsof je in een retro pixelversie van een maandagmorgen-nachtmerrie bent beland: alleen dan met demonische collega’s die het nog wat erger maken.\n\n\nAl met al is Monday Syndrome niet echt een game waar je een enorm diep verhaal of uitgebreide mechanics van hoeft te verwachten. Het is erg simpel opgezet en je merkt dat de gameplay niet echt heel veel lagen heeft. Maar eerlijk gezegd is dat ook niet waar de game voor gaat.\nWaar Monday Syndrome dan dus in slaagt, is een bizarre en hilarische ervaring neerzetten. Demonische collega’s, een retro-pixelachtige kantoorwereld en situaties die steeds wel absurd genoeg zijn om je aan het lachen te maken. Het is een game die je niet per se urenlang serieus hoeft te analyseren, maar gewoon even speelt voor wat complete chaos (of om de daadwerkelijke maandag gewoonweg even wilt afreageren).\nJe moet het dus vooral zien als een stukje mindless fun. Verwacht er niet te veel van, maar als je zin hebt in een korte, vreemde en soms gewoon hilarische ervaring, dan kan Monday Syndrome zeker vermakelijk zijn.\n\n\nHet bericht Review: Monday Syndrome verscheen eerst op TechGaming.", "date_published": "2026-03-10T08:00:22+01:00", "date_modified": "2026-05-29T13:21:50+02:00", "authors": [ { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" } ], "author": { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" }, "image": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/2026/03/Monday-Syndrome-1.png", "tags": [ "Game review", "Horror", "Monday Syndrome", "Pc games", "PlayStation 5", "Review: Monday Syndrome", "Steam games", "Gaming reviews", "Nintendo Switch", "Pc", "Xbox Series X" ], "post_id": 98729, "categories": [ { "id": 6414, "title": "Gaming reviews", "slug": "gaming-reviews" }, { "id": 34, "title": "Nintendo Switch", "slug": "nintendo-switch" }, { "id": 35, "title": "Pc", "slug": "pc" }, { "id": 1315, "title": "PlayStation 5", "slug": "playstation-5" }, { "id": 1373, "title": "Xbox Series X", "slug": "xbox-series-x" } ] }, { "id": "https://techgaming.nl/?p=98182", "url": "https://techgaming.nl/review-resident-evil-requiem/", "title": "Review: Resident Evil Requiem", "content_html": "\t\t

\n\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\tGameverdict\n\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tBeste Resi-game in de serie.\n\t\t\t\t\t\t9.5\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t

\n\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t9.5\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\n\t\t\t

\n\t\t

$\"\"$

$\"Inleiding\"$

Sinds ik het eerste deel van Resident Evil speelde op de PlayStation 1, was ik verkocht aan deze franchise. Elke nieuwe release in deze series brengt een beetje spanning en vooral hoop met zich mee. De hoop op steeds nieuwe trauma’s toe te voegen aan mijn intense horrorgame-jeugd - wat kan ik zeggen, ik ben een masochist?

Met Resident Evil Requiem, het negende deel in de serie, ben ik dan ook vooral benieuwd of het opnieuw die pure survival horror-vibes weet te raken. Zeker na Resident Evil Village heb ik voor mij persoonlijk de lat een stuk hoger liggen, want zeg nou zelf: Resident Evil Village was echt traumatisch. Kan dit nieuwe hoofdstuk mij weer datzelfde beklemmende, onvergetelijke gevoel geven? Dat gaan we bekijken in deze review.

Let op, deze review kan spoilers bevatten.

$\"\"$

$\"Backstory\"$

Keer opnieuw terug naar de stad van rampspoed en wanhoop. Een stad in het Middenwesten van de Verenigde Staten en het hoofdkwartier van het voormalige wereldwijde farmaceutische bedrijf Umbrella.

Ten tijde van de zombie-uitbraak van 1998 keurde de regering een sterilisatieoperatie goed, een raketaanval op de stad in een poging om de situatie snel onder controle te krijgen, maar dit werd snel in de doofpot gestopt.

Leer Grace Ashcroft kennen; een inlichtingenanalist voor de FBI met een niet-aflatende focus en inzicht in deductief redeneren en analyseren. De dood van haar moeder schokte haar diep, waardoor ze introvert is en zich volledig op haar werk stort. Dus gaat ze alleen naar het verlaten hotel om deze mysterieuze dood te onderzoeken.

Uiteraard zou deze geen Resident Evil-game mogen heten als we niet één van de iconische helden uit voorgaande games zouden terugzien, namelijk mijn grote held: Leon S. Kennedy.

Leon is één van de overlevenden van het Raccoon City-incident. Hij heeft een sterk gevoel voor rechtvaardigheid en de daarbij behorende fysieke vaardigheden. Sinds die noodlottige dag heeft hij op talloze uitbraken gereageerd. Nu bestrijdt hij als doorgewinterde D.S.O.-agent bioterrorisme en is hij teruggekomen om de nieuwste reeks doden in het Middenwesten te onderzoeken. En niet geheel onbelangrijk, dat het niet heel erg problematisch is om hem op een 55-inch scherm te zien…

$\"Gameplay\"$

Gameplay

De gameplay van Resident Evil Requiem is naar mijn opinie erg sterk en leunt op twee duidelijk verschillende speelstijlen. De afwisseling tussen Grace en Leon is absoluut een bewuste keuze die de spanning telkens op een andere manier opbouwt.

Met Grace speel je erg kwetsbaar, bijna breekbaar. Haar segmenten draaien om overleven in de puurste vorm: sluipen, luisteren, observeren. Munitie is echt heel schaars en directe confrontaties zijn eigenlijk nooit in je voordeel… zeker als je zoals ik rond wil rennen als een kip zonder kop (én een Desert Eagle in je hand).

Ik merkte echt dat ik automatisch langzamer en vooral voorzichtiger ging spelen. Elke kamer heb ik eerst afgetast en ook scande ik constant mijn omgeving op de snelste en slimste uitweg. De gameplay van Grace voelt echt intens en zeer beklemmend, zoals old-school survival horror hoort te zijn.

In de onderstaande video krijg je een kleine impressie met betrekking tot de combat style van Grace, zonder al te veel van de game voor jullie te spoilen.

Leon daarentegen brengt een compleet ander feestje op je scherm. Als zeer ervaren D.O.S.-agent speelt hij zelfverzekerder, met meer focus op actie en directe confrontatie en zeker meer ammo (hier kon ik dus wel lekker alles in zicht kapotslopen).

Zijn gameplay is een stuk dynamischer: strakkere gunplay, snellere bewegingen en meer mogelijkheden om vijanden tactisch uit te schakelen. Toch is het zeker geen simpele actiemodus, want ook met Leon blijft de dreiging constant aanwezig. Vijanden lijken veel agressiever en meer onvoorspelbaar, waardoor zelfs zijn sterkere arsenaal geen garantie op veiligheid is (ook zeker niet op je mentale veiligheid).

Als voorbeeld heb ik wederom een video opgenomen in de hoop dat het niet te veel van de game spoilt. Maar toch kon ik het niet laten om jullie te laten zien hoe Leon “The Chonk\" neer…choncked… Plus, zeg nou zelf… Wie wil er nou niet naar Leon kijken?

Wat ik oprecht heel innovatief vind, is hoe de game deze twee speelstijlen niet alleen naast elkaar zet, maar ook inhoudelijk laat samenwerken. Situaties die met Grace bijna onmogelijk lijken, krijgen via Leon een heel ander perspectief; en andersom. Het zorgt ervoor dat je continu moet schakelen in mindset en dat is precies waar ik goed op ga: intense chaos.

Alles speelt ontzettend soepel. De besturing reageert direct, de camera werkt mee in plaats van tegen, en de overgang tussen exploratie en gevechten voelt al net zo strak. Dat maakt het spannend zonder frustrerend te worden; een balans die niet elke survival horror weet te vinden.

Persoonlijk vind ik juist die afwisseling één van de sterkste punten in de gameplay. Het ene moment zit je met ingehouden adem verstopt in een donkere ruimte, het volgende moment sta je onder hoge druk vijanden van je af te houden met een handcannon. Die constante wisseling tussen kwetsbaarheid en controle maakt Resident Evil Requiem voor mij niet alleen spannend, maar ook vernieuwend binnen de serie.

Puzzels

De puzzels in Resident Evil Requiem zijn ook weer een essentieel onderdeel van de ervaring en voelen zeker niet als een verplicht tussendoortje. Wat ik persoonlijk erg waardeer, is dat ze teruggrijpen naar die klassieke Resident Evil-formule: logisch nadenken, goed je omgeving onderzoeken en soms nét dat ene detail zien dat je eerder over het hoofd zag - wat bij mij erg vaak voorkwam, dat ik een flink stuk moest backtracken, aangezien ik het attentievermogen van een baksteen heb.

De puzzels zijn gevarieerd in opzet. Sommige puzzels draaien om het combineren van voorwerpen en alsnog backtracken door eerder bezochte delen van de map, terwijl andere meer draaien om observatie en timing. Vooral in de gedeeltes waar je met Grace speelt, versterken de puzzels de spanning op een niveau dat je hartslag permanent boven de 100 ligt. Je bent al kwetsbaar en dan moet je ook nog rustig nadenken, terwijl je weet dat gevaar op de loer ligt.

Met Leon zijn de puzzels iets directer en minder verstopt, maar nog steeds betekenisvol. Denk meer aan het gebruiken van zijn brute kracht dan aan echte breinkrakers. Wat echt een frisse change of pace geeft in je gameplayflow.

\n\n $\"\"$ \n $\"\"$ \n\n

Voor mijn gevoel dragen de puzzels echt bij aan het klassieke survival horror-gevoel: niet alleen schieten en rennen voor je leven, maar ook stilstaan, analyseren en slim omgaan met je omgeving.

Graphics en Sfeer

Op grafisch vlak heeft Resident Evil Requiem bij mij echt een diepe indruk gemaakt. Vanaf de eerste minuten spatten de details van het scherm. Omgevingen zijn niet alleen mooi weergegeven, maar voelen ook geleefd en dreigend. Muren zijn verweerd, vloeren kraken onder je voeten en de subtiele lichteffecten zorgen ervoor dat elke ruimte een eigen karakter krijgt. Ik kan het het beste beschrijven als bitterzoete schoonheid; alles in en aan je omgeving draagt bij aan de spanning.

Waar ik ook echt goed op ging, is het spel met licht en schaduw. De donkere hoeken zijn oprecht écht donker, waardoor je constant twijfelt of er iets beweegt of dat je het je verbeeldt - je moet dus ook nog eens goed luisteren in je omgeving, vooral als je met Grace speelt.

Reflecties, mist en kleine stofdeeltjes in het licht maken de wereld ook nog eens bijna tastbaar. Het zorgt ervoor dat ik soms heel even stil bleef staan, niet om te vechten, maar om simpelweg de beklemmende sfeer op te zuigen, zodat je net op dat puntje van je bloeddruk en hartslag komt die je nodig hebt om door te spelen.

De sfeer wordt daarnaast extra versterkt door de mogelijkheden van de DualSense-controller. De controller voegt echt een extra beleving toe. Zo trilt de controller subtiel mee met het vallen van regendruppels wanneer je door een regenachtige omgeving loopt. Het zijn kleine details, maar ze zorgen ervoor dat je nog meer in de wereld wordt opgeslokt. Ook tijdens spannende momenten voel je via de haptische feedback de dreiging letterlijk in je handen en in je hartslag. ..

Geluid en beeld zijn echt perfect op elkaar ingespeeld. Een verre klap, een zacht geschuifel of een plots wegvallend achtergrondgeluid; het zet je continu op scherp. Vooral in de rustigere momenten bouwt de game deze spanning op zonder dat er direct iets gebeurt. En juist dat maakt het zo effectief, want je verwacht wel echt dat achter elke hoek en stoeptegel iets schuilt, wat dus niet altijd het geval is.

Persoonlijk is dit voor mij één van de meest consistente en volwassen presentaties binnen de Resident Evil-franchise. Het ziet er niet alleen fantastisch uit, het voelt ook echt heel intens en vooral… ongemakkelijk; precies wat ik wil voelen in een goede survival horror.

Zelfs doodgaan is erg sfeervol in deze game…

$\"Conclusie\"$

Resident Evil Requiem is zonder twijfel de beste game die ik in een lange tijd heb gespeeld. Vanaf het begin tot het einde zit het vol spanning, pure horror en een constante intensiteit die je je niet zomaar met rust laat.

Het was voor mij echt een ervaring waarbij i na een speelsessie echt heel eventjes moet bijkomen, maar tegelijkertijd toch zin had om weer verder te spelen, een soort verslaving wordt het (zoals ik al zei, i like the mental abuse).

De gamedevelopers weten precies wat survival horrorgames voor mij en uiteraard een hoop anderen moet betekenen: kwetsbaarheid, dreiging en momenten die nog dagen in je hoofd blijven hangen. Sommige scènes hebben me oprecht ongemakkelijk gemaakt. Nieuwe traumas aangevoert waarbij mijn ziel een aantal keer mijn lichaam is verlaten, maar dan op de best mogelijke manier. Dat gevoel dat een game echt iets met je doet, dat het onder je huid kruipt, is voor mij zeldzaam.

Als fan sinds het eerste uur in deel één op de PlayStation is dit deel oprecht de reden waarom ik ooit verliefd werd op deze franchise. Het is intens, beklemmend en onvergetelijk. Precies zoals Resident Evil hoort te zijn.

$\"\"$

\n\n

TechGaming Award

Het bericht Review: Resident Evil Requiem verscheen eerst op TechGaming.

\n", "content_text": "Gameverdict\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tBeste Resi-game in de serie.\n\t\t\t\t\t\t9.5\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t9.5\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t \n In het kort\n \n Resident Evil Requiem levert volgens de schrijver een intense survival-horrorervaring vol spanning, ongemak en memorabele momenten die nog lang blijven hangen. Voor fans van de franchise voelt de game als een perfecte terugkeer naar waar Resident Evil ooit zo geliefd om werd: pure kwetsbaarheid, dreiging en onvergetelijke horror. \n \n \t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\n\t\t\n\n\nSinds ik het eerste deel van Resident Evil speelde op de PlayStation 1, was ik verkocht aan deze franchise. Elke nieuwe release in deze series brengt een beetje spanning en vooral hoop met zich mee. De hoop op steeds nieuwe trauma’s toe te voegen aan mijn intense horrorgame-jeugd - wat kan ik zeggen, ik ben een masochist?\nMet Resident Evil Requiem, het negende deel in de serie, ben ik dan ook vooral benieuwd of het opnieuw die pure survival horror-vibes weet te raken. Zeker na Resident Evil Village heb ik voor mij persoonlijk de lat een stuk hoger liggen, want zeg nou zelf: Resident Evil Village was echt traumatisch. Kan dit nieuwe hoofdstuk mij weer datzelfde beklemmende, onvergetelijke gevoel geven? Dat gaan we bekijken in deze review.\nLet op, deze review kan spoilers bevatten.\n\n\nKeer opnieuw terug naar de stad van rampspoed en wanhoop. Een stad in het Middenwesten van de Verenigde Staten en het hoofdkwartier van het voormalige wereldwijde farmaceutische bedrijf Umbrella.\nTen tijde van de zombie-uitbraak van 1998 keurde de regering een sterilisatieoperatie goed, een raketaanval op de stad in een poging om de situatie snel onder controle te krijgen, maar dit werd snel in de doofpot gestopt.\nLeer Grace Ashcroft kennen; een inlichtingenanalist voor de FBI met een niet-aflatende focus en inzicht in deductief redeneren en analyseren. De dood van haar moeder schokte haar diep, waardoor ze introvert is en zich volledig op haar werk stort. Dus gaat ze alleen naar het verlaten hotel om deze mysterieuze dood te onderzoeken.\nUiteraard zou deze geen Resident Evil-game mogen heten als we niet één van de iconische helden uit voorgaande games zouden terugzien, namelijk mijn grote held: Leon S. Kennedy.\nLeon is één van de overlevenden van het Raccoon City-incident. Hij heeft een sterk gevoel voor rechtvaardigheid en de daarbij behorende fysieke vaardigheden. Sinds die noodlottige dag heeft hij op talloze uitbraken gereageerd. Nu bestrijdt hij als doorgewinterde D.S.O.-agent bioterrorisme en is hij teruggekomen om de nieuwste reeks doden in het Middenwesten te onderzoeken. En niet geheel onbelangrijk, dat het niet heel erg problematisch is om hem op een 55-inch scherm te zien…\n\n\n Gameplay \nDe gameplay van Resident Evil Requiem is naar mijn opinie erg sterk en leunt op twee duidelijk verschillende speelstijlen. De afwisseling tussen Grace en Leon is absoluut een bewuste keuze die de spanning telkens op een andere manier opbouwt.\nMet Grace speel je erg kwetsbaar, bijna breekbaar. Haar segmenten draaien om overleven in de puurste vorm: sluipen, luisteren, observeren. Munitie is echt heel schaars en directe confrontaties zijn eigenlijk nooit in je voordeel… zeker als je zoals ik rond wil rennen als een kip zonder kop (én een Desert Eagle in je hand).\nIk merkte echt dat ik automatisch langzamer en vooral voorzichtiger ging spelen. Elke kamer heb ik eerst afgetast en ook scande ik constant mijn omgeving op de snelste en slimste uitweg. De gameplay van Grace voelt echt intens en zeer beklemmend, zoals old-school survival horror hoort te zijn.\nIn de onderstaande video krijg je een kleine impressie met betrekking tot de combat style van Grace, zonder al te veel van de game voor jullie te spoilen.\n\nLeon daarentegen brengt een compleet ander feestje op je scherm. Als zeer ervaren D.O.S.-agent speelt hij zelfverzekerder, met meer focus op actie en directe confrontatie en zeker meer ammo (hier kon ik dus wel lekker alles in zicht kapotslopen).\nZijn gameplay is een stuk dynamischer: strakkere gunplay, snellere bewegingen en meer mogelijkheden om vijanden tactisch uit te schakelen. Toch is het zeker geen simpele actiemodus, want ook met Leon blijft de dreiging constant aanwezig. Vijanden lijken veel agressiever en meer onvoorspelbaar, waardoor zelfs zijn sterkere arsenaal geen garantie op veiligheid is (ook zeker niet op je mentale veiligheid).\nAls voorbeeld heb ik wederom een video opgenomen in de hoop dat het niet te veel van de game spoilt. Maar toch kon ik het niet laten om jullie te laten zien hoe Leon “The Chonk\" neer…choncked… Plus, zeg nou zelf… Wie wil er nou niet naar Leon kijken?\n\nWat ik oprecht heel innovatief vind, is hoe de game deze twee speelstijlen niet alleen naast elkaar zet, maar ook inhoudelijk laat samenwerken. Situaties die met Grace bijna onmogelijk lijken, krijgen via Leon een heel ander perspectief; en andersom. Het zorgt ervoor dat je continu moet schakelen in mindset en dat is precies waar ik goed op ga: intense chaos.\nAlles speelt ontzettend soepel. De besturing reageert direct, de camera werkt mee in plaats van tegen, en de overgang tussen exploratie en gevechten voelt al net zo strak. Dat maakt het spannend zonder frustrerend te worden; een balans die niet elke survival horror weet te vinden.\nPersoonlijk vind ik juist die afwisseling één van de sterkste punten in de gameplay. Het ene moment zit je met ingehouden adem verstopt in een donkere ruimte, het volgende moment sta je onder hoge druk vijanden van je af te houden met een handcannon. Die constante wisseling tussen kwetsbaarheid en controle maakt Resident Evil Requiem voor mij niet alleen spannend, maar ook vernieuwend binnen de serie.\n\nPuzzels\nDe puzzels in Resident Evil Requiem zijn ook weer een essentieel onderdeel van de ervaring en voelen zeker niet als een verplicht tussendoortje. Wat ik persoonlijk erg waardeer, is dat ze teruggrijpen naar die klassieke Resident Evil-formule: logisch nadenken, goed je omgeving onderzoeken en soms nét dat ene detail zien dat je eerder over het hoofd zag - wat bij mij erg vaak voorkwam, dat ik een flink stuk moest backtracken, aangezien ik het attentievermogen van een baksteen heb.\nDe puzzels zijn gevarieerd in opzet. Sommige puzzels draaien om het combineren van voorwerpen en alsnog backtracken door eerder bezochte delen van de map, terwijl andere meer draaien om observatie en timing. Vooral in de gedeeltes waar je met Grace speelt, versterken de puzzels de spanning op een niveau dat je hartslag permanent boven de 100 ligt. Je bent al kwetsbaar en dan moet je ook nog rustig nadenken, terwijl je weet dat gevaar op de loer ligt.\nMet Leon zijn de puzzels iets directer en minder verstopt, maar nog steeds betekenisvol. Denk meer aan het gebruiken van zijn brute kracht dan aan echte breinkrakers. Wat echt een frisse change of pace geeft in je gameplayflow.\n\n\n\n\nVoor mijn gevoel dragen de puzzels echt bij aan het klassieke survival horror-gevoel: niet alleen schieten en rennen voor je leven, maar ook stilstaan, analyseren en slim omgaan met je omgeving. \n Graphics en Sfeer\nOp grafisch vlak heeft Resident Evil Requiem bij mij echt een diepe indruk gemaakt. Vanaf de eerste minuten spatten de details van het scherm. Omgevingen zijn niet alleen mooi weergegeven, maar voelen ook geleefd en dreigend. Muren zijn verweerd, vloeren kraken onder je voeten en de subtiele lichteffecten zorgen ervoor dat elke ruimte een eigen karakter krijgt. Ik kan het het beste beschrijven als bitterzoete schoonheid; alles in en aan je omgeving draagt bij aan de spanning.\nWaar ik ook echt goed op ging, is het spel met licht en schaduw. De donkere hoeken zijn oprecht écht donker, waardoor je constant twijfelt of er iets beweegt of dat je het je verbeeldt - je moet dus ook nog eens goed luisteren in je omgeving, vooral als je met Grace speelt.\n\nReflecties, mist en kleine stofdeeltjes in het licht maken de wereld ook nog eens bijna tastbaar. Het zorgt ervoor dat ik soms heel even stil bleef staan, niet om te vechten, maar om simpelweg de beklemmende sfeer op te zuigen, zodat je net op dat puntje van je bloeddruk en hartslag komt die je nodig hebt om door te spelen.\nDe sfeer wordt daarnaast extra versterkt door de mogelijkheden van de DualSense-controller. De controller voegt echt een extra beleving toe. Zo trilt de controller subtiel mee met het vallen van regendruppels wanneer je door een regenachtige omgeving loopt. Het zijn kleine details, maar ze zorgen ervoor dat je nog meer in de wereld wordt opgeslokt. Ook tijdens spannende momenten voel je via de haptische feedback de dreiging letterlijk in je handen en in je hartslag. ..\nGeluid en beeld zijn echt perfect op elkaar ingespeeld. Een verre klap, een zacht geschuifel of een plots wegvallend achtergrondgeluid; het zet je continu op scherp. Vooral in de rustigere momenten bouwt de game deze spanning op zonder dat er direct iets gebeurt. En juist dat maakt het zo effectief, want je verwacht wel echt dat achter elke hoek en stoeptegel iets schuilt, wat dus niet altijd het geval is.\nPersoonlijk is dit voor mij één van de meest consistente en volwassen presentaties binnen de Resident Evil-franchise. Het ziet er niet alleen fantastisch uit, het voelt ook echt heel intens en vooral… ongemakkelijk; precies wat ik wil voelen in een goede survival horror.\nZelfs doodgaan is erg sfeervol in deze game…\n\n\nResident Evil Requiem is zonder twijfel de beste game die ik in een lange tijd heb gespeeld. Vanaf het begin tot het einde zit het vol spanning, pure horror en een constante intensiteit die je je niet zomaar met rust laat.\nHet was voor mij echt een ervaring waarbij i na een speelsessie echt heel eventjes moet bijkomen, maar tegelijkertijd toch zin had om weer verder te spelen, een soort verslaving wordt het (zoals ik al zei, i like the mental abuse).\nDe gamedevelopers weten precies wat survival horrorgames voor mij en uiteraard een hoop anderen moet betekenen: kwetsbaarheid, dreiging en momenten die nog dagen in je hoofd blijven hangen. Sommige scènes hebben me oprecht ongemakkelijk gemaakt. Nieuwe traumas aangevoert waarbij mijn ziel een aantal keer mijn lichaam is verlaten, maar dan op de best mogelijke manier. Dat gevoel dat een game echt iets met je doet, dat het onder je huid kruipt, is voor mij zeldzaam.\nAls fan sinds het eerste uur in deel één op de PlayStation is dit deel oprecht de reden waarom ik ooit verliefd werd op deze franchise. Het is intens, beklemmend en onvergetelijk. Precies zoals Resident Evil hoort te zijn.\n\n\nTechGaming AwardHet bericht Review: Resident Evil Requiem verscheen eerst op TechGaming.", "date_published": "2026-03-03T08:00:54+01:00", "date_modified": "2026-05-29T13:23:03+02:00", "authors": [ { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" } ], "author": { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" }, "image": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/2026/03/Resident-Evil-Requiem-Uitgelicht-scaled.jpg", "tags": [ "Game review", "Horror", "Pc games", "PlayStation 5", "Review: Resident Evil Requiem", "Steam games", "Best Story", "Gaming reviews", "Nintendo Switch", "Pc", "Ultimate Game of the Year", "Xbox Series X" ], "post_id": 98182, "categories": [ { "id": 6841, "title": "Best Story", "slug": "techgaming-game-award-best-story" }, { "id": 6414, "title": "Gaming reviews", "slug": "gaming-reviews" }, { "id": 34, "title": "Nintendo Switch", "slug": "nintendo-switch" }, { "id": 35, "title": "Pc", "slug": "pc" }, { "id": 1315, "title": "PlayStation 5", "slug": "playstation-5" }, { "id": 6843, "title": "Ultimate Game of the Year", "slug": "techgaming-game-award-ultimate-game-of-the-year" }, { "id": 1373, "title": "Xbox Series X", "slug": "xbox-series-x" } ] }, { "id": "https://techgaming.nl/?p=97772", "url": "https://techgaming.nl/review-ebola-village/", "title": "Review: Ebola Village", "content_html": "\t\t

\n\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\tGameverdict\n\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tRussisch zombiegalore. \n\t\t\t\t\t\t6\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t

\n\t\t

\n\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t6\n\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\n\t\t\t

\n\t\t

$\"\"$

$\"Inleiding\"$

Na mijn vorige review, die helaas een pijnlijk laag cijfer kreeg, merkte ik dat mijn verwachtingen een stuk lager lagen. Misschien maar goed ook. Om heel eerlijk te zijn hoop ik toch stiekem op een nieuwe, persoonlijk traumatische ervaring, maar dit keer zonder al te veel vertrouwen vooraf. Ik wil gewoon zitten in een donkere kamer en een game spelen die me een beetje ongemakkelijk gaat maken.

Zo sta ik dan nu op het punt om Ebola Village op de PlayStation 5 op te starten.

Geen torenhoge verwachtingen en geen hieperdepiep. Alleen nieuwsgierigheid. En misschien is dat wel precies de juiste instelling om weer een nieuwe survival horror in te gaan.

Wat ik wél weet, is dat ik een grauw, verlaten dorp ga binnenstappen. Wat ik níet weet, is wat me daar precies te wachten staat en hier ga ik jullie lekker in meenemen.

Let op, deze review kan spoilers bevatten.

$\"Backstory\"$

Ebola Village is een klassieke horrorgame, geïnspireerd op de originele survivalgames uit de jaren 90. Het is een moderne first-person avonturengame waarin hoofdpersoon Maria de mysterieuze gebeurtenissen in de Sovjet-Unie onderzoekt.

Maria zit in haar appartement naar haar favoriete serie te kijken (uiteraard in haar ondergoed, het begint natuurlijk goed), wanneer de uitzending wordt onderbroken en een live-uitzending over een biologische dreiging begint. Ze gaat naar het dorp om haar moeder en haar ex-man Ruslan te bezoeken… en dan beginnen er vreselijke dingen te gebeuren…

Je moet de complexe geschiedenis ontrafelen en ontdekken wat er is gebeurd en wie erbij betrokken is.

$\"Gameplay\"$

Gameplay en Mechanics

Wat mij direct is opgevallen, is hoe de omgevingen zijn vormgegeven. Het dorp geeft je direct een sombere en beklemmende sfeer; elke locatie voelt verlaten, maar tegelijk weet je dat er iets dreigends achter elke stoeptegel ligt.

$\"\"$

De setting van het Sovjetdorp is overtuigend neergezet, met details die het geheel geloofwaardig maken. Daarbij helpt het geluid enorm: krakende vloeren, verre echo’s en subtiele omgevingsgeluiden zorgen ervoor dat je constant op scherp staat. Echter, ik liep wel tegen het feit aan dat alles Russisch is. De teksten ingame en voice-overs. Ik heb de instellingen bestudeerd en dit is op de PlayStation 5 niet te veranderen.

Maargoed, moving on; je kan met veel objecten in de omgeving aan de slag, wat het verkennen interessant maakt. Het voelt wat minder als loos decor.

Waar het spel wat mij betreft wat steken laat vallen, is in de gameplay zelf. Het gevechtssysteem oogt op papier solide, met verschillende wapens die elk hun eigen gevoel en impact hebben, maar in de praktijk speelt het niet altijd even soepel. Vooral met een PlayStation-controller is het richten behoorlijk lastig, wat gevechten soms frustrerender dan spannend maakt. Vijanden reageren ook onrealistisch op schoten, maar het damage-systeem maakt confrontaties wel wat rauwer en directer; er vliegt van alles van de zombies af, ook een… pruik? Echter, dit kan niet volledig verhullen dat de besturing tegenwerkt, en niet echt “je van het\" is.

Graphics en Sfeer

Grafisch gezien is Ebola Village niet echt een technische showcase voor de PlayStation 5 en heel eerlijk gezegd hadden de graphics hier en daar ook wel wat beter gekund (zeer zeker als de screenshots er beter uitzien dan de game tijdens het spelen). Texturen ogen soms wat vlak en bepaalde omgevingen missen de finesse die je anno nu toch verwacht. Tegelijkertijd blijft het op zich toch wel redelijk speelbaar en functioneel; het stoort nergens zó erg dat het de ervaring volledig onderuit haalt. Soms moest ik wel gniffelen om de slechtere graphics.

Wat de game mist aan puur next-gen vuurwerk, maakt het deels goed met sfeer; mits je niet door het Russische voice-overgedeelte kan kijken. Het draait hier niet om hyperrealistische gezichten of duizelingwekkende ray tracing, maar om toon en aankleding. En die zitten redelijk goed.

De sfeer is dan uiteindelijk de grootste kracht van de game. Het is geen spectaculaire horror vol jumpscares. Ondanks de grafische beperkingen weet de game daardoor toch een blijvende indruk achter te laten; al blijft het gevoel hangen dat er visueel meer in had kunnen zitten.

$\"Conclusie\"$

Ebola Village is geen game die iedereen zal overtuigen. Het is geen grafisch spektakel, geen technisch hoogstandje en ook geen titel die je echt bij de hand zal nemen. Wat het wel wil zijn, is een speelse knipoog naar klassieke survival horror. Wel met een duidelijke focus op sfeer en spanning, en daar slaagt de game dan wel een beetje in.

Tegelijkertijd zijn de minpunten voor mij persoonlijk lastig te negeren. De graphics hadden in dit tijdperk simpelweg beter gekund; sommige omgevingen en textures ogen gedateerd en missen de afwerking die je van een moderne release verwacht. Daarnaast voelt de gameplay niet altijd even sterk. Vooral het richten met een PlayStation-controller kan behoorlijk frustrerend zijn, wat gevechten soms onnodig stroef maakt.

De game heeft dus duidelijk echt wel wat ruwe randjes. Het feit dat de voice-overs in het Russisch zijn, is op zich grappig en draagt bij aan de algehele sfeer, maar cutscenes gaan zo snel voorbij; je mist dan de kans om subtitels te lezen. Ik had oprecht echt gehoopt dat ik na de laatste game een wat hogere score zou mogen geven.

Helaas pindakaas. Want zoek je een intense actie-ervaring met vloeiende combat en cinematografische pracht en praal, dan is dit waarschijnlijk niet jouw game.

$\"\"$

\n\n

Het bericht Review: Ebola Village verscheen eerst op TechGaming.

\n", "content_text": "Gameverdict\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\tRussisch zombiegalore. \n\t\t\t\t\t\t6\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\n\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\tScore\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t6\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t \n In het kort\n \n Ebola Village probeert een klassieke survival-horrorsfeer neer te zetten en slaagt daar deels in dankzij de spanning en unieke sfeer. Toch zorgen verouderde graphics, frustrerende besturing en matig uitgewerkte gameplay ervoor dat de game vooral interessant is voor spelers die door de ruwe randjes heen kunnen kijken. \n \n \t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\n\t\t\n\n\nNa mijn vorige review, die helaas een pijnlijk laag cijfer kreeg, merkte ik dat mijn verwachtingen een stuk lager lagen. Misschien maar goed ook. Om heel eerlijk te zijn hoop ik toch stiekem op een nieuwe, persoonlijk traumatische ervaring, maar dit keer zonder al te veel vertrouwen vooraf. Ik wil gewoon zitten in een donkere kamer en een game spelen die me een beetje ongemakkelijk gaat maken.\nZo sta ik dan nu op het punt om Ebola Village op de PlayStation 5 op te starten.\nGeen torenhoge verwachtingen en geen hieperdepiep. Alleen nieuwsgierigheid. En misschien is dat wel precies de juiste instelling om weer een nieuwe survival horror in te gaan.\nWat ik wél weet, is dat ik een grauw, verlaten dorp ga binnenstappen. Wat ik níet weet, is wat me daar precies te wachten staat en hier ga ik jullie lekker in meenemen.\nLet op, deze review kan spoilers bevatten.\n\nEbola Village is een klassieke horrorgame, geïnspireerd op de originele survivalgames uit de jaren 90. Het is een moderne first-person avonturengame waarin hoofdpersoon Maria de mysterieuze gebeurtenissen in de Sovjet-Unie onderzoekt. \nMaria zit in haar appartement naar haar favoriete serie te kijken (uiteraard in haar ondergoed, het begint natuurlijk goed), wanneer de uitzending wordt onderbroken en een live-uitzending over een biologische dreiging begint. Ze gaat naar het dorp om haar moeder en haar ex-man Ruslan te bezoeken… en dan beginnen er vreselijke dingen te gebeuren…\nJe moet de complexe geschiedenis ontrafelen en ontdekken wat er is gebeurd en wie erbij betrokken is.\n\n\n Gameplay en Mechanics \nWat mij direct is opgevallen, is hoe de omgevingen zijn vormgegeven. Het dorp geeft je direct een sombere en beklemmende sfeer; elke locatie voelt verlaten, maar tegelijk weet je dat er iets dreigends achter elke stoeptegel ligt. \n\nDe setting van het Sovjetdorp is overtuigend neergezet, met details die het geheel geloofwaardig maken. Daarbij helpt het geluid enorm: krakende vloeren, verre echo’s en subtiele omgevingsgeluiden zorgen ervoor dat je constant op scherp staat. Echter, ik liep wel tegen het feit aan dat alles Russisch is. De teksten ingame en voice-overs. Ik heb de instellingen bestudeerd en dit is op de PlayStation 5 niet te veranderen.\nMaargoed, moving on; je kan met veel objecten in de omgeving aan de slag, wat het verkennen interessant maakt. Het voelt wat minder als loos decor.\nWaar het spel wat mij betreft wat steken laat vallen, is in de gameplay zelf. Het gevechtssysteem oogt op papier solide, met verschillende wapens die elk hun eigen gevoel en impact hebben, maar in de praktijk speelt het niet altijd even soepel. Vooral met een PlayStation-controller is het richten behoorlijk lastig, wat gevechten soms frustrerender dan spannend maakt. Vijanden reageren ook onrealistisch op schoten, maar het damage-systeem maakt confrontaties wel wat rauwer en directer; er vliegt van alles van de zombies af, ook een… pruik? Echter, dit kan niet volledig verhullen dat de besturing tegenwerkt, en niet echt “je van het\" is.\n\n Graphics en Sfeer\nGrafisch gezien is Ebola Village niet echt een technische showcase voor de PlayStation 5 en heel eerlijk gezegd hadden de graphics hier en daar ook wel wat beter gekund (zeer zeker als de screenshots er beter uitzien dan de game tijdens het spelen). Texturen ogen soms wat vlak en bepaalde omgevingen missen de finesse die je anno nu toch verwacht. Tegelijkertijd blijft het op zich toch wel redelijk speelbaar en functioneel; het stoort nergens zó erg dat het de ervaring volledig onderuit haalt. Soms moest ik wel gniffelen om de slechtere graphics.\nWat de game mist aan puur next-gen vuurwerk, maakt het deels goed met sfeer; mits je niet door het Russische voice-overgedeelte kan kijken. Het draait hier niet om hyperrealistische gezichten of duizelingwekkende ray tracing, maar om toon en aankleding. En die zitten redelijk goed.\nDe sfeer is dan uiteindelijk de grootste kracht van de game. Het is geen spectaculaire horror vol jumpscares. Ondanks de grafische beperkingen weet de game daardoor toch een blijvende indruk achter te laten; al blijft het gevoel hangen dat er visueel meer in had kunnen zitten.\n\n\nEbola Village is geen game die iedereen zal overtuigen. Het is geen grafisch spektakel, geen technisch hoogstandje en ook geen titel die je echt bij de hand zal nemen. Wat het wel wil zijn, is een speelse knipoog naar klassieke survival horror. Wel met een duidelijke focus op sfeer en spanning, en daar slaagt de game dan wel een beetje in.\nTegelijkertijd zijn de minpunten voor mij persoonlijk lastig te negeren. De graphics hadden in dit tijdperk simpelweg beter gekund; sommige omgevingen en textures ogen gedateerd en missen de afwerking die je van een moderne release verwacht. Daarnaast voelt de gameplay niet altijd even sterk. Vooral het richten met een PlayStation-controller kan behoorlijk frustrerend zijn, wat gevechten soms onnodig stroef maakt. \nDe game heeft dus duidelijk echt wel wat ruwe randjes. Het feit dat de voice-overs in het Russisch zijn, is op zich grappig en draagt bij aan de algehele sfeer, maar cutscenes gaan zo snel voorbij; je mist dan de kans om subtitels te lezen. Ik had oprecht echt gehoopt dat ik na de laatste game een wat hogere score zou mogen geven.\nHelaas pindakaas. Want zoek je een intense actie-ervaring met vloeiende combat en cinematografische pracht en praal, dan is dit waarschijnlijk niet jouw game. \n\n\nHet bericht Review: Ebola Village verscheen eerst op TechGaming.", "date_published": "2026-02-25T08:00:55+01:00", "date_modified": "2026-05-29T13:23:53+02:00", "authors": [ { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" } ], "author": { "name": "Esther", "url": "https://techgaming.nl/redacteur/esther-waaleboer/", "avatar": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/avatar-privacy/cache/gravatar/f/c/fc4d966a3b631583fd0ad3823b448e656a02e36f23b006a2b9bccdac26eff35e-512.png" }, "image": "https://techgaming.nl/wp-content/uploads/2026/02/Ebola-Village-uitgelicht-scaled.png", "tags": [ "Game review", "Horror", "Pc games", "PlayStation 5", "Review: Ebola Village", "Steam games", "X-files", "Gaming reviews", "Nintendo Switch", "Pc", "Xbox Series X" ], "post_id": 97772, "categories": [ { "id": 6414, "title": "Gaming reviews", "slug": "gaming-reviews" }, { "id": 34, "title": "Nintendo Switch", "slug": "nintendo-switch" }, { "id": 35, "title": "Pc", "slug": "pc" }, { "id": 1315, "title": "PlayStation 5", "slug": "playstation-5" }, { "id": 1373, "title": "Xbox Series X", "slug": "xbox-series-x" } ] } ] }