Waarom de Broken Sword-serie zo vermakelijk blijft

Point-and-click-adventures doen me nostalgisch denken aan de jaren ’90, toen ik vaak games uit dit genre speelde. Ijzersterke verhaallijnen en dialogen staan centraal, waarbij je je in een filmverhaal waant in combinatie met het onderzoeken van de omgeving, het doorgronden van een mysterie en het oplossen van puzzels.

De naam “Point & Click" zegt het al. Je moet klikken om je personage bepaalde handelingen uit te laten voeren, zoals naar een bepaalde richting wandelen, iemand aanspreken of voorwerpen aanklikken die je zou kunnen gebruiken doorheen het spel. Games staan in het algemeen erom bekend je intellectueel uit te kunnen dagen, maar dit genre was echt iets wat er bovenuit stak voor mij en wat retro gamers vandaag de dag nog met plezier ontdekken. Nadenken en ontdekken zijn dan ook twee sleutelwoorden bij deze games.

Mijn persoonlijke favoriet blijft de Broken Sword-serie. Laten we hieronder even terugblikken op deze legendarische reeks die ons liet kennismaken met ware pareltjes die garant stonden voor uren spelplezier. Voor wie graag op zoek gaat naar nog leuke titels binnen dit genre, kan ik “Monkey Island", “Myst" en “Syberia" aanraden. Want misschien bijt je je wel graag verder vast in dit genre of wil je graag dat avontuur van vroeger nog eens herbeleven?

Ik vind persoonlijk dat je van deze iconische, rustgevende gameplay toch een keer geproefd moet hebben.

Mijn kennismaking met George Stobbart

Het was 1998 toen ik iemand hoorde vertellen over ene George Stobbart en het Point & Click-genre. Voor mij betekende Broken Sword echt een kennismaking met dit genre. Toen ik vernam dat je vooral intellectueel uitgedaagd wordt en de game een rustgevende, komische sfeer uitademt, besloot ik om het een kans te geven. Ik kwam in de winkel “The Smoking Mirror" tegen, het tweede deel uit 1997. Ik had toen nog niet zo lang een PlayStation in huis en “Point & Click" was eigenlijk synoniem met spelen op de pc. Het was even wennen met de controller, maar het stoorde me daarna geen minuut dat ik met de controller aan het spelen was in plaats van enkel te klikken.

Het begin van het tweede deel staat bekend als het punt waarop ofwel gamers zich hier echt in willen vastbijten ofwel het laten voor wat het is. George zit vastgebonden op een stoel, voor hem kruipt een giftige spin en er is ook brand. Het blijkt geen eenvoudige klus om uit het huis te geraken. Maar het lukte en smaakte voor mij nadien naar meer.

Een vriend van me kwam toen regelmatig gamen en die gaf het onmiddellijk op. Het was niks voor hem en hij slaagde er niet in om uit het huis te geraken. Die vriend in kwestie wou meer actie: voetbal, vechten, schieten, spannende levels. Allemaal niks mis mee, natuurlijk. “Point & Click" is een genre waarvan je moet leren houden. De rustgevende stijl zorgt er naar mijn mening voor dat je kan ontstressen en rustig de omgeving kan onderzoeken.

Na het uitspelen van deze game haalde ik maar wat graag het eerste deel “The Shadow of the Templars" (1996) in huis en zette ik me schrap voor nog meer ijzersterke dialogen, leuke situaties en knappe settings. Want ik wou immers ook weten hoe het allemaal begon.

George is op vakantie in Parijs. We zien hem in een bistro waar hij een kopje koffie drinkt. Er gaat een man naar binnen, gevolgd door een clown. Deze heeft echter een bom bij zich die een explosie veroorzaakt. Zo begint het eerste avontuur. George moet op zoek naar aanwijzingen, ontmoet vele uiteenlopende mensen, waardoor je je geen minuut zal vervelen.

Af en toe komt er ook weer de nodige dosis humor doorheen het spel. Je zal weer moeten nadenken, voorwerpen moeten gebruiken om verder in het spel te geraken en je zal ook nog eens een koppige geit onderweg tegenkomen. Voor wie de titel goed kent, zal weten waarover ik het heb. Dat was destijds een punt waarbij ik verheugd was dat ik verder kon. Ik bleef ook gewoon steeds benieuwd naar wat er ging komen.

Zo kom je in het eerste deel ook terecht in een hotel waar twee louche figuren je buiten staan op te wachten en je fouilleren telkens je buitenkomt. Mocht je dus iets vinden in het hotel, is het misschien toch maar beter om het niet mee naar buiten te nemen. Hoe smokkel je iets dan toch naar buiten? Dat soort situaties deed me verliefd worden op dit genre.

Voor mij heeft George Stobbart als personage daardoor een iconische status bereikt. Hij zou zelfs zo kunnen opdraven in een film à la het genre van “the Master of Suspense" Alfred Hitchcock, want als er iets is waar hij niet voor terugdeinst, dan is het zichzelf in een avontuur storten en de speurneus uithangen.

In beide games is Nicole Collard de voornaamste tegenspeler van Georges. De games werden ook allebei een groot succes op de PlayStation, wat men in eerste instantie niet echt verwachtte.

De eerste twee delen van “Broken Sword" beschouw ik persoonlijk als enkele van de beste avonturengames die ik ooit heb gespeeld. Daarna werd het stil rond de reeks. Velen keken uit naar een vervolg, maar bleven op hun honger zitten.

Toen kwam de verlossing

In 2003 verscheen dan eigenlijk het langverwachte vervolg. “The Sleeping Dragon" creëerde dan meteen ook hoge verwachtingen. De makers gooiden het wel over een iets andere boeg. De “Point & Click"-gameplay werd naar de achtergrond verdrongen. De tekenstijl en manier van spelen kregen een nieuwe invulling in deel 3 met een driedimensionale omgeving die me geen minuut stoorde. Het doel was wellicht om de game nog beter te laten aansluiten bij het publiek dat thuis een console had staan en niet op de pc speelde. De makers slaagden daar wonderwel in.

In “the Sleeping Dragon" reizen George en Nicole weer de wereld rond, van een snikhete jungle naar bestemmingen als Parijs, Praag en het Engelse dorpje Glastonbury. Deze game werd voor mij persoonlijk dan ook een must-have destijds voor de PS2. Waar is de tijd? In tegenstelling tot de eerste twee titels zie je wel duidelijk dat deze game meer ontwikkeld is om een grotere doelgroep adventure gamers aan te spreken, want de moeilijkheidsgraad valt heel goed mee. En ik was zelf sowieso blij dat Revolution Software toch nog een vervolg ontwikkeld had.

Daarna zou het toch weer drie jaar duren tot “The Angel of Death" (2006) zou verschijnen. Het zou het enige deel uit de reeks worden dat op geen enkele console zou verschijnen. De makers voegden terug “Point & Click" toe, omdat dit het element was dat de reeks destijds groot maakte. Hoewel we nu vele jaren later zijn, heb ik spijt dat ik deze game (nog) niet gespeeld heb. De graphics zijn idem aan deel 3.

Aangezien ik zelf een affiniteit heb met retro gaming sluit ik de mogelijkheid niet uit dat ik deze nog zal ontdekken. Indien je dus dacht dat “Point & Click" dood en begraven is, kom je bedrogen uit.

De invloed van een fan

En er was eens een fan die dacht: Wat met de magie van de eerste twee delen? Zou een vervolg in dat kader niet kunnen werken? Deze Die Hard-fan voegde de daad bij het woord en het project kreeg goedkeuring om te worden ontwikkeld.

“Broken Sword 2.5: The Return of the Templars" (2008) speelt zich af tussen de eerste en de tweede game. Knap gedaan, hoor. Hij kreeg trouwens toestemming om settings te gebruiken uit de eerste twee games van Revolution Software. Het voelt dus werkelijk aan als een vervolg. Al is het niet officieel. Maar liefhebbers waren alvast in de wolken met dit gewaagde project. Wie het voelt kriebelen, kan deze game online downloaden.

Zo wakkerde de interesse bij Revolution Software wellicht aan om zelf terug een vervolg te ontwikkelen en zo werd een vijfde deel ook een feit.

Waarom blijf ik zelf fan?

Met “Broken Sword 5: The Serpent’s Curse" (2013) verscheen er weer een meeslepend avontuur waar omgevingen onderzoeken, mensen ondervragen en raadsels oplossen centraal staan. Hier grijpen ze terug naar de oude, vertrouwde stijl die de eerste titels zodanig kenmerkte, wat een nostalgisch gevoel met zich meebrengt naar hoe het destijds allemaal begon. Deze tekenstijl doet je dan ook grafisch niet vervelen. Integendeel, het ademt een sfeer uit die ontbrak bij deel 3 en 4. Maar ik kan ieder deel uit deze reeks enorm aanraden.

En ja, er mag nog een zesde deel komen. Daar zijn al geruime tijd geruchten over. Het zesde deel zou de titel “Parzival’s Stone" krijgen. Een adventure waar ik zeker naar uitkijk. Misschien jullie ook wel na het lezen van deze column? George Stobbart is wat mij betreft een legende geworden. Van mij mag hij dus nog vele avonturen beleven.

“Broken Sword": Gewoonweg synoniem met het genre “Point & Click" en een aanrader voor liefhebbers van adventure games. Als een zesde deel er dus daadwerkelijk aan zou komen, wil ik dit maar wat graag ontdekken.