Review: Mountain Makalu Max

• Productpagina

• Specificaties
• Showcase
• Software
• In de praktijk
• Conclusie

Sinds de komst van ons nieuwe kantoor in 2022 heb ik van Mountain de Everest Max en Makalu 67 in gebruik genomen - dat met een verrassend groot genoegen. Laatstgenoemde is relevant voor vandaag, want de fabrikant lanceert nu de gloednieuwe Makalu Max. Zoals de Max-aanduiding hint, dient dit de uitgebreidste versie van de Makalu-muis te zijn. De Makalu 67 werd in 2020 van lof voorzien door collega-redacteur Pim, dus wat heeft Mountain gedaan om hier een waardige ‘Max’-editie van te maken?

Nou, deze Makalu Max leunt in op uitwisselbare zijgrippen en zaken zoals een aanpasbaar gewicht met aanpasbare balans van datzelfde gewicht. Daarbij is dit een draadloze gamingmuis geworden, met een beloofde batterijduur van 80 uur. Hoewel deze muis op papier enkele sprongen vooruit maakt, zijn er ook wat stappen achteruit gedaan. Dat als het gaat om een hoger basisgewicht en het uitblijven van een honingraatstructuur, dus dat gaan we in de opvolgende hoofdstukken uitbundig bespreken.

De Makalu Max is bij Mountain zelf te verkrijgen voor € 89,99 in hun webshop.

Hieronder treffen we de specificaties aan;

Een zware jongen

Laten we beginnen met de olifant in de kamer: hoe zwaar de Makalu Max weegt. Waar de Makalu 67 zijn gewicht in de naam aanduidt - hint, het is 67 gram -, komt de Max binnenstormen met een basisgewicht van zowaar 110 gram. In het huidige tijdperk van lichtgewicht kampioenen is dat vrij schrikbarend te noemen. Nou is het uitblijven van een honingraatstructuur op de Makalu Max daar ongetwijfeld een reden voor. Verder zijn we gewend dat draadloze muizen iets zwaarder zijn dan bedrade uitingen. Maar ja, een sprong van 43 gram is niet mis - dat gaan we bij de praktijkervaring verder behandelen.

Customization

Als we het gewicht even terzijde gooien, dan kunnen we focussen op de leukste eigenschappen van de Makalu Max. Laten we beginnen met de uitwisselbare zijgrippen; daarvan krijg je er eentje extra meegeleverd voor beide zijden. Als eerste doet de extra linkergrip de muis onderop verbreden, zodat de duim comfortabeler kan rusten en het rubberen oppervlak van die grip biedt een betere houvast. Daarbij doet de extra linkergrip de muis in het geheel verbreden, wat handig kan zijn voor gebruikers die de palmgreep toepassen - waaronder ikzelf. Daarover gesproken: je kan terecht voor zowel een palmgreep als klauwgreep, waarnaast de muis gericht is op rechtshandigen.

Mocht je naast het bezitten van grote klauwen een liefhebber zijn van zware gamingmuizen, dan valt de verdere customization met de drie gewichtsringen ongetwijfeld in de smaak. Zodoende kan je één ring van 10,6 gram, 8,4 gram óf 6,6 gram toevoegen aan de muis. Met het gewicht van de grippen erbij (~6 gram) gaat de Makalu Max van 110 gram naar maximaal 126,6 gram bij gebruik van de zwaarste ring. Nochtans is niet elke ring hetzelfde, want de ring van 8,4 gram heeft zijn gewicht aan één kant, zodat je de gewichtsbalans van de muis aan kan passen.

Draadloze aard

Tenslotte komen we uit bij de draadloze aard van de Makalu Max en dat vertaalt zich als eerste in de keuze voor een PixArt PAW3370-sensor. Dit betreft een zuinige sensor met bekende, goede prestaties. Dat gaat samen met een degelijke batterijduur, waarbij Mountain 80 uur aan gebruik belooft. Daarnaast is bedraad gebruik mogelijk via USB-C en dient de muis snel opgeladen te worden, al specificeert Mountain geen exacte oplaadtijd voor de Makalu Max.

Naast het feit dat een PAW-variant een verstandige keuze is voor een draadloze muis, brengt de 3370 ook een aantal toffe features met zich mee. Zo kan je bij deze sensor de lift-off distance (LOD) aanpassen en met stappen van 50 je DPI-instelling instellen. Indertijd was de Makalu 67 de eerste muis met die sensor en was collega-redacteur Pim aanzienlijk lovend. Kortom, het is fijn om de sensor terug te zien keren.

De unboxing starten we met de slogan van Mountain. Bij het openen van de doos treffen we direct de houder met accessoires aan, alsmede de Makalu Max zelf, extra zijgrippen en gewichtsringen. Nou is het zelden dat ik de duurzaamheid van een verpakking bespreek, maar in dit geval moet ik opmerken dat de verpakking vrij groot is voor de desbetreffende inhoud. Hoewel Mountain samenwerkt met Plastic Bank en daarmee millieuvriendelijkheid in acht houdt, vind ik dat de Makalu Max een kleiner doosje had mogen genieten.

Kijkende naar de inhoud van de accessoiredoos, daarin zien we een snelstartgids, stickers, een USB-C naar USB-A-kabel en de USB-A-dongel met omzetter naar USB-C. Het gebruik van USB Type-A voor de dongel is voor mij een verrassende te noemen, gezien het veelal USB-C betreft. Beide keuzes hebben voor- en nadelen, waar ikzelf de voorkeur geef aan USB-A. We zien steeds meer USB-C-connectiviteit op pc’s, maar ik geef die poorten toch echt niet op voor een muis. Daar waar een omzetter een kabeltje vereist, waardoor je extra spaghetti aan de achterkant van je pc hebt hangen.

Vervolgens is de Makalu Max zelf aan de beurt. Rondom kijkend, valt al gauw op dat deze muis dezelfde vorm heeft als de voorgaande Makalu 67. Echter doet het in dit geval natuurlijk ontbreken aan een honingraatstructuur aan de achterzijde en zijkanten. Daarnaast zijn twee toevoegingen te spotten: een extra knop bovenop en een extra zijknop. Tenslotte is ook de onderzijde aangepast, want daar treffen we nu het ringvormige gat aan om één van de drie meegeleverde gewichtsringen in te plaatsen.

Plukken we de zijgrippen van de muis af, dan zien we de geïntegreerde magneten zichtbaar worden aan weerszijden. Hierbij moet ik opmerken dat de zijgrippen goed op hun plek blijven zitten, maar de standaard grippen voelen ietwat goedkoop aan. Voor een muis die dusdanig zwaar weegt, had ik verwacht dat de grippen wat steviger van aard zouden zijn. Mocht je een 3D-printer bezitten en geneigd zijn, dan kan je custom grippen printen. Daar heeft Mountain een pagina met uitleg voor, inclusief downloadbare STL-bestanden.

Nu komen we aan bij de extra zijgrippen, waarvan de linkergrip wat steviger aanvoelt. Dat is te verwachten, gezien deze groter is en in bezit van een rubberen grip. Plaatsen we de extra grippen op de Makalu Max, dan zien we dat de muis een aanzienlijk stuk breder wordt. Uiteindelijk ging mijn voorkeur uit naar het gebruik van de originele rechtergrip en de extra linkergrip voor extra duimcomfort en een lekkere houvast.

Tenslotte arriveren we bij de onderzijde, waar we als eerste de PTFE-voetjes kunnen opmerken voor de extra zijgrippen - fijn om te zien. Daarnaast kunnen we natuurlijk een gewichtsring plaatsen, waarmee je het totale gewicht aan kan passen. De ring met een inkeping aan één zijde verhoogt zowel het gewicht als de balans van de muis. Nou gebruik ik logischerwijs geen enkele ring, maar mocht de muis zowaar te licht voor je zijn, dan heb je dus drie opties tot je beschikking.

We hebben in het verleden reeds kennis gemaakt met Base Camp, de software van Mountain voor haar diverse producten. De uitgebreide aard ervan valt wederom te benoemen, want er valt veel te customizen aan de Makalu Max. Naast wat typerende zaken zoals profielen, RGB-verlichting en macro’s kan je bijvoorbeeld terecht om de functies van alle knoppen te wijzigen. Naast de drie primaire knoppen voorop - links, rechts en midden - zijn er vijf knoppen om te voorzien van allerlei functies. Het is daarbij zelfs mogelijk om Windows-commands, programma’s en functies van bepaalde programma’s zoals Open Broadcaster Studio te benutten - niet verkeerd.

In het laatste tabje voor de Makalu Max kan je terecht voor de muisinstellingen zelf. Daarin treffen we zaken aan zoals polling rate, gevoeligheid (losstaande van DPI), kliksnelheid, responstijd, angle snapping, lift-off distance en batterijgerelateerde functies. Daarnaast zijn er vijf DPI-presets in te stellen, variërende van 50 DPI tot aan 19.000 DPI. Net zoals bij de Makalu 67 is het mogelijk om je DPI-instelling met stappen van 50 DPI aan te passen en de DPI-presets te synchroniseren met andere profielen. De hoeveelheid customization die je krijgt bij Mountain-apparatuur blijft puik.

In de praktijk kijken we bij de Mountain Makalu Max naar het gewicht, comfort en zaken zoals de batterij en draadloze prestaties.

Gewicht, comfort en zijgrippen

De eerder benoemde olifant komt hier als eerste aan bod. In principe heb ik niets tegen zwaardere gamingmuizen, want vroegâh was dat nou eenmaal de norm. Zo had ik jarenlang trouw de Cooler Master Storm Reaper op mijn bureau, eem muis die gedeeltelijk vervaardigd was van aluminium. Echter ben ik een aantal jaar geleden eveneens overgestapt op lichtgewicht muizen. Met een lagere DPI-instelling van 1.200 voel ik de gewichtsverschillen aan mijn pols, dus de transitie terug naar een zwaargewicht zoals de Makalu Max kon ik onmiddellijk opmerken tijdens het gamen.

Nou betreft het ook een transitie vanaf de Mountain Makalu 67, de voorgaande muis van de fabrikant. Met het zien van de gesloten behuizing van de Makalu Max én de verwisselbare zijgrippen vermoedde ik al dat de Max zwaarder zou zijn, maar een basisgewicht van 110 gram is een pittige. Met de extra linkergrip erop stijgt dat gewicht naar ~113 gram. Zelfs zwaardere muizen die wij getest hebben, zoals de ASUS ROG Gladius III Wireless, komen niet voorbij de 90 gram. Wat mij betreft had Mountain meer moeten én kunnen doen om het basisgewicht van de Max minstens onder de 100 gram te brengen.

Gelukkig betreft de Makalu Max alsnog een comfortabele muis. Dat is niet gek ook, gezien dit hetzelfde ontwerp betreft als de Makalu 67 - al dan zonder de honingraatstructuur. De extra linkergrip, die meer steun biedt voor de duim en een rubberen textuur bezit - voelt verrassend comfortabel aan. Nou zijn het de zijgrippen die ongetwijfeld het hogere gewicht teweegbrengen. Mede daarvoor zal de honingraatstructuur achterwege gelaten zijn, waarbij de zijgrippen middels de vier interne magneten op hun plek blijven - die voegen tevens een gewicht toe.

Lichtelijke stroefheid

Hoewel ik dusver lovend ben over comfort, valt de stroefheid te benoemen van zowel de voorste zijknop als het scrolwiel. Dit is een tweezijdig zwaard, want de stroefheid kán prettig zijn voor de zijknop. Mocht je deze gebruiken voor de tijdelijke wisseling naar een andere DPI-instelling, dan druk je deze niet per ongeluk in. Zelf geef ik de voorkeur aan een gelijke stroefheid tussen alle zijknoppen, maar ik wilde het in ieder geval even benoemen. Daar waar een lichtelijke stroefheid ook opgaat voor het scrolwiel, al valt daar mede aan te wennen.

Gaming vs. productiviteit

In deze review hanteer ik een andere structuur voor de praktijkervaring, want laten we het gebruik van de Makalu Max eens bespreken. Voor gaming mag mijn mening al duidelijk worden: daar vind ik het gewicht geen pretje. Het verschil met lichtgewicht muizen is voor mij te groot om de overstap terug te maken. Na een half uur aan Diablo IV - en de nodige bewegingen die je in zo’n ARPG maakt - kon ik reeds bemerken dat mijn pols deed klagen. Echter ben ik wel te spreken over het gebruik voor een ander doeleinde en dat betreft productiviteit.

Zo hanteer ik op kantoor een iets hogere DPI-instelling van 1.600, omdat ik daar werk met zowel een grotere resolutie als een groter scherm. Met typerend gebruik, zoals tijdens het fotosoepen en videobewerken, is het gewicht niet hinderlijk te noemen. Beter nog, voor zulke doeleinden prefereer ik zelfs iets zwaardere muizen (met de nadruk op ‘iets’). Zodoende blijft de Makalu Max na deze review op mijn kantoorbureau liggen, want het comfort en de houvast van de linkergrip zijn erg prettig tijdens het werken.

Sensor en batterij

Laten we doorduiken naar een net zo belangrijk onderdeel ván: de PixArt PAW3370-sensor. Dit betreft dezelfde, bekende sensor als in de voorgaande Makalu 67, wat nog altijd een fantastische keuze is. Deze is accuraat, precies en komt - zoals besproken bij de software - met een instelbare LOD (lift-off distance). Zo kom ik met het onderstaande resultaat van de bekende Mouse Accuracy-test vrij goed uit, maar ik moest even opnieuw leren een zwaardere muis te gebruiken. Mijn pols geeft daarentegen nog steeds voorkeur aan lichtere muizen voor gaming.

Wat hand in hand gaat met de sensor is de batterijduur. Op dat gebied kan ik beamen dat de Makalu Max twee weken aan werkdagen meeging, ofwel zo’n 70-80 uur. In mijn geval was dat met de RGB-verlichting uitgeschakeld, want voor een draadloze muis behoef ik dat niet. Met een kwartiertje aan de kabel kon ik weer een paar uur vooruit. Typerend gedrag voor een moderne draadloze muis, waarmee de Makalu Max sterk tegenover de directe concurrentie staat.

Aan het einde van de dag is de Makalu Max niet wat ik verwachtte van Mountain. Dat vanuit het perspectief van de huidige markt én de voorgaande Makalu 67, die al een jaar lang dienst draait op mijn bureau. Ten opzichte van die muis is het gewicht met 43 gram gestegen en dat vanwege het uitblijven van een honingraatstructuur. Dat is zowaar uitgebleven, om vervolgens als verkooppunt uitwisselbare zijgrippen mogelijk te maken, maar die voegen simpelweg te weinig toe om die gewichtstoename te rechtvaardigen.

Nou gaat het minpunt van gewicht alleen op als je bewust zoekt naar een lichtgewicht muis. Maar ja, kijkende naar populaire concurrentie voor 90,- euro - zoals de Logitech G Pro X Superlight -, dan is het overduidelijk dat lichtgewicht muizen nog steeds dé trend zijn. Rond de 100 gram staat de Makalu Max tegenover uitingen zoals de Gladius III Wireless van ASUS, al ontstijgt Mountain met een basisgewicht van 110 gram alsnog een dergelijke muis. Kortom, de Makalu Max valt wat mij betreft een beetje tussen wal en schip in.

Al met al wil dit niet zeggen dat ik ontevreden met de werking van de muis. De PixArt PAW3370-sensor doet bijvoorbeeld exact wat ‘ie moet doen - zowel qua precisie als batterijduur van ~80 uur. Daarnaast biedt de extra linkergrip een verrassend goed comfort, al gaat dat niet op voor de extra rechtergrip. Tenslotte krijg je een lading aan programmeerbare knoppen tot je beschikking, met een extra zijknop en een extra knop bovenop. Wat dat betreft zijn er toch nog kleine sprongen vooruit gemaakt.

De uiteindelijke conclusie is dat ik de Makalu Max geschikter acht voor productiviteit dan gaming. In dat scenario vind ik het extra gewicht geen euvel en met de rubberen zijgrip ga ik preciezer te werk. In de Base Camp-software, die logischerwijs uitgebreid blijft, kan je de knoppen instellen naar wens. Zo kan je Windows-commands geven, koppelen aan OBS (Open Broadcaster Studio) en nog veel meer. De basis van de muis is nog altijd solide, maar het eindproduct is niet waar de markt - noch ikzelf - momenteel naar vraagt.

Review: Mountain Everest 60

• Productpagina

• Specificaties
• Showcase
• Software
• In de praktijk
• Conclusie

Sinds de lancering van het Everest Max-toetsenbord heeft Mountain een plaats in mijn hart veroverd. De veelzijdigheid van dit toetsenbord is episch, iets wat je volledig zelf in eigen hand hebt met diverse accessoires. Maar ja, Mountain heeft sinds haar lancering in juli 2018 niet stilgezeten. De lancering van de Mountain Everest was in maart 2020, waarna in augustus 2020 de Makalu 67-gamingmuis volgde.

Inmiddels zijn we grofweg een kleine twee jaar verder en is het tijd voor een nieuwe Mountain-kandidaat: de Everest 60. De naam spreekt wellicht boekdelen; het gaat hier tenslotte om een 60%-toetsenbord met een custom lay-out. Veelal zijn de pijltoetsen niet vertegenwoordig op een 60%-bord, waar de Everest 60 dit wel doet. Laat ik nog niet al te veel in de details treden, iets wat eerlijkheidshalve weggelegd is voor de opvolgende hoofdstukken.

Via Mountain’s eigen webwinkel kost de Mountain Everest 60 momenteel € 139,99 (ongeacht van mechanische schakelaar/switch). Net als de originele Everest maakt de 60-uiting gebruik van een USB Type-C-aansluiting op de zijkanten voor een numpad-uitbreiding. Inclusief numpad kost de Everest 60 € 189,99.

Dan zijn er nog de Mineral PBT-keycapsets om het toetsenbord verder te pimpen. Met een dergelijke set erbij kost de Everest 60 daarmee € 159,99. Moet het feest van de Everest 60 inclusief numpad én Mineral PBT-keycapset volledig compleet zijn? Dan leg je in zijn totaliteit € 209,99 aan duiten neer.

Hieronder zijn de specificaties te zien;

Mountain switch

Iets waardoor mijn enthousiasme stiekem de pan uitrijst, is de lancering van Mountain’s eigen switch a.k.a. de Mountain-switch. Deze komt in drie smaken: Mountain lineair 45, lineair 45 speed en tactiel 55. De Mountain-switches komen voorgesmeerd uit de fabriek met transparante switch-behuizing en ieder zijn eigen karakter. Het is zelfs zo dat Mountain tot in de details gaat over de steel, bovenzijde van de switch-behuizing en onderzijde van de switch-behuizing. De steel is vervaardigd van polyoxymethyleen (acetaalhars), de bovenzijde van de switch-behuizing bestaat uit polycarbonaat (kunststof met hoge slagvastheid) en de onderzijde van de switch behuizing bestaat uit nylon 66/PA66 (hoge stijf- en hardheid).

Het reviewmodel is uitgerust met Mountain lineair 45, waarvan het actuatiepunt op 2 mm ligt met een totale reisafstand (bottom-out) van 4 mm. De actuatiekracht ligt op 45 g. De Mountain 45 lineair speed pakken het sneller aan met een actuatiepunt van 1,1 mm en een totale reisafstand (bottom-out) van 3,4 mm. Ook deze Mountain-switch heeft een actuatiekracht van 45 g. De Mountain tactiel 55 pakt het anders aan, deze heeft een voelbaar punt van actuatie - in de vorm van een tactiele bump ter herkenning. Deze heeft net als de Mountain lineair 45 een actuatiepunt van 2 mm en een totale reisafstand (bottom-out) van 4 mm.

Binnenin de Mountain-behuizing bevindt zich een roestvrijstalen veer. De switches zijn hot-swappable op de Everest 60. Standaard maken de Mountain-switches gebruik van een 3-pin ontwerp, echter is het ook mogelijk om 5-pin switches te plaatsen op het PCB van dit toetsenbord - lekker veelzijdig! Nog een belangrijk detail is het smeermiddel zelf; Krytox GPL 205 Grade 0. Niet enkel de Mountain-switches zijn hiervan voorzien, ook de aanwezige stabilizers mogen eraan geloven. Krytox GPL 205 Grade 0 is in de “mech-wereld" een bekende naam als het om smeermiddel gaat.

Binnenin het toetsenbord is de Everest 60 voorzien van een siliconen demping laag onder in het toetsenbord. Boven op deze demping liggen twee lagen aan schuim, waarvan één onder het PCB en één boven op het PCB voor een stillere werking. Verder is de Everest 60 uitgerust met een aluminium topplaat, RGB-verlichting, een 360-graden RGB-verlichtingsstrook rondom de rand van het toetsenbord, Double shot PBT-keycaps en drie USB Type-C-poorten om de positionering van de kabels naar eigen wens te verkiezen. Met de USB Type-C-zijpoorten sluit je links of rechts optioneel een numpad aan.

Het klimavontuur gaat van start met de verpakking. Oog voor kleine details en hoogwaardig verpakt, een feest om kennis te maken met deze gloednieuwe randapparatuur. Het toetsenbord, de losse numpad en Mineral Double shot PBT-keycaps zijn ieder apart verpakt, gezien het feit dat deze ook als losse accessoires worden aangeboden.

De Everest 60 komt standaard met een snelgids, Mountain-stickers, een USB Type-C (toetsenbord) naar USB Type-A (PC) kabel, vier magnetische verhoging pootjes, een zilveren Mountain-keycap en een keycap-puller i.c.m. een switch-puller - het blijft hoe dan ook een hot-swappable toetsenbord.

De Everest 60 heeft veel weg van de Everest Max. In de basis heeft het toetsenbord een geborstelde aluminium topplaat. De Everest 60 maakt vooral zijn onderscheid met de 360-graden RGB-strook op de rand; een nieuwkomer. De kunststofbehuizing aan de achterzijde levert weinig tot geen flex, evenals de voorzijde van het toetsenbord. Standaard komt het toetsenbord met PBT-keycaps.

De Mountain lineair 45 kiest komt met een gele kleurverschijning. De meegeleverde keycap-puller i.c.m. switch-puller onthult al snel het hot-swappable ontwerp van dit toetsenbord. Standaard levert Mountain de Everest 60 met PBT-keycaps. Een iconische Mountain-keycap maakt ook onderdeel uit van het totaalpakket.

Het toetsenbord is voorzien van Cherry stabilizers - o.a. zichtbaar onder de grotere toetsen. Op de linker- en rechterzijde van de zijkanten van het toetsenbord zit een USB Type-C-aansluiting. Hiermee kan je het toetsenbord uitbreiden met een numpad. Het numpad wordt net als het toetsenbord geleverd met verstelbare pootjes in de vorm van magneten.

Plaatsing van het numpad is plug en play; met de schuif op de achterzijde van het numpad verplaats je de aansluiting naar links of rechts. Afhankelijk van de positionering sluit deze naadloos aan op de Everest 60. Het is praktisch en stevig genoeg.

Het eindresultaat is een nét wat grotere Everest 60. Opties zoals de plaatsing van het numpad maken de veelzijdigheid van Mountain’s hardware een genot. Hier onderscheid het merk zich ten opzichte van de concurrentie. Bouwkwaliteit is van hoog niveau - hier kan ik weinig over op- of aanmerken. De toevoeging van drie USB Type-C-poorten op de rand maakt plaatsing van de kabel links, in het midden of rechts flexibel.

Om het feest compleet te maken: een set Mineral PBT-keycap set voor wat extra kleur. De Wulfenite B nemen plaats op Mountain’s lineair 45 switches. Dit zijn Double shot PBT-keycaps, waarvan een A- en B serie verkrijgbaar is. Er zijn nog meer combinatie(s)/sets.

Base Camp is de verzamelplek voor diverse randapparatuur van Mountain. Het maakt gebruik van een landingspagina met links naar de supportpagina, website en webshop. Aangesloten hardware is boven deze menu’s zichtbaar. Instellingen onder het tandwiel bestaan uit het inzien van de huidige softwareversie, opstarten met Windows, de optie voor een geminimaliseerd icoon in je taakbalk en een optie voor het automatisch controleren van nieuwe updates. Op het moment is de software beschikbaar in het Engels, Duits, Frans en Spaans.

Het startscherm komt uit op de profielenpagina. Het is mogelijk om een totaal van vijf profielen aan te maken. Bijkomende opties zijn het importeren en exporteren van profielen, het dupliceren, het resetten van een profiel naar fabrieksinstellingen en het opstarten van een specifiek profiel voor een applicatie.

Het tweede scherm bestaat uit RGB-verlichting. Totaal zijn er zeven lichteffecten beschikbaar, die je op hun beurt weer kan aanpassen in kleuren, snelheid, richting en helderheid. Je kan er ook voor kiezen om de verlichting volledig uit te schakelen. Hoewel het niet een legioen is aan verlichtingseffecten oogt de Everest 60 prima - vooral met de verlichtte RGB-rand 360 graden rondom het toetsenbord.

Het derde scherm bestaat uit keymapping. Veelal is dit één van de eerste pagina’s waar je op stuit bij het openen van een willekeurige software van toetsenborden. Standaard zien we de mogelijkheden terug zoals OS-commando’s, media-opties en het in- en uitschakelen van toetsen. Hier voorziet de Everest Max prima. In de software is duidelijk zichtbaar welke toetsen gemodificeerd zijn middels een kleurcodering. Ook komen hier de vier displaytoetsen op de numpad aan bod. Deze kan je modificeren met afbeelding en uiteraard in functie. Het vierde scherm bestaat uit een macrostudio. Deze werkt volgens het opnameprincipe gebaseerd op milliseconden. Deze zijn zo uit het losse polsje te verwerken, maar ook naderhand aanpasbaar middels een numerieke invoer.

Aanvullend zijn er nog wat zaken rondom het updaten van de firmware en software. Er is een aanwezige “game mode" die de Windows-toets uitschakelt, maar ook toetsen zoals Alt + F4, Shift + Tab en Alt + Tab. Opvallend genoeg kan je direct uit de software wisselen tussen lay-out - een mooie toevoeging.

In de praktijk levert de Everest 60 een interessante ervaring. Als 60%-toetsenbord zijn pijltoetsen niet gebruikelijk. De delete-toets heeft naast de pijltoetsen een ietwat onwennige positie, maar went naarmate tijd wel. Als je vaak wisselt tussen toetsenbord kan dit wel eens een hersenkraker zijn. Onlangs had ik de Cooler Master CK721 ter review - een 65%-toetsenbord met custom lay-out en nét wat meer ruimte bij de pijltoetsen en ook voor o.a. de delete-toets en page- up en down. Deze lay-out kon ik wel waarderen. Kijk ik vervolgens naar de Everest 60 als 60%-toetsenbord, dan doet Mountain gewoon prima zaak met zijn lay-out.

De Mountain lineair 45 switch doet veel denken Cherry MX Red. Met vergelijkbare specificaties; een actuatiepunt van 2 mm, de totale reisafstand (bottom-out) van 4mm en een actuatiekracht van 45 g. Met zijn lineaire verschijning is het eindresultaat vergelijkbaar, iets wat niet verkeerd is. Het aangebracht smeermiddel maakt dat de switches erg soepel doen aanvoelen. Verdere demping van het toetsenbord zorgt dat de Everest 60 opvallend stil zijn werk levert als mechanisch toetsenbord.

De stap die Mountain neemt met haar eigen switches doen mij bekoren. Het is een belangrijke stap die naar mijn mening het Mountain-ecosysteem nog verder uitbreid. Terwijl de visie van modulair en veel features al de basis is van het merk en haar producten. De drie beschikbare Mountain switches zijn een mooie stap in de richting om dit ecosysteem nog sterker te maken.

Algehele ervaring op en rondom het toetsenbord is van hoog niveau. De presentatie is goed, de mogelijkheden in uitbreidingen en de Everest 60 als ramplank op zichzelf is een compleet verhaal. De Base Camp software werkt gebruiksvriendelijk en is compleet met o.a. keymapping, RGB-verlichting en de Macro-studio.

Mountain levert met de Everest 60 een 60%-toetsenbord af met custom lay-out. Zo is het toetsenbord voorzien van pijltoetsen, iets wat ongebruikelijk is voor een 60%-toetsenbord, maar zeker niet ongewenst… integendeel! Mijn bevindingen en daarmee eindconclusie lees je hieronder.

Met de Everest 60 introduceert Mountain niet enkel haar eerste 60%-toetsenbord; het merk introduceert ook haar Mountain switches. Mooi gebaar is dat Mountain veel details en informatie geeft aangaande deze switches. Ik heb het dan niet enkel over de eigenschappen. Ik heb het hier vooral over de toegepaste materialen, opbouw van de switches en het toetsenbord zelf. Dit valt goed in de smaak. Informatie over o.a. het aangebrachte smeermiddel op zowel de switches als stabilizers is waardevol. Voor de oplettende lezer gedurende deze review; Mountain levert dit met Krytox GPL 205 Grade 0 smeermiddel.

De Mountain switch zelf, in het bijzonder de Mountain lineair 45 op dit reviewmodel doet denken aan een Cherry MX red switch. De Mountain lineair 45 leent vrijwel vergelijkbare eigenschappen als deze switch. Met het smeermiddel levert de switch een sublieme ervaring, deze is soepel in gebruik en het geluid in combinatie van de aangebrachte dempingslagen maakt de totaalervaring een genot. Ik ben eerlijk; écht minpunten kan ik tot zover nog niet ondervinden. Geluidsproductie en algehele type-ervaring mag er gewoon zijn.

Het mag duidelijk zijn dat Mountain inmiddels gezonde kennis heeft wat een mechanische toetsenbord mag bieden. Daarmee levert het merk met de Everest 60 een solide ramplank af met solide switches. Het totaal verhaal beoogt dan ook zeer compleet als 60%-toetsenbord. Mountain zou mij nog meer kunnen kietelen met een draadloos model, maar voor nu ben ik gewoon zeer content.

De Base Camp software werkt gebruiksvriendelijk en heeft een gezonde dosis aan mogelijkheden. Hier hoor je mij ook niet klagen. Bouwkwaliteit en afwerking zijn van prima niveau - combineer dit met de standaard meegeleverde PBT-keycaps, tja… het verhaal is gewoon compleet. Ik kan de eindconclusie nog tergend lang maken, maar ook hier zeg ik het is voldoende. Mountain levert met de Everest 60 een top toetsenbord af, één dit toebehoort tot mijn top 60%-ramplanken op de markt.