Vijf klassieke PS1‑titels die iedereen nog kent

Iedereen kent klassiekers die jaren na datum nog vaak gespeeld worden. Of het nu Nintendo, Sega of PlayStation betreft. Laat ik je meenemen naar de beginperiode van Sony’s PlayStation.

Sony wist ons midden jaren ’90 te verrassen met een heerlijke vernieuwende console waarmee je discs kon afspelen en je een aantrekkelijke controller had die nog steeds niet vergeten is. Door deze sterke elementen slaagden ze erin snel de harten van vele gamers te veroveren.

In dit artikel ga ik graag eens dieper in op pareltjes die misschien vaak vergeten worden, maar zeker zowel origineel als vermakelijk waren in die tijd. Ik ben ervan overtuigd dat ze ook nog veel gezocht en gespeeld worden. Maar misschien verdienen ze in feite nog net iets meer die aandacht. En wie weet inspireert het jou als lezer wel tot nieuwe lijstjes met tijdloze klassiekers.

Zelf vind ik het belangrijk dat games aantrekkelijk zijn, zowel visueel als op het vlak van gameplay. Dat ze niet snel vervelen en net die status behouden, waardoor je het vele jaren later aan anderen, zoals je eigen kinderen, zou kunnen laten zien.

Laat ik je even meenemen naar vijf klassiekers die meer dan de moeite waard zijn om nog even in te duiken.

Tijdloze klassiekers

Time Crisis (1997)

Ontwikkelaar: Namco

Origineel vanwege: oorspronkelijke release (1995) in de lunaparken en daarna gereleased in 1997, waarmee gamers ook gewoon thuis van dit arcadespel konden genieten. En dat was niet per sé enkel met de gebruikelijke controller. Kort samengevat: een schietspel met een tijdslimiet, een concept dat werkt

Verslavend in lunapark

Deze speelde ik vroeger vaak in het lunapark. Time Crisis kende ik dus al heel goed voordat ik zelf een PlayStation in huis had staan. En veel goeie games in dit genre zijn er niet echt, vind ik zelf. Doom vind ik persoonlijk minder; de graphics ogen daar eerder hoekig, terwijl je hier die heerlijke cartoonachtige figuurtjes en kleurrijke achtergrond terugvindt. Heel typisch voor de jaren ’90 en waarom ik games van toen nog altijd zo kan appreciëren. Als ik nog een andere game in dit genre zou moeten aanraden, zou ik voor GoldenEye 007 gaan, die in 1997 exclusief voor Nintendo 64 verscheen.

Namco lanceerde Tekken trouwens ook eerst in de lunaparken en het vond daarna ook zijn weg naar de PlayStation. Een ideale strategie blijkbaar om reeksen te kunnen ontwikkelen. Verderop kom je misschien nog wel enkele Namco-klassiekers tegen die via arcade hun weg verder konden zetten. Dat belooft!

Het begin van een ijzersterke reeks

Time Crisis werd snel een bekend begrip. Tuurlijk kwam er een vervolg, want Time Crisis II vond ook zijn weg naar de arcadehallen. En beide titels werden grote successen op de PS1 en kregen zo een tweede leven. Ook bij de volgende generatie consoles kwam Time Crisis voorbij. En op locatie kon je ook steeds terecht voor een heerlijk spelletje schieten. Namco bleef beide werelden moeiteloos combineren. En dat was allesbehalve evident voor andere ontwikkelaars, titels.

Het werd een mooie hereniging toen ik deze game ook thuis kon spelen. Thuis ben je weliswaar aangewezen op je controller en in het lunapark had je een pistool vast, wat het geheel realistischer maakte. Je kon daar ook op een pedaal trappen om te schuilen en te herladen. Lekker simpel en verslavend.

Niet alleen aangewezen op traditionele controller

Thuis kan je spelen zoveel je wilt. Maar nu, hoe zit het eigenlijk met de thuiservaring? Is de controller in dit geval toch niet helemaal je ding? Wel, daar valt een mouw aan te passen. Je kon deze titel zelfs als een bundel kopen samen met de Guncon (ook bekend als G-con), die jawel ontwikkeld werd door Namco. Ze wisten dus wel wat te doen om een identieke realisatie tot in je huiskamer te kunnen brengen. Uiteraard kon je met de trekker meteen aan de slag, maar een zijknop kon eveneens niet ontbreken om te kunnen schuilen en herladen. Dit maakte het nog aantrekkelijker om Time Crisis te spelen. Dit pistool werkte met een fotosensor, lichtsensor om de nauwkeurigheid van de pixel op het scherm weer te geven.

En ook hun Point Blank-serie had er baat bij. Deze humoristische minigames waarbij schieten en precisie de bedoeling zijn, kunnen vast ook de Time Crisis-fans nog steeds bekoren. Wil je na Time Crisis nog meer met dit soort games aan de slag, dan kunnen we ook Point Blank aanraden. Andere ontwikkelaars zagen eveneens mogelijkheden met de Guncon. Namco wordt met recht en reden vaak één van de beste ontwikkelaars van de jaren ’90 genoemd.

Overboard! (1997)

Ontwikkelaar: Psygnosis

Origineel vanwege: uniek bovenaanzicht waarmee je het piratenschip bestuurt en je een weg baant op het water. Breng andere schepen tot zinken en denk daarbij strategisch na, want hoe ga je erin slagen om een fort bijvoorbeeld te vernietigen? En oh ja, de game wordt ook herinnerd vanwege leuke muziek op de achtergrond.

Het is eens iets anders

Ik leerde deze game in eerste instantie kennen van een demo die werd meegeleverd bij de aanschaf van een PlayStation-console. En wat meteen opviel, is de variatie, een gevoel van een ander type game te mogen spelen dan de anderen. Daardoor smaakte de demo snel naar meer.

Je mag je dan wel op een piratenschip bevinden, je bent gewoon het schip. Geen figuurtje dat een level moet doorkruisen en zou moeten springen om het tot het einde te kunnen brengen. Nee, je vaart rond op zee en legt zo je parcours af. Je kan je verdedigen door zelf te schieten en je mag vooral niet zelf tot zinken gebracht worden. Andere schepen kan je zelf tot zinken brengen door onder meer gebruik te maken van kanonskogels en raketten. Ook een mijn zou je al eens achter kunnen laten.

Veel te ontdekken onderweg

Onderweg zal je ook kanonnen en obstakels moeten zien te ontwijken. Staat je schip in brand? Dan zal je bemanning overboord springen. Pik hen terug op om je levensbalk weer aan te vullen. Alles is niet meteen verloren en zo krijgt het spel ook een realistische weergave. Pas als alle bemanningsleden overboord gesprongen zijn, zinkt je schip.

Verzamel groene flessen om je schatkaart te kunnen vervolledigen van ieder level. Elke fles bevat een deeltje van de schatkaart. Het is geen extraatje, maar een vereiste. Zo kan je naar een nieuw gebied varen. Deze flessen liggen daarom niet zomaar voor het grijpen op je pad. Soms zal je eerst een verborgen schakelaar moeten activeren of een bepaalde vijand moeten verslaan. Verzamel groene kisten om je schip te kunnen herstellen bij schade.

Schatkisten en extra levens sprokkelen onderweg? Ja, ook dat kan hier niet ontbreken. En verover havens en hijs de piratenvlag! Zo kan je in je eigen havens je munitie en gezondheid aanvullen.

Strategisch denken in een doolhof

Je hebt het al gemerkt, je kan niet zomaar naar een nieuw gebied varen zonder er goed over na te denken. Soms ligt het ook voor de hand. Zie je bijvoorbeeld een waterval links of rechts? Je zou erdoor kunnen varen en zo kan je je weg verderzetten. Ook zou de waterval je schip kunnen blussen als het in brand staat. Zo ga je nog dingetjes tegenkomen.

Soms zal je je zodanig moeten navigeren door patronen te leren herkennen en te beslissen wanneer het veilig is om verder te varen. En af en toe ga je het gevoel krijgen dat je een uitweg moet zien te vinden in een waar doolhof. Het spel vereist dus ook denkwerk en zet je ook maar schrap voor pittige eindbazen!

Breng je vrienden tot zinken

Het piratenschip geeft een levendige indruk en de graphics waren voor die tijd heel mooi. Nog steeds, hoor. Maar je weet dat je een klassieke game speelt die een status verworven heeft die het nog steeds de moeite waard maakt om aan te raden aan anderen. Want veel van dit soort spelletjes kom je vandaag de dag niet meer tegen.

Misschien laat je af en toe het avontuur liever links liggen en breng je liever je vrienden tot zinken? Je kan met maximaal 5 spelers tegelijkertijd aan de slag. Elk schip is steeds duidelijk herkenbaar en je kan elkaar bestoken of de strijd aanbinden om de vlag te bemachtigen. Maar mijn mening is dat het met vijf spelers wat chaotisch kan worden. Ik weet natuurlijk niet hoe jij daar als lezer over denkt. Dit spel raad ik in eerste instantie gewoon aan om zelf te spelen. Het is een leuke, afwisselende avonturengame.

Lucky Luke (1998)

Ontwikkelaar: Infogrames Entertainment

Origineel vanwege: 2D-avontuur met afwisselende gameplay, je doet niet telkens hetzelfde, er worden verschillende vaardigheden verwacht en af en toe moet je ook nadenken over hoe je nu effectief verder kan. Veel gamers rekenen deze titel niet tot de gemakkelijkste spelletjes.

Nostalgische knipoog naar Game Boy/SNES-ervaringen

Dit was destijds mijn allereerste game op de PlayStation. Eerder speelde ik ook al Lucky Luke op de Game Boy. En die typische spelletjes waarbij je van links naar rechts een vast parcours volgt, grepen mijn aandacht ook al op de SNES.

Dat is de reden dat ik zo’n titel hier ook in wou verwerken. De gameplay van de Game Boy voelt hier zeer vertrouwd aan. Die nostalgische touch doet me regelmatig terugdenken aan die gouden periodes. En ik vond het fijn dat dit soort titels ook op de PS1 terug te vinden waren.

De Daltons en nog veel meer

Ik vind de kleuren heerlijk en uiteraard de Daltons, en de knipoog naar de strips en tekenfilmserie. Het uitzicht van een stad, mijn of woestijn op de achtergrond neemt je helemaal mee in het verhaal waarbij je de beruchte Daltons moet zien te vangen. Andere schurken zul je ook tegenkomen, zoals indianen.

Grijp die dollars en dynamietstaven en bemachtig die sleutels om een poort open te krijgen. Hou rekening met hendels en schakelaars die soms van pas kunnen komen.

Verrassende minigames

Nee, het zijn niet enkel levels die je gewoon keurig aflegt. Minigames zoals houthakken, schieten op flessen, een ritje op Jolly Jumper langs een rijdende trein en een knokpartij maken het toch een retrogame die echt wel gezocht wordt. Ook al hoor je misschien af en toe dat de moeilijkheidsgraad en de besturing soms pittig kunnen zijn.

Wellicht komt dat door de uitstraling van de cover, dat dit voor de kleinste gamers een instapspelletje zou kunnen zijn. Nee, daarvoor zijn misschien eerder andere titels geschikt. Wie uitdaging zoekt, jong en oud, kan zich hier zeker mee vermaken en het is niet dat je een spelletje meteen moet uitspelen, toch? Je mag er zeker even mee zoet zijn.

Het gevoel van een tekenfilm

En waarom niet eens een 2D-spelletje van weleer? Met Lucky Luke: Western Fever kwam er in 2001 nog een game uit van deze westernheld, en deze keer in 3D. Ze wilden vast nog meer een tekenfilmgevoel creëren. Mijn persoonlijke voorkeur gaat echter uit naar het eerste deel. Het is 2D dat consoles als NES en SNES groots maakte en mag daarom niet vergeten worden. Ik ben blij dat ik deze dan ook even heb mogen toelichten voor de PS1.

Heb je de smaak te pakken en wil je nog zo’n 2D-klassiekertje op de PlayStation (her)beleven? Dan heb ik misschien nog wel een leuke tip: Hercules. Van deze Disney-klassieker speelde ik indertijd eerst een level via een demo en ontdekte later de volledige game.

Hoewel beide in 2D zijn, heb je dat gevoel van in een tekenfilm te zitten meer dan bij 3D. Kijk maar naar de graphics, misschien deel je wel dezelfde mening.

Jersey Devil (1997)

Ontwikkelaar: Behaviour Interactive

Origineel vanwege: een gedurfde tegenhanger te zijn naast iconen als Crash Bandicoot en Spyro the Dragon op de PlayStation. Het bleef maar bij één avontuur, maar de reden dat ik deze titel hierin opneem, is om vergeten pareltjes eventjes in de spotlights te mogen zetten.

Intrigerende cover

Wie dit soort platformgames apprecieert, kan soms de neiging hebben om zich af te vragen of er nog figuurtjes in de jaren ’90 waren. Jersey Devil slaagde er niet in het allergrootste succes te behalen. Vanwege de concurrentie, maar toch is dit een verdienstelijke game.

En om hem niet helemaal te laten ondersneeuwen, een retrogame die toch mag worden vernoemd. Kijk maar eens naar die cover; die geeft een intrigerende, mysterieuze indruk.

Een mythisch paars wezen met knalrode ogen en een brede grijns siert de volledige voorkant. Voor mij zorgde dit destijds wel voor een aantrekkingskracht in de winkel.

Vergeten figuurtje uit 1997

Zoals we al eerder eens mad scientists als tegenstanders zagen opduiken, is dat ook hier het geval. Dr. Knarf wil Jersey Devil gebruiken voor zijn experimenten, maar het kleine duiveltje slaagt erin te ontsnappen en zijn labo op te blazen. Dr. Knarf komt terug met een leger van gemuteerde planten en groenten en begint de bewoners van de stad te gijzelen. Aan Jersey Devil om zich te ontpoppen tot held en definitief af te rekenen met deze gestoorde wetenschapper. Ook diens hulpje met een pompoen als hoofd zal je regelmatig tegenkomen, net zoals andere monsters.

En eerlijk is eerlijk, figuren zoals een Crash Bandicoot kan deze Jersey Devil zeker niet kloppen. Maar je hebt wel dezelfde spelelementen aan boord, zoals springen en verzamelen. En wat deze game typeert, is een duistere sfeer met Halloween-taferelen, want je komt heel veel pompoenen tegen. Springen van platform naar platform en zelf kiezen in welke volgorde je het level voltooit? Ja, er is zeker variatie. De ontwikkelaars hebben veel aandacht geschonken aan boeiende 3D-werelden. Een park, een museum, een kerkhof, je komt het allemaal tegen, telkens in die typerende donkere sfeer die het hele verhaal omhult. De fervente gamers onder ons zullen er ongetwijfeld ook in slagen om de geheime levels vrij te spelen.

Bevrijden, verzamelen en je verdedigen

Jersey Devil kan springen, vliegen en zweven, objecten oppakken en wegsmijten, dingen verschuiven en hij kan vijanden verslaan met zijn staart. Ook gijzelaars zal hij moeten zien te bevrijden. Wanneer Jersey Devil 100 pompoenen verzamelt, krijgt hij een extra leven. In Crash Bandicoot zijn het appels. In Spyro the Dragon verzamel je dan weer edelstenen in allerlei kleurtjes doorheen de levels.

En nee, het zijn hier niet alleen de typische oranje pompoenen. Een gouden pompoen kan je gezondheid meteen herstellen. Je moet ook de letters K-N-A-R-F verzamelen in ieder level. Heb je ze allemaal? Dan kan er een extra deur opengaan. Net als bij Crash Bandicoot kom je hier ook Nitro-kisten tegen die in deze titel je net helpen om sterker te worden. TNT-kisten zijn hier ook aanwezig. Je kan ze opnemen en naar je tegenstanders smijten.

Terugkerende elementen typerend voor dit genre

Dit soort spelletjes kenmerken zich door herkenning in te bouwen met terugkerende elementen. Ieder figuurtje typeert zich op zijn eigen manier en levert eigenlijk hetzelfde entertainmentgehalte. Tenminste, daar streven ontwikkelaars naar.

Voor wie de bekende figuurtjes even opzij wil schuiven en eens wil kennismaken met een andere platformgame, kan deze titel zeker urenlang spelplezier opleveren. Eigenlijk, als je erover nadenkt, zijn er echt veel vergeten klassiekers die soms net als deze geen vervolg kregen. Games met één titel zijn eigenlijk ook uniek op zich. Het hoeven niet altijd reeksen te zijn.

Ridge Racer (1994)

Ontwikkelaar: Namco

Origineel vanwege: eerst verslavend in de lunaparken en heerlijk om dit daarna ook thuis te kunnen ervaren.

Van ultieme glorie in het lunapark rechtstreeks naar de huiskamer

Eén van de allereerste games op de PlayStation die eind 1994 het levenslicht zag. Dat het succesvol zou blijken, is een feit, want Ridge Racer is een zeer bekend begrip. Hiermee grijp ik graag even terug naar het prille begin. Maar waar ik deze game in eerste instantie zelf van ken, is van bezoekjes aan het lunapark.

Die cartoonachtige graphics horen echt bij de jaren ’90 en in het lunapark kon je zelfs achter het stuur plaatsnemen in een duel met iemand anders of gewoon alleen heerlijk cruisen. Het is dus geen verrassing dat dit eerst een puur arcadespel betrof en daarna in 1994 werd gelanceerd als een game die synoniem zou staan met de start van een gloednieuwe console. Ze slaagden hierin met wereldwijd succes.

Titel legde basis voor latere racegames

Hoewel de graphics nu gedateerd kunnen lijken voor sommigen, vind ik ze eigenlijk nog altijd een mooie afwisseling met wat je nu op de markt ziet. Veel games zoals deze legden ook de basis voor andere titels zoals Gran Turismo. En Ridge Racer zelf bleek ook gewoon een blijver. Het bleef allesbehalve bij slechts één game.

Het zal je ook niet verbazen dat arcadekasten zoals deze veel geld opleveren. Af en toe zie je oude vondsten uit lunaparken (ook flipperkasten trouwens) weleens opduiken in een aflevering van Pawn Stars. Wat die reeks vermakelijk maakt om naar te kijken, is hun liefde voor geschiedenis en tijdloosheid. Maar goed, we dwalen even af. Het is in ieder geval een feit dat dit ook gewoon een prachtig stukje geschiedenis is, net zoals de andere titels uit dit lijstje.

Sterk in zijn eenvoud

De heerlijke beats op de achtergrond, het ophemelen tussendoor (yeah, it’s a new record), die heerlijke hoge gebouwen langs de weg, een beeld van een strand of andere uitzichten, die typische Amerikaanse brede wegen, het hoort allemaal bij die sfeer van toen die nog steeds niet verveelt.

Weet je niet wat te doen en hou je wel van a trip down memory lane? Dan is de allereerste Ridge Racer nog steeds leuk om even heerlijk te racen.

Tot slot

Dit zijn games die elk op hun eigen manier uitblonken in originaliteit. Ze waren meeslepend, kleurrijk, vaak anders en soms gewoon net verslavend door een eenvoudige gameplay.

In stressvolle periodes kan het zomaar zo zijn dat je games zoekt om even lekker mee achterover te leunen. En misschien grijp je dan wel naar vertrouwde reeksen van vroeger? Maar vergeet niet dat er veel games verschenen zijn die latere aandacht nog steeds verdienen.

Onvergetelijke games uit de jaren ‘90

Daarom vond ik het leuk om een lijstje met 5 vergeten klassiekers even op een rijtje te zetten. Misschien kan jij nog wel andere vergeten klassiekers bedenken en inspireert dit artikel je net om op zoek te gaan naar die onvergetelijke games uit de jaren ’90? Dat zou fijn zijn.

Retro gaming is enorm populair en veel figuurtjes van toen zijn nog steeds niet weg te denken. Ze wagen zich zelfs nog steeds aan nieuwe avonturen.