Vandaag laten we de simulatiegames even achterwege en gaan we ons onderdompelen in een visuele roman in het genre psychologische horror. Vaak maak ik chronisch gebruik van de save/load-knoppen in videogames en dit is natuurlijk precies een verhaal waarin je geen andere keuze hebt dan genoegen te nemen met de optie die je op dat moment in het verhaal genomen hebt. Ik ben dus erg benieuwd naar de uitkomst! Weet ik de tieners te redden, of hadden ze liever iemand anders aan de knoppen kunnen hebben? We gaan het meemaken. 

Pink Noise is ontwikkeld door Somber Games en wordt uitgegeven door Caspianborn Publishing. In totaal komen er vijf afleveringen uit van de game en de eerste aflevering is nu te spelen in Early Access. Somber Games kan door deze keuze de game gefaseerd uitbrengen en continu verbeteren op basis van feedback van spelers.

Let op, deze review kan spoilers bevatten.

Pink Noise brengt je terug naar de retro-sfeer van de jaren ‘90 en vertelt het verhaal van een groep tieners die onbewust een reeks angstaanjagende gebeurtenissen in gang zet door het afspelen van een stinkende oude videoband. Welke geheimen schuilen er in de mysterieuze VHS-band die ze nooit hadden mogen afspelen?

Lezen en luisteren

Gelijk na de inleiding van het verhaal kun je opmaken dat het erg gedetailleerd geschreven is. Het omschrijven van de sfeer, de personages en de wereld waar zij in leven laat niks aan de verbeelding over. De voice acting is goed, maar in sommige gevallen zijn de tekst en wat er uitgesproken wordt niet gelijk. Zo wordt er in het begin geschreven over beasties, maar de voice-over heeft het over besties. Toch wel even een verschilletje.

Verder ben ik tijdens deze eerste aflevering, van ongeveer een uurtje of twee, wat dit onderwerp betreft geen gekke dingen tegengekomen. De verhouding tussen lezen en luisteren vond ik precies goed en ook de achtergrondmuziek geeft een enorme boost aan de algehele ervaring. Het is heerlijk creepy op de juiste momenten en voert je helemaal mee in het verhaal.

Interactieve elementen

Hoewel de hoofdlijn van deze game het spannende verhaal is, blijft het tegelijkertijd natuurlijk ook een videogame. Pink Noise heeft een aantal leuke interactieve elementen in het verhaal verweven zitten die naar mijn gevoel ook wel echt wat toevoegen aan de ervaring. Zo krijg je op verschillende momenten items te zien met hieromheen een paarse rand. Dit geeft meer uitleg over de omgeving en informatie over de personages.

In de tekst kun je ook paarse woorden zien waar je op kunt klikken. Dit geeft meer informatie over een persoon of gebeurtenis, mocht je niet weten waar de tieners het over hebben.

Wanneer de tieners in een arcadehal belanden, kun je ook zelf een spelletje spelen. Hierdoor vergeet je haast dat je tegelijkertijd met een super spannend verhaal bezig bent. Deze arcadehal zit ook vol met grappige easter-eggs zoals Kyu en Ren van de natuurlijk populaire game S. Fighter.

Griezelen

Bij een visuele roman in het psychologische horrorgenre horen natuurlijk ook een paar jumpscares. Normaal gesproken ben ik niet zo van de horror-games, maar op deze manier past het wel lekker in mijn straatje. Gelukkig zijn het er niet zo veel dat je ze zat wordt.  Voor mij kwamen ze ook precies op de momenten dat je het niet verwacht.  

Voor wat extra interactie bevat de game ook nog QTE-events. Om je hartslag even een lekkere boost te geven, of wanneer je net even zo diep in het verhaal zit dat je helemaal vergeten bent dat je eigenlijk een game zit te spelen, wordt hier gelukkig wel voor afgeteld. Je krijgt een paar seconden de tijd om je even schrap te zetten en klaar te gaan zitten voor het indrukken van de toetsen.

Gelukkig is het niet allemaal bibberen en beven en kon ik voor de ontspanning ook nog even een kat aaien, die geheel toevallig “Lucy" heette.

De eerste aflevering van Pink Noise vond ik erg spannend en die smaakte zeker naar meer.

Door de keuzes die je maakt tijdens het spelen van het verhaal, kan je niet alleen een totaal ander einde krijgen, maar ook de aanloop naar het einde toe kan de ene keer totaal verschillen van de andere. Hierdoor zou ik ook zeker aanraden om het verhaal meer dan eens te beleven. Zeker als het je de eerste keer niet lukt om het leven van de verschillende tieners te redden, want wie wil er nu geen gelukkig einde? Of je draait het, zoals ik, lekker om en probeert voor de slechtst mogelijke uitkomst te gaan.

Ik kan je vertellen dat dit ook absoluut een optie is.

De review van vandaag gaat over de simulatiegame Monster Lab Simulator. De game is uitgegeven door KikiGames, die je misschien nog wel kent van een van mijn vorige reviews, en ontwikkeld door Round 3 Studios. 

Monster Lab Simulator is momenteel in Early Access, dus ik verwacht geen perfecte ervaring, maar er ligt een flinke roadmap klaar, dus wat dat betreft zijn de ontwikkelaars in ieder geval van plan om nog wat grote stappen te zetten. 

De game speelt zich af in een laboratorium en jij bent de waanzinnige wetenschapper. In plaats van monsters in het wild te vangen, draait dit spel volledig om het zelf creëren, opvoeden en laten vechten van unieke wezens, Fulus. 

In je laboratorium voeg je in speciale machines verschillende elementen toe aan de monstereieren om zo weer nieuwe typen monsters te maken. Ook kun je in een ‘merge machine’ drie Fulus van dezelfde soort samenvoegen om een soort geëvolueerde versie van het monstertje te creëren.  

Natuurlijk begin je klein en wil je dit laboratorium steeds verder uitbreiden met nieuwe handige machines. Je verdient onder andere geld door Fulus te verkopen en hoeveel geld je hiervoor krijgt, hangt natuurlijk af van hoe zeldzaam ze zijn, maar ook van de vraag. In je lab hangt een scherm met daarop de Fulus die op dat moment gewild zijn en zo kun je gelijk zien hoeveel je voor welk monster betaald krijgt.  

Het draait niet alleen om het maken en verkopen van de monsters; ook kun je ze met elkaar laten vechten in een arena. Als je dit dan niet zielig vindt natuurlijk. Want hoewel het monsters zijn, zijn sommige Fulus wel echt heel erg schattig. 

Controls

Nou wil ik eigenlijk het Gameplay onderwerp niet direct negatief beginnen, maar ik doe het toch een beetje.

Het eerste waar ik tegenaan liep, waren de controls. De tutorial is over het algemeen erg duidelijk, maar om de een of andere reden kreeg ik de controls niet echt snel onder de knie. Je gebruikt een combinatie van klikken en toetsen om de verschillende machines te bedienen en die combinatie voelde voor mij erg onnatuurlijk. Helaas is er (nog) geen optie in het menu om deze aan te passen naar wat intuïtievere knoppen. Uiteindelijk is dit natuurlijk dan gewoon een kwestie van gewenning, maar toch miste ik de optie wel. 

De Loop

Het maken van je eigen monsters is erg leuk. De Fulus zien er schattig uit en de gameplayloop van het verzamelen is vermakelijk en wordt niet snel saai. Voor je het weet ben je ineens een uur verder met alleen al het maken en verkopen van de Fulus. De game geeft je ook telkens weer een nieuwe reden om nieuwe Fulus te maken. In het begin was ik vooral bezig met het maken van nieuwe Fulus voor de verkoop en mijn lab te verbeteren. Later om nog meer evoluties van de verschillende Fulus te ontdekken.

Als je daar dan weer wat mee verder bent, speel je de battles vrij, die jou weer extra reden geven om het perfecte team samen te stellen.

De battles zijn niet overdreven spannend; je stelt je team samen uit de Fulus die je zelf gemaakt hebt en als je klaar bent voor de strijd, worden jij en de monsters naar de arena geteleporteerd. Vanaf daar kan je een beetje rondlopen en toekijken, maar heb je zelf geen invloed op de uitkomst van de battle.

Als beloning krijg je na de battles speciale tickets die je kunt gebruiken in een mysterieuze slotmachine die ook in het lab staat, wat het battelen ook weer interessanter maakt.

De Fulus zijn schattig en ook vond ik de ontwerpen best uniek. De gameplayloop blijft interessant en de game is gemakkelijk onder de knie te krijgen. In de weelde van simulatiegames is niet alleen het verzamelen van monsters, maar ook het zelf creëren iets waardoor Monster Lab Simulator zich onderscheidt van andere spellen in het genre.

Ik merkte wel dat ik af en toe mijn morele kompas aan de kant moest schuiven. De game is vermakelijk, maar toch vond ik waar ik mee bezig was soms een beetje zielig. Gelukkig hoef ik niet écht in een laboratorium te werken waarin je schattige monstertjes zelf maakt en verkoopt. Dat zou mijn hart geen dag aankunnen.

Vanwege de early access zitten er nog wel wat bugs in de game, maar ik ben zelf niks extreems tegengekomen. Een paar keer verdween er ineens een Fulu uit mijn laboratorium, maar dit kon ik oplossen door even naar het menu te gaan en de game opnieuw te starten. De developers zijn echter nog volop aan de game aan het werken, dus ik heb er het volste vertrouwen in dat dit allemaal wel verbetert.

Al met al is Monster Lab Simulator een unieke en vermakelijke game die bewijst dat het best leuk is om af en toe de gekke wetenschapper uit te hangen.

Vandaag gaan we in deze Review een kijkje nemen in de verzamelgame Collector’s Cove. De game is vanaf 12 maart beschikbaar op PC, PS5 en Nintendo Switch. Met alleen al bijna 100.000 wishlists op Steam ben ik vermoedelijk niet de enige die wat dieper in dit gezellige verzamelspel op zee wil gaan duiken.   

Je kunt mij spreekwoordelijk midden in de nacht wakker maken voor cozy videogames en Collector’s Cove lijkt precies mijn ding! Ik heb eerst eventjes de trailer bekeken om te kijken wat me te wachten staat en dat ziet er echt al erg leuk uit. Je hebt een soort boerderijtje op zee en de boot heeft geen motor, maar wordt voortgetrokken door een soort schattige plesiosaurus. Voor zover zij miljoenen jaren geleden schattig waren dan.

Let op, deze review kan spoilers bevatten!

De game is ontwikkeld door VoodooDuck. VoodooDuck is een ontwikkelaarsteam van vier personen uit Duisburg, Duitsland. Ze brachten eerder de soft-strategy game Growth uit en werken momenteel dus aan Collector’s Cove, een knus verzamel- en boerderijavontuur. 

Ik speel de game op de PC met toetsenbord en muis, maar aangezien de game ook uitkomt voor de PlayStation en Switch is er ook controllersupport. Zo kun je dus ook lekker onderuitgezakt met je controller spelen. Ook goed om te weten: het werkt perfect op de Steam Deck!

Het personaliseren van je karakter is best uitgebreid. Er is een ruime keuze aan kledingstukken en kleuren, maar ook weer niet zo veel dat het keuzestress veroorzaakt. De stijl is ook erg schattig.  

De game heeft twee verschillende cameramodi: je kunt van bovenaf spelen en er is ook een optie waarbij de camera achter je personage aan beweegt. Dit is een functie die ik weleens mis bij andere games. 

Zodra je begint met spelen, heb je een gesprekje met je ome Jerry. Hij is niet je echte oom, maar beschouwt jou en je ouders wel als familie. In dit gesprek vertelt hij dat je ouders onderweg zijn naar Collector’s Cove, iets waar je alleen naartoe kan gaan als jouw Compendium bijna helemaal vol is. De speler spreekt de wens uit om zijn of haar ouders achterna te gaan en dus zit er niks anders op dan sparen, sparen en nog eens sparen om een Named-Rank Collector te worden! 

De mega schattige wezens die je boot voorttrekken heten in de game Fablefins en Marty (de Fablefin van ome Jerry) brengt je naar een eilandje om spullen zoals hout, steen en bloemen te gaan verzamelen voor je Compendium. Op dit eiland vind je de tweelingbroer van ome Jerry, namelijk ome Terry. Hij gaat je de kneepjes van het vak uitleggen.

Terry ziet er wel verdacht veel uit als ome Jerry en heel toevallig zijn ze ook nooit in dezelfde ruimte te vinden, maar dat zul je zelf wel ontdekken wanneer je de game speelt. Ook is er nog een mysterieuze derde oom, maar hoe hij heet ga ik niet verklappen. 

Nadat je de basics onder de knie hebt, mag je je eigen Fablefin gaan maken voor onder jouw boot. In tegenstelling tot bij het maken van mijn personage had ik hierbij wel wat meer keuzestress. Alle opties zijn leuk!   

Je Fablefin heeft eten nodig (stamina) om de boot te trekken en zonder stamina heeft ze tijd nodig om te rusten voordat je weer verder kunt varen. Je kunt nog steeds interacties voeren met haar, maar het reizen zal dan even moeten wachten.

En zo gaat het avontuur dus verder. Je vaart met je bootje van eiland naar eiland om daar hout, steen en andere benodigdheden te gaan zoeken. Met behulp van deze items kun je aan de slag om je Compendium vol te krijgen en zo veel mogelijk vissen en gewassen te gaan verzamelen, zodat je je ouders weer kunt gaan zien in de Cove.

 

Ik heb nu een paar uur in de game zitten en ik kan weer eens niet wachten om verder te gaan! Het lijkt op het eerste oog een simpele verzamelgame, maar om bijvoorbeeld alle vissen te verzamelen, moet je ook gebruikmaken van je gewassen om speciaal aas te maken en zo wordt het ook nog een klein beetje puzzelen voor wat extra uitdaging. Andersom heb je ook sommige vissen weer nodig als compost om speciale versies van je gewassen te laten groeien.  

De game heeft fijne quality-of-life-opties. Zo kun je bijvoorbeeld je spullen in kisten stoppen, zodat je meer plek hebt in je rugzak, en wanneer je dan iets wilt craften, haalt het spel de items automatisch uit je kisten. Hier word ik altijd erg blij van, want dat scheelt weer als een kip zonder kop rondrennen om alles bij elkaar te zoeken. 

Ik voelde me soms wel een beetje een slechterik, omdat je aankomt op hele knusse tropische eilandjes en deze dan vervolgens helemaal kaalplukt, alle bomen weghakt en verlaten achterlaat. Maar ja… Er moet nu eenmaal verzameld worden!

Vandaag komt Table Battle Simulator uit in early access en ik mocht de game alvast wat eerder uitproberen! Tegenwoordig is er voor bijna ieder beroep wel een simulatiegame te vinden en de afgelopen week mocht ik dus eventjes winkeleigenaar/tabletopkampioen zijn. Alhoewel, of ik een kampioen kan worden, moeten we nog maar even afwachten.

Table Battle Simulator is een management- en strategiespel waarin je je eigen figurenwinkel runt en strijdt om de ultieme kampioen te worden. De game is ontwikkeld en uitgegeven door Kiki Games.

Kiki Games is een studio die zich toelegt op het ontwikkelen en uitgeven van spannende en innovatieve pc-games. Hun missie is om creatieve ideeën, indrukwekkende graphics en verslavende gameplay te combineren om spelers unieke ervaringen te bieden. Aldus de ontwikkelaars zelf.

Ben je klaar om je eigen figurenimperium op te bouwen en ben je nieuwsgierig naar mijn ervaring? Lees dan even verder.

De game bestaat uit drie onderdelen. Het runnen van je eigen figurenwinkel, het samenstellen van je ultieme collectie figuren (waarvan je de doosjes natuurlijk uit je eigen winkel gapt) en wanneer je tevreden bent over je eigen monsterdeck kun je ook strategische tabletop-gevechten houden tegen je klanten.

Tutorial en eerste indruk

Zodra je de game start, krijg je gelijk een welkomstbericht te zien dat je de basics nog even uitlegt. De tutorial is niet heel erg uitgebreid, maar als je al vaker een simulatiegame gespeeld hebt, is dat ook niet nodig. De controls spreken redelijk voor zich en de toetsen die je gebruikt staan ook altijd in beeld, dus je navigeert je direct vrij gemakkelijk door de game.

Als ik even om me heen kijk, valt me gelijk een heel groot leeg plein op, en ben ik gelijk benieuwd hoe groot je je winkel nog uit kan bouwen. Voorbij het lege asfalt zie je een idyllisch Japans uitziend dorpje, best wel rustgevend wanneer je vier klanten tegelijk aan je kassa probeert te helpen.

Nadat mijn eerste klanten aan de kassa zijn verschenen, ben ik gelijk heel blij dat de kassa gelijk weergeeft hoeveel wisselgeld je terug moet geven. Ik heb een talenknobbel en ben absoluut geen rekenwonder, dus had ik even een klein euforisch momentje toen ik zag dat je niet eerst met een kassa-upgrade zoiets vrij hoeft te spelen. Pluspunten voor de casual ervaring dus.

Wat mij ook opviel na mijn eerste werkdag, was dat er heel veel verschillende klanten in je winkel langskomen. Vaak zie je in dit soort simulatiegames telkens dezelfde vier à vijf klanten voorbijkomen en dat is hier zeker niet het geval! Ik heb de eerste dag niet één keer dezelfde NPC voorbij zien komen en dat vind ik een leuk extraatje.

Figuren en Battles

Na eerst een paar dagen alleen maar doosjes met figuurtjes verkocht te hebben, heb ik daarna zelf mijn eerste doosjes opengemaakt. Persoonlijk hou ik ook wel van een mysterybox op zijn tijd en van één doosje werden er al snel vijf. De eerste serie die je kunt verkopen en sparen is de Hellspawn Series. Het zijn grappige figuurtjes met allemaal hun eigen stats.

Voor wat extra inkomsten in je winkel kun je een gametafel kopen en neerzetten. Klanten kunnen tegen elkaar de strijd aangaan voor een bedrag per uur en ook kun je deze battles natuurlijk bekijken.

Als je zelf battles wil gaan doen, kan het handig zijn om een kassière aan te nemen, want anders staat na je battle de rij met klanten van je kassa tot aan buiten (zoals ik de eerste keer ervaarde). Wat wel heel handig is, is dat wanneer je een battle begint, de ingame-tijd een stuk trager gaat. Door deze mechaniek is het ook geen ramp wanneer je nog geen geld hebt voor een kassière. Ik heb zelf niet meegemaakt dat klanten weglopen nadat ze te lang hebben moeten wachten, dus ik vermoed dat ze dit niet doen.

Ook deze battles zijn erg casual, waardoor de game al met al gewoon een hele relaxte ervaring is. Het doel is om de 100 health van je tegenstander op nul te krijgen en dit bereik je door je figuurtjes tegen elkaar te laten vechten.

In de eerste ronde begin je allebei met 1 figuurtje en na iedere ronde krijg je er muntjes bij waarmee je strategische keuzes kunt maken om je team al dan niet uit te breiden, te verplaatsen en de samenstelling te veranderen. Na een periode van 30 seconden om je keuzes te maken, beginnen de figuurtjes met elkaar te vechten en wanneer het beste team het gevecht wint, doet dit schade aan de held van de tegenstander. Ook deze “heroes" kun je aanpassen, maar hiervoor moet je wel eerst een andere kopen.

In de onderstaande video kun je zien hoe zo’n tabletop battle zich afspeelt.

Winkelaanpassing en groei

Het uiteindelijke doel van de game kun je eigenlijk voor jezelf bepalen. Wil je de grootste winkel? De beste figuurtjes? De hoogste rank behalen in het kampioenschap? Of misschien wel gewoon alle drie. Doordat Table Battle Simulator meerdere key features heeft, kun je dit helemaal zelf bepalen en is er ook voldoende afwisseling voor uren speelplezier.

Wat ik later pas tegenkwam (ik wil weleens te vlug overal doorheen scrollen) toen ik de upgrades voor je winkel rustig aan het bekijken was, is dat er drie verschillende tafels te koop zijn voor in je winkel en dus ook drie verschillende gamemodes om in te strijden met jouw deck. Zo kun je dus met een team vechten, maar is er ook een Tower Arena en een Single Fight-combattafel.

Qua aanpassingen is het aanbod (nog) niet zo heel erg groot. Je kunt er wel stellingen bij kopen om meer items te verkopen, maar dit zijn standaarditems en deze zijn niet aan te passen in kleur of uiterlijk. Ook heb ik niks kunnen ontdekken over het aanpassen van bijvoorbeeld de muren of vloeren in je shop, wat ik best jammer vond. Voor de toekomst hebben de ontwikkelaars echter wel meer opties beloofd, dus ik ben benieuwd.

Toekomst

Na de release belooft Kiki Games onder andere de volgende updates:

• Meer mogelijkheden om de winkel aan te passen (schaptypen, decoraties, enz.)
• Nieuwe figurenseries en zeldzame krijgers
• Tactische gevechtsevenementen voor winkelbezoekers
• Nieuwe spelmechanismen geïnspireerd op feedback van de community

Table Battle Simulator is een prima simulatiegame, waar je met gemak wat uurtjes plezier mee kan hebben. Een pluspunt is de afwisseling tussen het managen van je winkel en het sparen van de figuurtjes waarmee je kunt strijden. De game is gemakkelijk onder de knie te krijgen en het is allemaal niet te moeilijk, waardoor je lekker onderuitgezakt kunt spelen zonder lastige strategieën.

Als ik wat verbeterpuntjes moet noemen, hoop ik dat ze in ieder geval tijdens de wedstrijden muziek of extra geluiden toevoegen, want deze zijn wel erg stil. Zo speelt er helemaal geen muziek af en hoor je de figuurtjes ook niet tegen elkaar strijden.

Als er ook meer mogelijkheden bij gaan komen om je winkel aan te passen, komen er voor mij ook weer wat puntjes bij voor het eindcijfer.

Ook had ik een paar keer last van twee bugs, waarbij de ingame-tijd langzaam bleef lopen na een battle en de game heel erg ging haperen na een tijdje spelen. Allebei problemen die makkelijk te verhelpen waren door even te saven en de game opnieuw te laden, maar het kan toch irritant worden als je dat continu moet doen. Hopelijk hebben ze hier iets mee kunnen doen voor de release van vandaag.

Desondanks, als je van dit genre houdt, kan ik de game zeker aanraden en mocht je nog twijfelen over de hoeveelheid content, hou dan de updates in de gaten, want die klinken goed!

Voor de review van vandaag gaan we eerst even een aantal (14, auw) jaar terug in de tijd. Namelijk naar 2012, toen de halve wereld nog games speelde op Facebook. Farmville, Candy Crush, Angry Birds, Criminal Case. Veel van de games uit deze periode hebben nu nog steeds een hoop spelers.  

Een andere game die dat jaar uitkwam was Dungeon Rampage, en ook deze dungeon crawler bleek erg populair. Maar helaas, toen Flash officieel werd stopgezet in 2017 betekende dit ook het einde van de game en verdriet voor de 8 miljoen spelers die toen nog regelmatig door de dungeon kropen.  

Even vooruitspoelen naar 2025: Gamebreaking Studios heeft onlangs de taak op zich genomen om de game opnieuw uit te brengen. Deze keer niet op Facebook, maar op Steam. Dankzij 1.603 donateurs die geholpen hebben Dungeon Rampage nieuw leven in te blazen, is hij 5 december uitgekomen in Early Access. De game is hersteld, de originele ervaring gemoderniseerd en ook verbeteren ze actief de content, plus wordt het verder uitgebreid.

Dungeon Rampage is een coöperatieve hack-and-slash dungeon crawler voor 1-4 spelers. Qua verhaal is er niet zo veel te vertellen en de intro is dan ook een korte, maar bondige video.

De boosaardige heer Dinglepus heeft de hond van de prinses vermoord, en alleen jij kunt hem voor het gerecht brengen! In ruil voor een flinke kist met goud en juwelen natuurlijk. Nu was de hond voor mij al reden genoeg om Dunglepus naar het hiernamaals te sturen. 

Om te beginnen heb ik ervoor gekozen om de game eerst solo te proberen. Ik had gelezen dat wanneer je co-op speelt, je regelmatig met spelers in de dungeon terechtkomt die al veel meer gespeeld hebben dan jij, wat de levels eigenlijk veel te makkelijk maakt. Omdat ik zelf nog geen ervaring heb met de game - ik was in 2012 niet zo’n grote Facebook-gamer - wil ik eerst eens eventjes kijken hoe het solo speelt. 

Na het openen krijg je een filmpje te zien met een beknopt verhaal en daarna word je gelijk aan het vechten gezet. Ik begon met de Berserker en later kun je ook nog een Ranger, Sorcerer en Battle Chef vrijspelen. De rest van de personages wordt later aan de game toegevoegd. 

Dat het een Flash-game is geweest, is wel echt gelijk zichtbaar. Of beter gezegd, het schreeuwt het uit. Omdat ik de Facebook-versie nooit gespeeld heb, kan ik het niet vergelijken met de oude, maar het voelt in ieder geval niet alsof er veel aangepast is. De eerste indruk is niet heel bijzonder. 

Wat me na de tutorial ook gelijk opvalt, is dat er verder in het menu geen muziek speelt, en dat mis ik dan altijd wel. Sterker nog, het menu heeft helemaal geen geluid. 

De tweede kampioen die je vrij kunt spelen is de Ranger en deze kost 140 gems. Iedere keer dat jouw kampioen level-up gaat, krijg je 5 gems en ook kun je ze verdienen door dagelijks in te loggen. Je derde character kost 400 gems en de volgende maar liefst 800. Wil je alle vier de personages vrijspelen, dan gaat je dat dus een hoop tijd kosten.

 

De gameplay in de dungeon is vrij simpel: je kiest een level en zodra je binnenkomt schakel je je vijanden uit en sla je kisten en andere objecten kapot voor meer coins of eten en mana-items. De combat is vrij overzichtelijk; je kunt maximaal drie wapens tegelijk uitrusten die je na elkaar kunt gebruiken om de vijanden mee te vermorzelen.

Er komen telkens “waves" aan vijanden op je af en het is niet moeilijk om de gevechten hiermee onder de knie te krijgen. Als je slim gebruikmaakt van de obstakels, maakt dat het ook nog makkelijker. Op een gegeven moment komt er vanzelf een punt dat je merkt dat je te zwak bent voor een bepaald level en is het tijd om je vrijgespeelde levels nogmaals te grinden om sterker te worden.  

Het grinden wordt interessant gehouden, omdat je iedere keer dat je een dungeon vrijspeelt de kans hebt om nieuwe wapens en andere loot te vinden, en die heb je natuurlijk weer nodig om verder te komen. Ook kun je ervoor kiezen om al je loot te verkopen, zodat je later weer meer coins overhoudt voor andere dingen. Er is ook een shop te vinden die dagelijks andere items en wapens aanbiedt, waar je je verdiende coins aan uit kunt geven.

Dungeon Rampage heeft alle basics van een dungeon crawler goed uitgewerkt; hier valt niets op aan te merken. Als je zin hebt om lekker even te hakken en zagen, zonder al te veel nadenkwerk, kun je hier prima wat uurtjes in kwijtraken. Voor mij persoonlijk heeft het echter iets te weinig inhoud en verhaal, maar dat is oké. Soms heb je geen zin in veel inhoud. 

Deze game is denk ik ook het bewijs dat wanneer de basis goed is, iets tijdloos kan zijn. Ja, de game is 14 jaar oud en heeft nog niet bijzonder veel aanpassingen gehad, behalve het verwijderen van de microtransacties, maar of je de game nu een kwartiertje speelt of een paar uur, what you see is what you get. En dat is een nostalgische dungeon crawler.