Het is inmiddels bijna dertig jaar geleden (jep, de harde realiteit slaat toe, dat ik al zo oud ben) dat ik voor het eerst met Simon en zijn tovenaarsmuts een bizarre fantasywereld binnenstapte, een wereld waarin sarcasme belangrijker leek dan magie en waarin ik als kind meermaals verdwaalde, maar dat ook precies de charme was.
Nu probeert Simon the Sorcerer: Origins dat oude point-and-click-vlammetje in mij opnieuw aan te wakkeren. De ontwikkelaars durfden het aan om het verhaal vóór Simons eerste avontuur te vertellen: een prequel die gelukkig dezelfde knipoog, dezelfde luchtigheid en hetzelfde gevoel van “hé, dit herken ik nog van vroeger" uitstraalt.
De grote vraag blijft: weet deze nieuwe Simon die warme, eigenwijze charme van toen weer op te roepen? Of blijkt het toch vooral een nostalgisch laagje over iets wat niet helemaal meer voelt als de magie van vroeger?
Let op, deze review kan spoilers bevatten.
Voordat Simon bekendstond als de noob-tovenaar met de scherpe tong, was hij gewoon een alledaagse tiener die vooral uitblonk in luiheid en rebelse uitspattingen. Origins laat zien hoe hij totaal tegen zijn zin in de wereld van tovenaars, pratende dieren en magie terechtkomt. We zien de eerste glimpjes van zijn latere attitude: half interesse, half irritatie, op en top Simon.
De game bouwt voort op het oude universum: bekende gezichten duiken op in jongere, iets minder chaotische versies van zichzelf en er worden genoeg knipoogjes gegeven om je als fan te laten grinniken. Tegelijkertijd is het geen verplicht lesje in de lore; ook nieuwelingen in deze wereld kunnen prima volgen dat Simon vooral geheel per ongeluk een held is.
Origins blijft trouw voor mijn gevoel aan het klassieke point-and-click-genre, maar dan met een modern randje. Je klikt, je combineert, je probeert dingen die absoluut niet logisch zijn, kortom, precies zoals het hoort want dit vind een chaotische gamer zoals ik natuurlijk fantastisch.
De puzzels variëren van “oh ja, logisch" tot “oké, wie heeft dit bedacht en vooral waarom?" Maar eerlijk is eerlijk: die chaotische puzzel-confusion is juist wat de oude Simon-games hun charme gaf.
De interface is soepel genoeg om je niet in de weg te zitten en de game helpt je op subtiele wijze wanneer je weer eens drie schermen te ver aan het rondklikken bent. Toch blijft het avontuur vooral een kwestie van experimenteren, falen, keiharde lachsalvo’s en uiteindelijk te slagen met een oplossing die nét unhinged genoeg voelt om ‘Simon waardig’ te zijn.
Graphics & Audio
Visueel kiest Simon the Sorcerer: Origins voor een stijl die gevoelsmatig tussen klassiek en modern in balanceert. De handgetekende omgevingen voelen warm en voor mij super nostalgisch aan. Toch heeft de game genoeg detail om te laten zien dat dit absoluut geen vergeten prulletje uit de jaren 90 is.
De personages bewegen soepel en de animaties zijn charmant en lekker klungelig op de juiste momenten. De wereld heeft die typische “alles is een heel klein beetje vreemd"-sfeer die precies bij de Simon die ik me herinner past.
Het geluid ondersteunt dat hele gevoel met zijn speelsheid ook nog eens. De soundtrack is een combinatie van vrolijk, tussen magisch en licht chaotisch, alsof de muziek zelf ook niet altijd weet waar het avontuur heen wilt gaan; precies waar ik van houd.
De voice-acting is voor mij een van de hoogtepunten: Simon klinkt precies zo sarcastisch als ik in mijn gedachten had vroeger en de andere personages leveren hun oneliners met een knipoog. Niets voelt overdreven geacteerd en dat is precies wat het moet zijn voor mij, zeker omdat deze game voor mij heel veel betekend heeft in mijn jeugd.
Simon the Sorcerer: Origins voelt voor mij als weer thuiskomen in een van mijn jeugd sentimentele werelden waar logica optioneel is en sarcasme een erkende superkracht.
De game combineert nostalgie met moderne randjes en levert precies dat charmante, enigszins chaotische avontuur waar de serie om bekendstaat. Niet elke puzzel is even elegant en soms stoomt het tempo iets te rustig voort, maar de humor, de stijl en de sfeer maken veel goed.
Voor veteranen is het een heerlijk liefdevolle terugblik op waar het allemaal begon; voor nieuwkomers een laagdrempelige kennismaking met een eigenzinnig universum vol pratende dieren en magische misverstanden (vooral misverstanden, ik heb me in tranen gelachen).
Origins bewijst met deze game dat Simon nog steeds een plek heeft in de wereld van point-and-click-avonturen en dat ik toch zijn cynische commentaar best gemist heb.
