Soms kom je op Steam een game tegen waarvan je denkt: hmm, dit ziet er interessant uit… Maar wat is het eigenlijk precies? Dat had ik een beetje met Monday Syndrome.
De filmpjes en screenshots zien er in ieder geval veelbelovend uit met een opvallende stijl, een dubieuze sfeer, genoeg om mij erg nieuwsgierig te maken. Maar eerlijk gezegd had ik na het kijken nog steeds geen flauw idee hoe de game nou echt speelt en wat de bedoeling is.
Misschien is dat ook wel een beetje het punt. Net als een echte maandag begin je er een beetje onzeker aan: geen idee wat je te wachten staat, maar je gaat er toch maar in mee, want hé, we hebben geld nodig.
Dus met een gezonde dosis nieuwsgierigheid (en een klein beetje voorzichtig optimisme) ben ik erin gedoken om te zien of Monday Syndrome net zo interessant speelt als het eruitziet.
Let op, deze review kan spoilers bevatten.
Monday Syndrome is een singleplayer action-roguelike waarin je speelt als een stagiair die vastzit in een helse kantoortoren.
Daal af in een satirische corporate hel en knok tegen demonische collega’s met absurde wapens gemaakt van kantoorspullen in een eindeloze, procedureel gegenereerde toren. Overleef jij de eeuwige 9-tot-5?
Gameplay en Mechanics
De gameplay van Monday Syndrome draait grotendeels om timing en omgaan met de onvriendelijke werkomgeving. Je beweegt door verschillende kantoorruimtes terwijl je probeert verder te komen zonder in de problemen te raken. Dat klinkt simpel, maar de game gooit al snel een aantal diabolische collega’s in de mix die het wat spannender maken.
Een van de belangrijkste elementen zijn dus die demonische collega’s die door het kantoor rondzwerven. Ze volgen vaak bepaalde patronen, maar gedragen zich onvoorspelbaar genoeg om je constant alert te houden. Soms kan je aanvallen ontwijken door slim te bewegen of een andere route te nemen en ze van achteren aan te vallen.
Het gevecht zelf is vrij simpel opgezet: je hebt een basisaanval, een zware aanval en je moet vooral goed timen wanneer je toeslaat en wanneer je afstand houdt en ontwijkt. Het is geen uitgebreid combat-systeem, maar gewoon hack en slash. In het begin beschik je namelijk alleen nog maar over een liniaal, waar je je vervelende collega’s mee op het hoofd kan slaan. Ook kan je kijken of je je eerste zakgeld al wilt uitgeven aan een ‘roll’ om een beter wapen te krijgen vanaf het begin. Dit is gebaseerd op geluk en hoeft niet altijd goed uit te pakken.
Wat mij opviel, is het experience-systeem. Door je stoute collega’s uit te roeien, krijg je experience, maar de experience bar vult zich tergend langzaam. Dat kan soms een beetje traag aanvoelen, vooral als je verwacht snel sterker te worden. Aan de andere kant zorgt het er ook weer voor dat progressie geleidelijk voelt en dat je niet binnen korte tijd door alles heen walst. Het is maar net hoe je eigen instelling is. Wat ik wel wil meegeven is dat als je doodgaat, je weer van vooraf aan mag beginnen; tussendoor saven is er niet bij. Dat wekte bij mij enige frustratie op, aangezien ik het eerste uur spelen dikwijls doodging. Maar ook hier zit weer een silver lining in; je moet echt strategisch te werk gaan - het is bedoeld als challenge.
Naast een experience bar vind je ook nog een “Boon"-bar. Zodra deze vol is gelopen, kan je een “boon" uitkiezen. Maar let op! Aan elk voordeel zit ook een nadeel!
Wat de mechanics uiteindelijk leuk maken, is dat ze vrij eenvoudig zijn om te begrijpen, maar toch voor constante spanning zorgen (hiermee bedoel ik een hogere bloeddruk dan normaal, omdat je snel doodgaat als je niet uitkijkt).
Graphics en Sfeer
De game kiest duidelijk voor een zeer pixelachtige look, en dat is geen subtiele retrostijl: het is echt super pixelachtig. Omgevingen en animaties zijn vrij grof opgebouwd, waardoor alles een minimalistische uitstraling krijgt. Het is een stijl waar je even aan moet wennen, maar die ook meteen een eigen karakter aan de game geeft.
De demonische collega’s passen ook goed binnen deze stijl. Ondanks de simpele pixelgraphics weten ze toch een beetje dreigend over te komen, juist omdat hun uiterlijk en bewegingen vreemd genoeg zijn om ongemakkelijk te voelen. Het contrast tussen de normale kantooromgeving en deze bizarre figuren versterkt dat gevoel nog eens.
De sfeer van Monday Syndrome zit daardoor niet alleen in grafische uitspatters, maar meer in de combinatie van de retrostijl, omgeving en het constante gevoel dat er iets mis is met deze werkdag (zoals met elke maandag). Het is een beetje alsof je in een retro pixelversie van een maandagmorgen-nachtmerrie bent beland: alleen dan met demonische collega’s die het nog wat erger maken.
Al met al is Monday Syndrome niet echt een game waar je een enorm diep verhaal of uitgebreide mechanics van hoeft te verwachten. Het is erg simpel opgezet en je merkt dat de gameplay niet echt heel veel lagen heeft. Maar eerlijk gezegd is dat ook niet waar de game voor gaat.
Waar Monday Syndrome dan dus in slaagt, is een bizarre en hilarische ervaring neerzetten. Demonische collega’s, een retro-pixelachtige kantoorwereld en situaties die steeds wel absurd genoeg zijn om je aan het lachen te maken. Het is een game die je niet per se urenlang serieus hoeft te analyseren, maar gewoon even speelt voor wat complete chaos (of om de daadwerkelijke maandag gewoonweg even wilt afreageren).
Je moet het dus vooral zien als een stukje mindless fun. Verwacht er niet te veel van, maar als je zin hebt in een korte, vreemde en soms gewoon hilarische ervaring, dan kan Monday Syndrome zeker vermakelijk zijn.
