Sommige games start je op met een duidelijk plan: horror (in mijn geval), adrenaline, geen tijd om na te denken en vervolgens zwaar getraumatiseerd naar bed gaan.
Bij The Last Case of John Morley hoop ik op het tegenovergestelde. Ik verwacht dus een rustig, mysterieus detective avontuur dat me vraagt om aandacht in plaats van reflexen om te overleven.
Een stoffig detectivekantoor, een laatste zaak, een hoofdpersonage dat waarschijnlijk meer geheimen heeft dan antwoorden. Dit lijkt mij zo’n game die je niet speelt om te overleven of te winnen, maar om echt te ervaren. Ik ben benieuwd of ik me straks echt detective uit de jaren nauwelijks zal voelen, of dat dit toch een duistere twist gaat hebben waar ik nu even ademruimte voor zoek (en me zeker mentaal voorbereid op een zekere survival horrorgame die in februari uit gaat komen).
Let op, deze review kan spoilers bevatten.
Na maanden ziekenhuislucht en verplichte rust strompelt Morley eindelijk weer zijn kantoor binnen. Nog voordat hij goed en wel is gaan zitten, staat daar Lady Margaret Fordside: een mysterieuze Engelse gravin met een verleden dat duidelijk niet loslaat. Ze heeft een verzoek dat moeilijk te weigeren is. Twintig jaar geleden werd haar dochter vermoord, een zaak die de politie snel afhandelde door de verkeerde mensen op te sluiten. Klaar, opgelost althans, volgens hen. Maar volgens Lady Fordside loopt de echte dader nog altijd vrij rond.
Wat begint als wat neuzen in een oud dossier, blijkt al snel allesbehalve routine. Morley wordt meegesleurd in een onderzoek vol vergeten plekken, vage herinneringen en waarheden die zich niet zomaar laten wegstoppen. Sommige geheimen blijven nu eenmaal aandringen, hoe diep je ze ook probeert te begraven.
The Last Case of John Morley is geen game die je speelt met je vingers constant op de run-knop. Dit is een verhalend detective-avontuur waarin kijken, luisteren en nadenken belangrijker zijn dan snelle actie of wegrennen voor je leven. Al moet ik wel toegeven dat er wat jumpscares in zitten en een gezonde dosis spanning.
Je speelt Morley vanuit een first-person view en verkent kleine, sfeervolle omgevingen volgestopt met details die je aandacht vragen en je geheugen op de proef stellen.
De gameplay draait vooral om het onderzoeken van locaties, het lezen van documenten en het volgen van aanwijzingen die stukje bij beetje het mysterie onthullen. Je hoeft geen ingewikkelde puzzels of inventory-management te verwachten; alles is bewust aan de eenvoudige kant gehouden, zodat de focus op het verhaal kan blijven liggen. Af en toe zal je keuzes moeten maken in dialogen, die bepalen hoe informatie wordt gebruikt en hoe je het onderzoek ervaart, zonder dat het spel je direct straft voor “verkeerde" beslissingen.
Wat mij vooral opvalt, is het tempo. Het spel is bedoeld om rustig te spelen (heerlijke change of pace na alle horror) en de sfeer in je op te nemen. Je kan het zien als het doorbladeren van een oude zaak in een vergaan archief, dan als het oplossen van een klassieke game-puzzel. Dit past perfect bij het noir-detectivethema.
Graphics en sfeer
Op grafisch vlak probeert The Last Case of John Morley je niet omver te blazen, en heel eerlijk gezegd vind ik dat ook helemaal niet nodig. Ondanks dat het geen grafisch meesterwerk is, passen de visuele aspecten toch erg goed bij de sfeer. De donkere vibes, het zachte licht en de lege ruimtes geven je het gevoel dat je rondloopt op plekken waar al jaren niemand meer rond heeft gewandeld.
Wat voor mij persoonlijk een heel sterk pluspunt is, is de sfeer. De game is bewust slowpaced: genoeg flair, milde jumpscares en drama om een lichte spanning te creëren zonder dat je direct onder je bureau in foetus houding wilt liggen, zoals in mijn vorige review.
Soms sta je gewoon eventjes stil in een kamer en voelt het wat ongemakkelijk. Alsof de muren meer informatie hebben dan jij en gezien hebben wat er daadwerkelijk gebeurd is. Die langzame toon past precies bij het verhaal en zorgt ervoor dat je wat rustiger gaat spelen zonder in elke gang of kamer een verhoogde hartslag te krijgen.
De audio voegt voor mij ook nog een extra schepje boven op de sfeer toe. Fluisterende stemmen op de achtergrond, dramatische muziek waar dit nodig is en heerlijke accenten van de voice-actors. De spanning zit precies goed, zonder dat je overdreven schrikt.
Aanwijzingen vinden
De aanwijzingen en puzzels in The Last Case of John Morley zijn niet bedoeld om je echt in de stress te laten zitten of je hersenen te laten kraken, al testen ze je geheugen wel op een manier waarbij ik de mijne af en toe zachtjes hoorde zoemen.
De game presenteert puzzels vooral als logische stappen binnen het onderzoek: een document aandachtig lezen, verbanden leggen of de juiste details opmerken in de omgeving die je eerder of juist op dat moment bezoekt.
Daarbij loont het ook om elke NPC volledig uit te spreken. Gesprekken leveren vaak net dat extra stukje informatie op dat je nodig hebt, en wie te snel door dialogen heen klikt, mist mogelijk belangrijke aanwijzingen. Alles blijft verder overzichtelijk en duidelijk, waardoor ik nooit het gevoel had dat ik tegen het spel aan het vechten was.
Helaas heeft deze aanpak ook een kleine keerzijde. De puzzels zijn over het algemeen vrij eenvoudig. Er zijn geen momenten waarop je minutenlang vastzit of gefrustreerd raakt, maar echte aha!-momenten zijn daardoor ook schaars. Voor mij werkte dat prima, niet alleen omdat de focus duidelijk op het verhaal en de sfeer ligt, maar ook omdat het een fijne change of pace was na mijn voorgaande reviews.
The Last Case of John Morley is geen snelle actie game of een game met ingewikkelde puzzels. Het is namelijk een rustig en sfeervol, verhaalgedreven detective avontuurdat je onderdompelt in een mysterie vol geheimen, vergeten plekken en personages waar je steeds meer van wilt weten (en zal denken). De graphics en audio zijn eenvoudig, maar wel heel sfeervol. De omgeving voelt dubieus aan op een subtiele manier en de puzzels sluiten goed aan bij het tempo van het verhaal.
Als je van details houdt, een goed geheugen hebt en geduldig bent, dan loont het echt om goed rond te kijken: praat met iedereen en lees en bekijk alles.
Ook qua gezonde portie spanning zit je hier goed. Kleine jumpscares voegen toe aan je verhaal, zonder dat ik spijt kreeg van mijn levenskeuzes. Maar wie weet ben ik nu zo doorgewinterd met alle horrorgames, dat ik niet zo snel meer onder de indruk ben.
Kortom, The Last Case of John Morley: een charmante, rustige detectivegame die vooral draait om het verhaal en de sfeer, en die je echt even laat voelen dat je zelf detective bent.
