Sinds ik het eerste deel van Resident Evil speelde op de PlayStation 1, was ik verkocht aan deze franchise. Elke nieuwe release in deze series brengt een beetje spanning en vooral hoop met zich mee. De hoop op steeds nieuwe trauma’s toe te voegen aan mijn intense horrorgame-jeugd - wat kan ik zeggen, ik ben een masochist?
Met Resident Evil Requiem, het negende deel in de serie, ben ik dan ook vooral benieuwd of het opnieuw die pure survival horror-vibes weet te raken. Zeker na Resident Evil Village heb ik voor mij persoonlijk de lat een stuk hoger liggen, want zeg nou zelf: Resident Evil Village was echt traumatisch. Kan dit nieuwe hoofdstuk mij weer datzelfde beklemmende, onvergetelijke gevoel geven? Dat gaan we bekijken in deze review.
Let op, deze review kan spoilers bevatten.
Keer opnieuw terug naar de stad van rampspoed en wanhoop. Een stad in het Middenwesten van de Verenigde Staten en het hoofdkwartier van het voormalige wereldwijde farmaceutische bedrijf Umbrella.
Ten tijde van de zombie-uitbraak van 1998 keurde de regering een sterilisatieoperatie goed, een raketaanval op de stad in een poging om de situatie snel onder controle te krijgen, maar dit werd snel in de doofpot gestopt.
Leer Grace Ashcroft kennen; een inlichtingenanalist voor de FBI met een niet-aflatende focus en inzicht in deductief redeneren en analyseren. De dood van haar moeder schokte haar diep, waardoor ze introvert is en zich volledig op haar werk stort. Dus gaat ze alleen naar het verlaten hotel om deze mysterieuze dood te onderzoeken.
Uiteraard zou deze geen Resident Evil-game mogen heten als we niet één van de iconische helden uit voorgaande games zouden terugzien, namelijk mijn grote held: Leon S. Kennedy.
Leon is één van de overlevenden van het Raccoon City-incident. Hij heeft een sterk gevoel voor rechtvaardigheid en de daarbij behorende fysieke vaardigheden. Sinds die noodlottige dag heeft hij op talloze uitbraken gereageerd. Nu bestrijdt hij als doorgewinterde D.S.O.-agent bioterrorisme en is hij teruggekomen om de nieuwste reeks doden in het Middenwesten te onderzoeken. En niet geheel onbelangrijk, dat het niet heel erg problematisch is om hem op een 55-inch scherm te zien…
Gameplay
De gameplay van Resident Evil Requiem is naar mijn opinie erg sterk en leunt op twee duidelijk verschillende speelstijlen. De afwisseling tussen Grace en Leon is absoluut een bewuste keuze die de spanning telkens op een andere manier opbouwt.
Met Grace speel je erg kwetsbaar, bijna breekbaar. Haar segmenten draaien om overleven in de puurste vorm: sluipen, luisteren, observeren. Munitie is echt heel schaars en directe confrontaties zijn eigenlijk nooit in je voordeel… zeker als je zoals ik rond wil rennen als een kip zonder kop (én een Desert Eagle in je hand).
Ik merkte echt dat ik automatisch langzamer en vooral voorzichtiger ging spelen. Elke kamer heb ik eerst afgetast en ook scande ik constant mijn omgeving op de snelste en slimste uitweg. De gameplay van Grace voelt echt intens en zeer beklemmend, zoals old-school survival horror hoort te zijn.
In de onderstaande video krijg je een kleine impressie met betrekking tot de combat style van Grace, zonder al te veel van de game voor jullie te spoilen.
Leon daarentegen brengt een compleet ander feestje op je scherm. Als zeer ervaren D.O.S.-agent speelt hij zelfverzekerder, met meer focus op actie en directe confrontatie en zeker meer ammo (hier kon ik dus wel lekker alles in zicht kapotslopen).
Zijn gameplay is een stuk dynamischer: strakkere gunplay, snellere bewegingen en meer mogelijkheden om vijanden tactisch uit te schakelen. Toch is het zeker geen simpele actiemodus, want ook met Leon blijft de dreiging constant aanwezig. Vijanden lijken veel agressiever en meer onvoorspelbaar, waardoor zelfs zijn sterkere arsenaal geen garantie op veiligheid is (ook zeker niet op je mentale veiligheid).
Als voorbeeld heb ik wederom een video opgenomen in de hoop dat het niet te veel van de game spoilt. Maar toch kon ik het niet laten om jullie te laten zien hoe Leon “The Chonk" neer…choncked… Plus, zeg nou zelf… Wie wil er nou niet naar Leon kijken?
Wat ik oprecht heel innovatief vind, is hoe de game deze twee speelstijlen niet alleen naast elkaar zet, maar ook inhoudelijk laat samenwerken. Situaties die met Grace bijna onmogelijk lijken, krijgen via Leon een heel ander perspectief; en andersom. Het zorgt ervoor dat je continu moet schakelen in mindset en dat is precies waar ik goed op ga: intense chaos.
Alles speelt ontzettend soepel. De besturing reageert direct, de camera werkt mee in plaats van tegen, en de overgang tussen exploratie en gevechten voelt al net zo strak. Dat maakt het spannend zonder frustrerend te worden; een balans die niet elke survival horror weet te vinden.
Persoonlijk vind ik juist die afwisseling één van de sterkste punten in de gameplay. Het ene moment zit je met ingehouden adem verstopt in een donkere ruimte, het volgende moment sta je onder hoge druk vijanden van je af te houden met een handcannon. Die constante wisseling tussen kwetsbaarheid en controle maakt Resident Evil Requiem voor mij niet alleen spannend, maar ook vernieuwend binnen de serie.
Puzzels
De puzzels in Resident Evil Requiem zijn ook weer een essentieel onderdeel van de ervaring en voelen zeker niet als een verplicht tussendoortje. Wat ik persoonlijk erg waardeer, is dat ze teruggrijpen naar die klassieke Resident Evil-formule: logisch nadenken, goed je omgeving onderzoeken en soms nét dat ene detail zien dat je eerder over het hoofd zag - wat bij mij erg vaak voorkwam, dat ik een flink stuk moest backtracken, aangezien ik het attentievermogen van een baksteen heb.
De puzzels zijn gevarieerd in opzet. Sommige puzzels draaien om het combineren van voorwerpen en alsnog backtracken door eerder bezochte delen van de map, terwijl andere meer draaien om observatie en timing. Vooral in de gedeeltes waar je met Grace speelt, versterken de puzzels de spanning op een niveau dat je hartslag permanent boven de 100 ligt. Je bent al kwetsbaar en dan moet je ook nog rustig nadenken, terwijl je weet dat gevaar op de loer ligt.
Met Leon zijn de puzzels iets directer en minder verstopt, maar nog steeds betekenisvol. Denk meer aan het gebruiken van zijn brute kracht dan aan echte breinkrakers. Wat echt een frisse change of pace geeft in je gameplayflow.
Voor mijn gevoel dragen de puzzels echt bij aan het klassieke survival horror-gevoel: niet alleen schieten en rennen voor je leven, maar ook stilstaan, analyseren en slim omgaan met je omgeving.
Graphics en Sfeer
Op grafisch vlak heeft Resident Evil Requiem bij mij echt een diepe indruk gemaakt. Vanaf de eerste minuten spatten de details van het scherm. Omgevingen zijn niet alleen mooi weergegeven, maar voelen ook geleefd en dreigend. Muren zijn verweerd, vloeren kraken onder je voeten en de subtiele lichteffecten zorgen ervoor dat elke ruimte een eigen karakter krijgt. Ik kan het het beste beschrijven als bitterzoete schoonheid; alles in en aan je omgeving draagt bij aan de spanning.
Waar ik ook echt goed op ging, is het spel met licht en schaduw. De donkere hoeken zijn oprecht écht donker, waardoor je constant twijfelt of er iets beweegt of dat je het je verbeeldt - je moet dus ook nog eens goed luisteren in je omgeving, vooral als je met Grace speelt.
Reflecties, mist en kleine stofdeeltjes in het licht maken de wereld ook nog eens bijna tastbaar. Het zorgt ervoor dat ik soms heel even stil bleef staan, niet om te vechten, maar om simpelweg de beklemmende sfeer op te zuigen, zodat je net op dat puntje van je bloeddruk en hartslag komt die je nodig hebt om door te spelen.
De sfeer wordt daarnaast extra versterkt door de mogelijkheden van de DualSense-controller. De controller voegt echt een extra beleving toe. Zo trilt de controller subtiel mee met het vallen van regendruppels wanneer je door een regenachtige omgeving loopt. Het zijn kleine details, maar ze zorgen ervoor dat je nog meer in de wereld wordt opgeslokt. Ook tijdens spannende momenten voel je via de haptische feedback de dreiging letterlijk in je handen en in je hartslag. ..
Geluid en beeld zijn echt perfect op elkaar ingespeeld. Een verre klap, een zacht geschuifel of een plots wegvallend achtergrondgeluid; het zet je continu op scherp. Vooral in de rustigere momenten bouwt de game deze spanning op zonder dat er direct iets gebeurt. En juist dat maakt het zo effectief, want je verwacht wel echt dat achter elke hoek en stoeptegel iets schuilt, wat dus niet altijd het geval is.
Persoonlijk is dit voor mij één van de meest consistente en volwassen presentaties binnen de Resident Evil-franchise. Het ziet er niet alleen fantastisch uit, het voelt ook echt heel intens en vooral… ongemakkelijk; precies wat ik wil voelen in een goede survival horror.
Zelfs doodgaan is erg sfeervol in deze game…
Resident Evil Requiem is zonder twijfel de beste game die ik in een lange tijd heb gespeeld. Vanaf het begin tot het einde zit het vol spanning, pure horror en een constante intensiteit die je je niet zomaar met rust laat.
Het was voor mij echt een ervaring waarbij i na een speelsessie echt heel eventjes moet bijkomen, maar tegelijkertijd toch zin had om weer verder te spelen, een soort verslaving wordt het (zoals ik al zei, i like the mental abuse).
De gamedevelopers weten precies wat survival horrorgames voor mij en uiteraard een hoop anderen moet betekenen: kwetsbaarheid, dreiging en momenten die nog dagen in je hoofd blijven hangen. Sommige scènes hebben me oprecht ongemakkelijk gemaakt. Nieuwe traumas aangevoert waarbij mijn ziel een aantal keer mijn lichaam is verlaten, maar dan op de best mogelijke manier. Dat gevoel dat een game echt iets met je doet, dat het onder je huid kruipt, is voor mij zeldzaam.
Als fan sinds het eerste uur in deel één op de PlayStation is dit deel oprecht de reden waarom ik ooit verliefd werd op deze franchise. Het is intens, beklemmend en onvergetelijk. Precies zoals Resident Evil hoort te zijn.
