Tormented Souls II zal gaan voortbouwen op alles wat het origineel zo oncomfortabel maakte en als je denkt dat deze game je hand wel zou vasthouden, dan heb je het mooi mis… Deze sequel duwt je namelijk liever een donkere gang in, doet het licht uit en vraagt of je de weg nog wel zou weten.
Na het eerste deel van Tormented Souls wist ik één ding wel echt zeker: dit was geen spel om lekker bij te ontspannen.
Na het kijken van de trailer lijkt het dat Tormented Souls II dit wederom goed heeft begrepen én heb ik besloten dat een enkele traumatische ervaring toch niet helemaal genoeg voor mij was. Meer duisternis, meer spanning en meer momenten waarop ik mijzelf ga afvragen waarom ik dit weer vrijwillig ga spelen.
Let op, deze review kan spoilers bevatten.
Na de lugubere gebeurtenissen in de Wildbergerkliniek (eerste deel Tormented Souls) hoopt Caroline Walker op een normaal leven voor haar zus Anna. Helaas wordt Anna in de maanden daarna gestalkt door visioenen van geweld en dood die haar dwingen om gruwelijke tekeningen te maken die razendsnel in een bloedstollende werkelijkheid veranderen.
Caroline wil haar uit die ellende bevrijden en reist naar de afgelegen stad Villa Hess en een geheimzinnige kliniek die in de bergen van Zuid-Chili verborgen ligt. Maar achter de warme glimlachen van de rustige medewerkers schuilt een walgelijke waarheid en de zussen komen al snel in een geheel nieuwe nachtmerrie terecht.
Tormented Souls II geeft je geen illusie dat je moderne controls krijgt, en dat is een compliment. De game werkt weer met vaste camerastandpunten, beperkte middelen en een traag tempo, alsof het 2002 is en je de avond ervoor een drankje te veel gedaan hebt.
Verkennen voelt constant ongemakkelijk en geeft permanente hartkloppingen: je weet dat er iets mis is met elke gang, elke deur en elk geluid, alleen nog niet precies wat.
De vaste camera’s werken daarbij als een stille vijand. Ze tonen precies genoeg om je vooruit te laten lopen, maar verbergen altijd dat ene detail dat je liever vooraf had gezien voordat je de buren terroriseert met je gegil.
Het resultaat is een spelritme waarin het belangrijker is en meer loont om voorzichtig te zijn, dan dat je met gierende banden de hoek omfietst (ook al wil je dat wel om zover mogelijk weg te komen bij bepaalde situaties). Elke stap voelt als een bewuste keuze; vaak gevolgd door lichte spijt, waarna je huilend in foetushouding in een hoekje ligt.
Items samenvoegen en puzzels
Puzzels vormen ook in deze sequel het hart van de gameplay en zijn niet allemaal even gemakkelijk. De game legt helaas weinig uit en verwacht dat je leest, onthoudt en verbanden legt. Hier gaat het in mijn geval al vrij vaak mis (gevalletje attentiespanne van een vaatdoekje). Je moet bijvoorbeeld heel je omgeving uitkammen en items samenvoegen om verder te kunnen
Dagboeken, symbolen en omgevingsdetails zijn niet alleen decoratie, maar essentiële onderdelen van je voortgang. Als je denkt alles even snel op te lossen, dan laat de game je al snel merken dat je dikke vette pech met hoofdletter P hebt.
De uitdaging zit hem in de manier waarop Tormented Souls II je net genoeg informatie geeft om te denken dat je het allemaal wel begrijpt, om je daarna vriendelijk maar keihard te corrigeren met een lichte tik op het achterhoofdje.
Oplossingen zijn meestal logisch, maar nooit voor de hand liggend, waardoor elke puzzel die je oplost voelt als een kleine overwinning en een tijdelijke opluchting, want de volgende wacht namelijk al op je.
Combat
Echt grote gevechten zijn zeldzaam, onhandig en meestal niet helemaal de bedoeling. Tormented Souls II laat duidelijk merken dat je je geen actieheld hoeft te voelen, maar iemand die met heel veel tegenzin een wapen vasthoudt. Munitie voor je nailgun is schaars, vijanden zijn naar en het target-systeem onder druk voelt net zo betrouwbaar als je zenuwen op dat moment - niet dus. Naar mijn mening voegt dit weer extra spanning aan de gehele horrorervaring toe, maar ik kan ook goed begrijpen dat dit enige frustratie op zal wekken. Snelle combat is er niet bij in deze game.
Elke confrontatie dwingt je om af te wegen of vechten wel echt de moeite waard is, of dat wegrennen - lees: met licht verhoogde hartslag, een betere optie zal zijn.
Combat voelt daardoor voor mij meer als ‘noodsituatie’ dan als een game-mechanic, maar ik vind dat dat juist perfect bij de sfeer past. Overleven is in deze game belangrijker dan winnen, maar toch blijft dit een keuze, eentje die je mag maken onder druk.
Graphics en audio
Qua graphics weet Tormented Souls II het relatief goed door het gebruik van licht en schaduw, dat niet alleen de lugubere sfeer bepaalt, maar ook heel veel invloed heeft op de gameplay (elk stukje detail deed bij mij mijn hart al op hol slaan). Niets is namelijk wat het lijkt
De omgeving is donker, eng en vol met verschillende horrorachtige details, waardoor elke ruimte nog beklemmender aanvoelt - alsof dat al kon. Schaduw is hierbij niet alleen een visueel extraatje: te lang in het donker blijven betekent letterlijk de dood, wat de spanning voortdurend next level laat groeien en je wel echt alert moet blijven om het te kunnen overleven.
Flikkerende lampen en schaars geplaatste lichtbronnen zorgen ervoor dat je nergens echt veilig bent. Hoewel de omgevingen goed zijn vormgegeven, blijven de graphics van de characters en animaties helaas wat achter. Bewegingen ogen soms stijf en niet elk detail is even mooi afgewerkt, waar je af en toe wel even door denkt: ‘uhm, what Tegelijkertijd sluit deze wat ruwere afwerking toch eigenlijk wel goed aan bij de nostalgische horrorstijl waar de game duidelijk naar verwijst.
Ook op audiogebied slaat Tormented Souls II de nagel op de kop omtrent de beklemmende sfeer. Het geluid maakt effectief gebruik van stilte, waardoor zelfs de kleinste geluiden extra creepy klinken. Krakende vloeren, verre echo’s en plotselinge geluidseffecten (zoals gekruin van een vieslelletje) hielden mij continu op scherp.
De muziek bouwt de spanning subtiel op en weet op de juiste momenten in een dreigende sfeer aanwezig te zijn, zonder keihard te overheersen. Met een koptelefoon komt de geluidsbeleving het best tot zijn recht, doordat geluiden uit verschillende richtingen komen en een constant gevoel van paranoia oproepen (bij mij dan). De voice-acting is wisselend van kwaliteit: sommige stemmen dragen bij aan de spanning, terwijl andere wat afgevlakt klinken.
Als je alles bijelkaar bekijkt vormen de graphics en audio een solide basis voor de horrorervaring van Tormented Souls II.
Sommige games fluisteren je welkom toe. Tormented Souls II doet dat niet. Deze game staart je zwijgend aan vanuit een donkere gang, knippert één keer met het licht en vraagt vervolgens: “Had je niet beter iets vrolijks kunnen gaan spelen?"
Mijn antwoord is natuurlijk (en helaas) altijd: nee.
De sequel pakt alles wat het origineel zo heerlijk oncomfortabel maakte en draait de schroeven nog een halve slag verder aan. Camera’s staan weer net verkeerd, gangen zijn veel te smal en puzzels geven je net genoeg informatie om te denken dat je slim bent, vlak voordat je dat idee weer kwijtraakt.
Verwacht geen moderne fratsen zoals constante autosaves of vriendelijke aanwijzingen. Tormented Souls II gelooft heilig in opvoeding via extreme frustratie (je zit altijd net op dat randje van een rage-quit). En heel eerlijk: dat voelt vreemd genoeg voor mij echt als thuiskomen, ondanks dat de grafische kwaliteit soms wat te wensen overlaat.
