Review: UFOPHILIA

Gameverdict

Phasmophobia maar dan met aliens. 4

Score 4

Soms start je een game op zonder precies te weten wat je kan verwachten. Dat had ik dus ook bij UFOPHILIA op de PlayStation 5.

De naam alleen al roept bij mij al meerdere vragen op, en om eerlijk te zijn: weten we nu inmiddels dat mijn nieuwsgierigheid geen grenzen kent. Is dit horror? Een bizarre sci-fi-game? Of is dit gewoon weer een game waar ik met diepe trauma’s word achtergelaten (ik bedoel, we hebben allemaal de film The Fourth Kind gezien, toch?) ?

Met deze gedachten pakte ik mijn controller erbij en liet ik me verrassen.

Let op, deze review kan spoilers bevatten.

In UFOPHILIA kruip je in de huid van een nieuwsgierige onderzoeker die een tikje geobsedeerd is door UFO’s en buitenaards leven. Je sleurt een rugzak vol gadgets mee; denk aan EMF-meters, nachtkijkers en vreemde apparaten waarvan je je afvraagt of ze echt werken en trekt naar afgelegen plekjes waar mensen rare lichten hebben waargenomen of onverklaarbare dingen meemaakten.

Het mooie is dat je nooit precies weet wat je gaat tegenkomen. Soms lijkt het alsof je de enige bent die het vreemde dingen ziet, andere keren lijkt het alsof zij jou in de gaten houden.

Gameplay en Mechanics

Wat ik in eerste instantie oprecht leuk vond aan UFOPHILIA, is het basisidee van hoe je het speelt. Je sluipt rond, zet soms wat dubieuze apparaten neer en probeert bewijs te verzamelen van dingen die je eigenlijk liever niet wilt tegenkomen, of juist wil bewijzen dat ze echt bestaan. Het voelt alsof je een nerdy detective bent op een buitenaardse speurtocht: je kijkt, meet, filmt en noteert alles wat verdacht is, terwijl je constant het gevoel hebt dat er iets achter je staat te gluren.

Maar hoe langer je speelt, hoe meer ik het besef kreeg dat dit eigenlijk gewoon een slappe kopie van Phasmophobia is. Vrijwel alles is hetzelfde principe, alleen jaag je hier niet op spoken, maar op aliens. Het idee is nauwelijks eigen gemaakt en voelt meer als een copy-pasteversie dan als een originele game met een eigen identiteit.

De controls zijn in theorie vrij simpel, maar op de PlayStation 5 voelen ze log en inaccuraat. Bewegingen reageren traag, richten voelt onnauwkeurig en op spannende momenten werkt dat eerder frustrerend dan sfeerverhogend. Waar spanning zou moeten ontstaan door het onbekende, ontstaat die hier vooral omdat je character niet doet wat jij wil.

De tutorial helpt ook totaal niet mee. In plaats van je rustig wegwijs te maken, laat die je nog verwarder achter dan je al was. Je krijgt halfbakken uitleg, weinig duidelijke structuur en wordt vervolgens het veld ingestuurd met een gevoel van: joejoe! Succes ermee, hè. Dat haalt meteen een groot deel van de positieve flow weg.

De spanning zou ook in theorie op onverwachte momenten moeten komen; een lichtflits, een vreemd geluid. En ja, soms schiet je hartslag eventjes omhoog maar dat komt dan niet door de jumpscare. Want door het langdradige tempo en de herhaling zakt dat gevoel snel weer weg. Wat in het begin nog creepy is, wordt al gauw voorspelbaar en eerlijk gezegd… erg saai.

Uiteraard rende ik soms als een kip zonder kop rond (zoals mensen die mijn Twitch-livestreams kijken inmiddels wel gewend zijn), soms probeerde ik als een ninja te sluipen, en soms bleef ik gewoon stilstaan met de gedachte: oké, dit gaat zelfs mijn brein even te ver. Die mix van nieuwsgierigheid, stress en absurditeit had goud kunnen zijn; maar het komt hier niet volledig tot zijn recht.

Het had zóveel meer kunnen zijn. Met een eigen identiteit, strakkere controls en een duidelijkere opbouw had dit echt een sterke, unieke alien-horror kunnen worden. Nu voelt het vooral als een gemiste kans: een game die leunt op het succes van Phasmophobia, maar nergens hetzelfde niveau van spanning, originaliteit of afwerking weet te halen.

Graphics en Sfeer

Visueel is UFOPHILIA geen hyperrealistische blockbuster, en eerlijk? Dat hoeft opzich ook niet. Het ziet er soms wat hoekig en ruw uit, maar dat geeft het juist een beetje extra sfeer. Alsof je door het vertekende, licht gestoorde dagboek bladert van een UFO-obsessed mad scientist en dat geschifte randje werkt wederom in theorie, best goed.

De locaties zijn ook op zich prima neergezet: elk geluidje dat je even doet twijfelen. Ga ik gillen en sprinten? Of blijf ik staan en onderzoek ik het verder? Die setting doet wat hij moet doen. De sfeer is creepy genoeg om je alert te houden en absurd genoeg om je toch af en toe hardop te laten gniffelen.

Maar… en ja, er zit een dikke vette ‘maar’ aan vast: hoe degelijk de graphics en sfeer ook zijn, ze worden compleet overschaduwd door de zwakke gameplay en het gebrek aan originaliteit. Want hoe langer je speelt, hoe meer het voelt als een dunne afgeleide van Phasmophobia, maar dan met aliens in plaats van geesten. Het idee is bijna één op één overgenomen, zelfs het vinden van ‘cursed objects’, wat in dit geval ‘ufo objects’ genoemd wordt. Niet erg origineel dus…

Ja, de lichtflitsen, geluidseffecten en vreemde gadgets in je handen werken samen om spanning op te bouwen. En soms zit je echt op het puntje van je stoel, nerveus, licht giechelend, wachtend op die jumpscare. Maar als de besturing log aanvoelt en de gameplay traag en repetitief wordt, dan verdwijnt die opgebouwde spanning sneller dan een UFO die je komt ophalen om vreemde dingen met je uit te halen.

Kort gezegd: de sfeer en visuals zijn prima, misschien zelfs goed te noemen. Maar ze kunnen niet verhullen dat de gameplay tekortschiet en dat de game te veel leunt op iets wat we al kennen. Het had echt iets unieks kunnen zijn. Nu blijft het hangen in “het had zo veel meer kunnen zijn".

UFOPHILIA is zo’n game waar je de potentie bijna door je scherm heen ziet schreeuwen. De sfeer is op zich wel oké en de locaties zijn creepy genoeg met een licht gestoord sci-fi-tintje. Het idee van rondsluipen met vreemde gadgets, bewijs verzamelen en twijfelen of je moet rennen of blijven staan, werkt in theorie naar mijn mening ook gewoon goed.

Maar uiteindelijk gaat de game ten onder aan zijn eigen uitvoering. De logge en inaccuraat aanvoelende controls (zeker op de PlayStation 5), de verwarrende tutorial en het langdradige tempo halen de spanning onderuit. Wat overblijft voelt té bekend. Het is moeilijk om niet constant te denken aan Phasmophobia, omdat de overeenkomsten simpelweg te groot zijn. Alleen jaag je hier op aliens in plaats van op geesten, en dat verschil alleen is niet genoeg en al zeker niet origineel.

Dat maakt UFOPHILIA geen complete ramp. Er zitten leuke, absurde momenten in en de sfeer kan je zeker heel even meeslepen. Maar het mist zijn eigen identiteit en afwerking. Het had een unieke, eigenzinnige alien-horror kunnen zijn met een flinke knipoog. In plaats daarvan voelt het als een gemiste kans.

Kort gezegd: prima sfeer, matige uitvoering, weinig originaliteit. Het had zóveel meer kunnen zijn. Dit is de reden waarom deze game in mijn mening helaas een wat lager cijfer heeft verdiend.