Review: SteelSeries Arctis 1 Wireless (PS4 editie)

Links;

• Productpagina

Draadloos en ruim inzetbaar: op papier is de SteelSeries Arctis 1 Wireless headset compatibel met een ruime diversiteit apparaten. Fabrikanten ontwikkelen steeds vaker “combi-headsets" voor PC en consoles, waar de Arctis 1 Wireless er ook één van is.

Met dat gezegd en ter verduidelijk, de Arctis 1 Wireless is compatibel met de PC, PlayStation, Xbox, Nintendo Switch en recente Android toestellen. Ieder platform maakt gebruik van zijn manier om te verbinden. De kabeltjes en bijhorende USB-dongle worden standaard meegeleverd om op alle mogelijke manieren gebruik te maken van de Arctis 1 Wireless. Niet in de specificaties, maar wel getest: de Arctis 1 Wireless gaat goed samen met de iPad Pro (2018 model) voor zowel geluid als communicatie via de microfoon.

Op de website van SteelSeries kom je verschillende Arctis 1 Wireless headsets tegen. Om direct met de deur in huis te vallen: het betreft dezelfde headset. Voor zowel de Xbox als PlayStation 4 heeft SteelSeries de Arctis 1 Wireless omgedoopt als “PS4/Xbox" headset. Het verschil? Een blauwe kleur in de oorschelpen bij de PS4 versie en uiteraard een groene kleur bij de Xbox variant. Op het moment van schrijven kost de Arctis 1 Wireless circa 119,99 euro.

Een overzicht van de specificaties:

Ik heb gekozen voor een beknopt lijstje aan specificaties. Belangrijke kenmerken licht ik tekstueel verder toe. Je verbindt de headset middels een 2.4GHz verbinding die volgens SteelSeries 15 meter afstand kan overbruggen. Ik heb het dan over de afstand tussen USB-dongle en headset. De meegeleverde USB-dongle heeft een USB Type-C aansluiting voor extra veelzijdigheid. Je kunt direct gebruik maken van de Nintendo Switch in handheld mode en recentere Android toestellen. Mocht je de headset volledig inzetbaar willen maken voor je Android toestel, controleer dan eerst de USB Type-C aansluiting op de werking van zowel audio als opname. Sommige toestellen maken enkel gebruik van audio (media).

De PlayStation en Xbox maken gebruik van de USB-dongle met een bekabelde verbinding. SteelSeries levert een USB Type-C naar USB Type-A kabel mee. Je kunt hiermee de dongle bekabeld aansluiten op de PlayStation en Xbox USB-poort. Werking van de headset blijft hiermee draadloos. Hetzelfde geldt voor de Nintendo Switch in dock mode. Bekabeld is een optie, mocht de batterij leeg zijn. En last but not least: verbinden met een 3.5 mm Jack aansluiting is ook onderdeel van het feature pakket.

Volgens SteelSeries gaat de Arctis 1 Wireless 20 uur mee op een volle batterijlading. Opladen van de headset gaat via de Micro-USB aansluiting. Persoonlijk vind ik het jammer dat dit geen USB Type-C aansluiting is. Het bestemde kabeltje voor het opladen levert SteelSeries mee in de vorm van Micro-USB naar USB Type-A (standaard USB-poort aansluiting anno 2020). Gezien het feit dat de headset gebruik wil maken van USB Type-C, had deze aansluiting best wel USB Type-C mogen zijn, al was het enkel voor het opladen geweest.

In ieder oorschelp zit een 40 mm driver met een frequentiebereik van 20 tot 20.000 Hz. De frequenties die wij als mensen kunnen horen ligt tussen de 20 tot 20.000Hz, oftewel het frequentiebereik. Vaak zien we een frequentiebereik van 20 tot 20.000 Hz, maar verschilt de geluidskwaliteit en daarmee de geluidsbeleving enorm. Dit is afhankelijk van de toegepaste materialen en zaken zoals impedantie en gevoeligheid. Staar je dus niet enkel blind op het frequentiebereik.

De Arctis 1 Wireless PS4 editie wordt gepresenteerd in een PlayStation blauwe verpakking. De headset en accessoires zijn geborgd in een plastic omhulsel die voldoende beschermd. Accessoires bestaan uit een handleiding, diverse kabeltjes, de USB-dongle en microfoon. De Micro-USB naar USB Type-A is voor het opladen van de headset, de USB Type-C naar USB Type-A is voor het gebruik van je PlayStation, Xbox, Nintendo Switch (docked) en de 3.5 mm Jack spreekt voor zichzelf.

We laten de microfoon nog even buiten beschouwing, deze volgt verderop in dit hoofdstuk. Door naar de Arctis 1 Wireless zelf. Eerste indruk: niet opzichtig en qua vormgeving vergelijkbaar aan de huidige Arctis line-up. Wel zijn er verschillen tussen de Arctis 1 Wireless en de duurdere Arctis 7 en Arctis Wireless Pro. Materiaalgebruik op de Arctis Wireless Pro is een stuk duurzamer. Niet dat ik een korte levenscyclus verwacht van de Arctis 1 Wireless, maar onderdelen zoals het frame van de headset op de Arctis Wireless Pro zijn steviger. Zaken zoals specificaties zijn ook beter op deze headset, wat nauw samenhangt met de veel hogere prijs, wat totaal niet vreemd klinkt, toch?

Wel kan ik het geluid van de “Arctis generatie" beamen. Waar de duurdere modellen wat meer impact achterlaten als het om laag, midden en hoog gaat, is het karakter van het geluid goed vergelijkbaar. Nogmaals: dan heb ik het over het karakter, de indruk (vorm) die de geluidservaring geeft. De Arctis Wireless Pro heeft een andere impedantie en gevoeligheid, waardoor de geluidsfrequentie van laag naar hoog beter tot zijn recht komt. Ik heb de headset niet gedemonteerd, verschillen als het om de 40 mm drivers kan ik niet fysiek aantonen.

De niet opzichtige uitstraling kan ik wederom waarderen. Je bent niet de blikvanger op een LAN-party, maar ook niet de opvallende RGB regenboogworm met toeters en bellen. Met dat gezegd oogt de huidige Arctis generatie volwassen.

De oorkussens zijn van stof met in de oorschelpen blauwe details voor het PlayStation kamp. Op het rechteroor vinden we de power aan- en uit knop. Het linkeroor is voorzien van een 3.5 mm Jack ingang voor de microfoon, de Micro-USB aansluiting voor het opladen, een 3.5 mm Jack ingang voor verbinding, een volumewiel en een aan- uit knop om de microfoon te dempen.

De externe microfoon druk je eenvoudig op de bestemde aansluiting. Er is geen ingebouwde microfoon aanwezig in de headset zelf. Mocht je Android toestel audio en opname ondersteunen, dan ben je in het openbaar redelijk opzichtig met de microfoon op zijn plaats.

Geluidskwaliteit

Ik heb de Arctis 1 Wireless met diverse apparaten getest. Laat ik beginnen met mijn PlayStation 4 Pro. Ik heb Dynasty Warriors 9 en Rocket League mogen ervaren. Bij Dynasty Warriors 9 vond ik de combinatie van in-game muziek en acties niet altijd even aangenaam. Misschien klinkt dit vreemd in de oren (hah). Zonder gekkigheid: Dynasty Warriors 9 maakt gebruik van veel Oosterse muziekjes in combinatie met rock, de transitie tussen twee en brute in-game acties (hack & slash) maken het soms te veel van het goede. Ik kan hier niet direct de Arctis 1 Wireless op aanspreken. Ik vind de mix van de twee met het geluid wat minder aangenaam, het was te druk op mijn oren. Met ‘chains/hit streaks’ van 1500+ zeg ik denk ik al genoeg. Ik heb de in-game muziek wat lager gezet, met als resultaat: een betere geluidservaring. Het gaat hier niet enkel om “hardcore" rock met heftige in-game combo’s, ergens wil ik dat de twee subtiel blijven, waar een in-game aanpassing voor nodig was. Hier spelen factoren zoals het frequentiebereik tussen laag en hoog mee. Voor mij persoonlijk kwam er te veel op mij af, wat de mix van laag en hoog verstoorde.

Met dat gezegd wil ik aanhalen hoe persoonlijk geluid is. Bij Rocket League kon ik gewoon vol met turbo ballen in het doel scoren. En ja, in Rocket League heb je muziekgenres zoals House, Techno en Electro. De balans tussen muziek en in-game geluiden is veel minder dan een leger van 1000+ man weghakken in Dynasty Warriors 9.

Gaming op de Nintendo Switch was redelijk straight forward. Hoe komt dat? Animal Crossing! Juistem! Een rustige game met rustige elementen. Zo kon ik wel met voldoening luisteren naar nummers van K.K. Slider. De Arctis 1 Wireless gaat niet om een heftige bass. Mocht je veel luisteren naar drum & bass, hardstyle, hardcore, techno, house… noem maar op! En ligt je focus om dit veelal te combineren met gaming, dan is de Arctis 1 Wireless een mindere kandidaat. Bass kan de headset bescheiden benadrukken met weinig weerstand (druk).

Doordat de headset uitgebalanceerd is als het om geluid gaat, maakt deze zich breed inzetbaar. Zo kon ik juist wel genieten van Spotify op mijn iPad Pro (2018) in combinatie met Mobile Legends. Voor mij was het even afstemmen tussen muziek en in-game geluiden. Met zijn ruime comptabiliteit aan apparaten heb ik dit vaker moeten doen. Ik zie dit niet als minpunt, eerder als het vinden van de sweetspot voor eigen gebruik. Mijn ervaring met zowel de iPad Pro (2018) en de Nintendo Switch in handheld modus zijn top. Ik kan de flexibiliteit tussen draadloos en bekabeld enorm waarderen met het geboden geluiden.

Opnamekwaliteit

Over de opnamekwaliteit ben ik niet enorm enthousiast. Waar ik juist tevreden ben met de uitgebalanceerde geluidskwaliteit, is de opnamekwaliteit wat doffer. Je kan niet alles verwachten voor een prijs van nét geen 120 euro. Vaak zie ik in de praktijk dat de eerste besparing veelal de microfoon is, wat ook het geval is bij de Arctis 1 Wireless. Geuren en kleuren is geen sprake van. Je bent verstaanbaar met de microfoon op acceptabel niveau. Ruimte voor stevige intonatie en de “harde en zachte G" brengen minder emotie(s) met zich mee. Wat zijn we weer emotioneel!

Comfort

De comfort is in zijn prijsklasse op orde. Qua bouwkwaliteit is de Arctis 1 Wireless het goedkopere broertje van de Arctis 7 en Arctis Wireless Pro. Verschillen in plastic zijn voelbaar. De Arctis Pro Wireless voelt hier een stuk meer solide aan. Het volumewiel en de dempknop voor de microfoon zijn op het linkeroor goed toegankelijk. De aan- en uit knop op het rechteroor is minder toegankelijk. Ik zet de Arctis 1 Wireless volledig af voor het uitschakelen. De secundaire mediafuncties zichtbaar in de software screenshots gebruik ik niet, deze zijn voor mij niet praktisch. Comfort van de hoofdband is voldoende. Ik vind de Arctis 1 Wireless minder comfortabel op mijn hoofd dan de Arctis 7 en Arctis Wireless Pro. Uiteraard rekening houdend met de prijsverschillen en productpositionering.

Los van mijn vergelijkingen is de Arctis 1 Wireless prima voor zijn prijs. De headset knelt zachtjes rondom de oren. Daarbij houden de oorkussens voldoende afstand en zorgen deze voor een juiste positie richting de oorschelp. De 40 mm drivers kunnen op deze wijze subtiel je oren voorzien van sensationele deuntjes.

Software en batterij

Als het om software gaat bij SteelSeries ben ik niet eerder teleurgesteld. De software oogt degelijk, stelt diverse randapparatuur netjes centraal en heeft geen vreemde fratsen als het om stabiliteit gaat. Sommige fabrikanten hebben soms wat slordigheden in hun software zitten. Handige toevoeging is het startscherm waar alle aangesloten SteelSeries apparatuur zich verzamelt. Als er een software update is, meldt het programma zich netjes. Bij firmware updates voor apparatuur zie je dit op de apparatuur labeltjes in het startscherm.

De opties voor de Arctis 1 Wireless zijn voldoende voor een headset in deze prijsklasse. Zo zijn er verschillende equalizers om mee te experimenteren. Belangrijke toevoeging is dat deze instellingen enkel voor je PC gelden. Bij gebruik van een console of Android telefoon pakt de Arctis 1 Wireless zijn standaard fabrieksinstellingen. Gebruik van de aan- en uitknop voor o.a. media (pauzeren en afspelen) is een extra. Ik vind de aan- en uit knop relatief lastig te vinden met mijn duim, niet super praktisch.

De microfoonvolume staat hier doorgaans op maximaal. Het spelen met opnameninstellingen in Windows veranderd weinig aan de microfoon zelf, idem dito voor Discord. Maximaal is de beste keuze. Als power optie heb ik 10 minuten ingesteld voor een gunstigere batterijduur, deze staat standaard ingesteld op 30 minuten. Tussen mijn PlayStation, iPad Pro, Nintendo Switch en PC avonturen haalde ik gemiddeld 19 uur uit de Arctis 1 Wireless. Dit ligt redelijk in lijn met de geclaimde 20 uur door SteelSeries. Het gebruik is afhankelijk van verschillende factoren. Zo kan wel of geen gebruik van de microfoon invloed hebben. In deze 19 uur zat circa 6 uur aan PC gaming met de microfoon actief. Je kunt de headset opladen terwijl je deze bekabeld gebruikt. Via de SteelSeries Engine 3 (build 3.17.9) is de batterijduur zichtbaar met vier streepjes. Jammer genoeg is er geen duidelijk indicatie in uren of percentage.

Dit brengt ons bij de eindconclusie van de SteelSeries Arctis 1 Wireless. Is het goedkopere veelzijdige broertje een aanvulling op de Arctis line-up? Je leest het in deze eindconclusie.

Laat ik beginnen met de veelzijdigheid van deze headset. Dan heb ik het niet over het rondslingeren van deze headset tijdens een yogales. Ik heb het dan specifiek over compatibiliteit. De Arctis 1 Wireless werkt (draadloos) op PC, PlayStation, Xbox, Nintendo Switch, recentere Android toestellen en de huidige generaties aan iPad Pro’s met USB Type-C aansluiting. De laatste is niet vermeld op SteelSeries zijn eigen website, maar wel getest tijdens deze review. Kortom: de Arctis 1 Wireless is een veelzijdig genot.

Geluidskwaliteit ligt in lijn met het ‘geluidskarakter’ van de Arctis line-up. De geluidskwaliteit is minder dan die van de duurdere Arctis Wireless Pro (logisch). De geluidskwaliteit komt redelijk overeen met die van de Arctis 7. Naar mijn mening klinkt de Arctis 7 een klein beetje beter, qua specificaties zouden de Arctis 7 en Arctis 1 Wireless elkaar niet ontlopen. De bouwkwaliteit van de Arctis 7 is wat meer solide, met name de plastic delen op de oorschelpen, mogelijk zorgt dit nog voor wat meer akoestiek in de oorschelp zelf. Ongeacht de verschillen tussen de twee: de geboden geluidskwaliteit is uitgebalanceerd. Mocht je zoekende zijn naar veel bass/weerstand (bass druk), dan is de Arctis 1 Wireless een minder goede keuze.

Comfort is in balans met de prijs. De headset zit tijdens een sessie van circa 3 uur nog aangenaam op mijn hoofd. Wel zit de hoofband van de Arctis 7 en Arctis Wireless Pro mij aangenamer op de bolling van mijn schedel. Belangrijke knoppen op de oorschelpen zijn goed toegankelijk, met uitzondering van de aan- en uit knop, deze had wat meer profiel mogen hebben.

Ik vind het jammer dat SteelSeries gekozen heeft voor een Micro-USB aansluiting op de headset zelf. De Micro-USB aansluiting is bestemd voor het opladen van de headset. Tevens kun je deze bekabeld gebruiken en opladen tegelijkertijd. De headset heeft met zijn USB Type-C dongle en kabels een duidelijk focus: future proof. De Micro-USB aansluiting neemt deze focus niet weg, maar doet wel een beetje af aan het totaalplaatje. Wel is het idee van ondersteuning voor de PlayStation 5 en Xbox X Series een mooie gedachten.

De Arctis Wireless 1 wint grondgebied als het om zijn flexibiliteit gaat samen met de uitgebalanceerde geluidskwaliteit. De opnamekwaliteit is van mindere klasse, maar voldoet. De batterijduur en afstand tussen headset en USB-dongle zijn prima. Ik loop zonder problemen richting de WC en kan gezellig doorpraten op Discord (met zo af en toe een microfoon demp momentje). De headset verovert mijn hart met zijn flexibiliteit. Het is eenvoudig om snel te wisselen tussen mijn PlayStation 4, Nintendo Switch en mijn iPad Pro. De headset heeft een vaste plek gekregen naast mijn PlayStation 4 Pro (God Of War editie). Wissel je veel en wil je niet lang buitenspel staan? Dan is de Arctis 1 Wireless een prima headset voor zijn prijs.

Hoofdredacteur Jonah Knulst heeft eerder een review geschreven over de SteelSeries Arctis 1 Wireless. Benieuwd naar zijn ervaringen? Lees verder!

De SteelSeries Arctis 1 Wireless verdient dankzij zijn veelzijdigheid de “Beste in de klasse voor prijs/prestatie" award.

De stad van Mafia 3, New Bordeaux, ligt klaar vol nieuwe avonturen, of moet ik zeggen vol met misdaad? De vorige titels staan mij nog goed op het netvlies, vooral de avonturen in Mafia 2 met Vito Scaletta doen mij goed. Hier wordt het leven van de Italiaanse Mafia benadrukt. Zo waren de personages en hun verhalen één episch feest aan kogels en traditionele spaghetti recepten.

Ik was enigszins voorbereid dat Mafia 3 een andere ervaring zou gaan bieden. Hoofdpersonage Lincoln Clay doet je niet per direct denken aan maffioso-praktijken. Al snel blijkt dat het echte Mafia-gevoel ontbreekt, wat niet per direct negatief is, maar wel even wennen. Mijn verwachting en daadwerkelijke ervaring met Mafia 3 moest ik dan ook zeker bijstellen voor deze review.

Achtergrond

Mafia 3 komt uit een andere keuken dan Mafia 1 en 2. Hier was de ontwikkelaar nog 2K Czech waar het Mafia 3 afkomstig is van Hangar 13. Wel zien we nog dat 2K de uitgever is. Interessant, een nieuwe ontwikkelaar, wellicht een frisse wind door de Mafia franchise.

Je speelt de game door de ogen van Lincoln Clay, een wees en een Vietnam veteraan. Lincoln is tijdens de Vietnam oorlog onderdeel van de speciale eenheid. In deze grimmige tijd maakt hij gruwelijke momenten mee. Deze ervaringen en trauma’s vormen Lincoln tot wie hij vandaag de dag is, een moordmachine met defensief schild. Soms duwt hij de mensen verder van zich weg, waarna hij ook perfect instaat is om mensen weer naar zich toe te trekken. Lincoln komt terug van de Vietnam oorlog, zijn peetvader Sammy Robinson adopteerde hem op jonge leeftijd.

Iedere dag volgde Sammy de nieuwsuitzendingen over de oorlog, in de hoop dat Lincoln zijn naam niet voorbij zou komen als slachtoffer.Al snel blijkt dat Sammy problemen heeft met Sal Marcano, de grootste Mafia baas in-game. Sal Marcano krijgt nog een grote financiële vergoeding van Sammy, waar Sammy niet het geld heeft om dit op te lossen. Lincoln wil Sammy uit de brand helpen en komt in contact met Sal Marcano voor een mogelijke oplossing. Het gaat hier niet om een 40-urencontract maar direct om keiharde zaken, een combinatie van geld en veel bloed aan je handen.

Het plan wordt besproken en het team is samengesteld, de beroving van Louisiana Federal Reserve is een feit. Hier ligt genoeg geld in de kluis om Sammy te helpen en om achteraf nog een mooie toekomst te creëren. Als ik het mij goed kan herinneren ging het om een totaal van 6 miljoen dollar. Waar men ieder ongeveer één miljoen van zou overhouden, waarvan grotere deel van het geld richting Sal Marcano gaat. In de kroeg- het thuishonk van Sammy vieren de heren de geslaagde overval. Sal Marcano bezoekt de kroeg om het te vieren met de heren. Hier blijkt al snel dat gelukzaligheid weggesleurd wordt in het gat der verdoemenis. Lincoln komt er op miraculeuze manier bovenop, op dat moment heeft hij maar één doel: wraak. Sal Marcano zal boeten voor wat hij heeft gedaan. Ik wil niet te veel prijs geven, dus ik omschrijf dit wat vager, fijn als je de game nog gaat spelen.

Laat ik het heel concreet maken. De game werkt naar het doel om Sal Marcano te confronteren voor zijn daden. Als ‘Mafia Eindbaas’ zit hij bedekt achter een leger van onderbazen en verschillende groepen. Je begint onderaan de ladder en stap voor stap klauter je omhoog.

Een gevoelig onderwerp

In Mafia 3 is er een enorme scheiding tussen etnische afkomst. De game speelt zich af in 1968, waar er nog een enorme scheiding is tussen getint en blank. Ben je hier gevoelig voor, dan kan de game je nog best wel confronteren. We zien elementen terug van slavernij, seksisme, fysiek geweld, KKK-praktijken en meer diepte punten uit onze geschiedenis. Ik moet wel zeggen dat het enorm leerzaam is. Het was zelfs zo confronterend dat je even terug springt naar de realiteit van vandaag de dag, het bestaat nog steeds.

Laat ik niet te veel afwijken, terug naar Mafia 3. De game maakt dus een duidelijk onderscheid tussen etnische afkomst. Dit geeft het verhaal een interessante draai. Je speelt zelf als Lincoln een getinte man, waar ik persoonlijk altijd een band opbouw met toffe personages. Dit had ik bijvoorbeeld ook bij de Witcher 3 met Geralt of Rivia. Bij Lincoln geldt hetzelfde. De intro, cutscenes, missies en papieren berichten die je in-game kunt verzamelen geven enorm veel informatie. De game draait niet alleen om wraak te nemen op Sal Marcano, als je dieper kijkt is er zoveel gebeurd vooraf. Met veel inlevingsvermogen ga je zeker genieten van deze game en Lincoln Clay. Naast Lincoln zijn er nog tig andere personages die ieder uniek zijn.

Samen New Bordeaux

In New Bordeaux zijn verschillende districten te vinden, deze districten worden allemaal beheerst door verschillende personages. Om meer macht te krijgen is het aan Lincoln om deze districten in handen te krijgen. John Donovan komt hier om de hoek kijken. John Donovan is lid van de CIA en hebben hetzelfde doel als Lincoln: Sal Marcano uitschakelen. John Donovan is het meesterbrein achter verschillende operaties en de hoofdmissie. Hij begeleidt en informeert je met intel om meer macht te krijgen in de verschillende districten. In de verschillende districten is geen sprake van harmonieus leven. Zo heerst er veel illegale handel, slavernij, drugs en alles wat god ons verboden heeft. Het komt er uiteindelijk op neer dat je goede bondgenoten nodig hebt, drie om precies te zijn. Maak kennis met Cassandra, Thomas Burke en Vito Scalleta. Ik hoor Joe Barbaro (Mafia 2) al luidkeels Vito roepen, terwijl het nagalmt in mijn oren. Er zijn in het verhaal overlappingen te vinden met gebeurtenissen uit Mafia 2.

Je bondgenoten heb je nodig om districten staande te houden. Meer districten betekend ook meer geld in handen. Datgene wat je nodig hebt om Sal Marcano te kunnen elimineren. Het gaat niet alleen om het bemachtigen van geld, maar ook het blokkeren van geldstromen. Sal Marcano wil namelijk een casino bouwen, iets waar jij alles aandoet om dit te voorkomen. Door verschillende districten toe te wijzen aan bondgenoten ontvang je upgrades. Des de groter de cashflow, des de beter de upgrades worden. Je bent zelf vrij om te kiezen welke bondgenoot je meer of minder toewijst. Met Cassandra krijg je bijvoorbeeld veel wapenupgrades, waar Burke zijn specialisatie meer in auto’s en bommen zit. Persoonlijk vind ik het upgrade pad van Cassandra en Vito’s het beste. Cassandra helpt je met meer ammunitie en accurater schieten, waar Vito je meer levens- en uithoudingsvermogen geeft.

In de aanval

Er zijn twee manieren om te strijd in te gaan, als een sluipmoordenaar of commando. De eerste kan erg leuk zijn maar kost wat meer tijd. Tevens bespaar je kosten op ammunitie. De commando manier is je aanwezigheid claimen. Begin lekker met een granaat of molotov cocktail om je vijanden alvast af te schrikken. Vervolgens vlieg je erin en knal je erop los. Dit klinkt allemaal wat simpel, maar is het echter niet. Je zult toch veel moeten schuilen en schieten, zeker als je een shotgun voor je bakkes krijgt. De vijanden kunnen best wat schade aanrichten, soms zal het heet worden onder je voeten.

Met de PC-versie kun je de v-knop gebruiken om door muren te kijken. Combineer dit met de t-knop om vijanden te lokken naar jouw locatie. Komen ze om het hoekje dan is het tijd voor een afslachting met de q-knop. De vijand in kwestie zal het verhaal niet meer kunnen navertellen. Met de x-knop sluip je door verschillende loodsen om iedereen stuk voor stuk uit te schakelen. Veelal ben je opzoek naar de leider, waar je soms de optie krijg om deze te vermoorden of te laten leven. Vermoorden is direct keiharde cash, rekrukteren is een geldstroom op langere termijn met meer winst.

Dankzij verschillende bondgenoten speel je ook speciale features vrij. Bij Cassandra kun je de wapen dealer oproepen voor wapens, ammunitie en upgrade.. Cassandra heeft ook een feature om je geld te laten ophalen, zodra je dood gaat verlies je dit niet. Heb je een groot geldbedrag op zak, mogelijk dat je hiervan een groot aandeel verliest als je dood gaat. Burke heeft de geweldige feature om auto’s af te leveren, en Vito kan je verder helpen door mannen te sturen met vechtlust… schietlust. Nu zijn er zeker nog meer features die je lekker zelf moet gaan ontdekken.

Repetitief

Je leest het: repetitief. Geloof mij dat Mafia 3 een geweldig verhaal heeft. Dit is iets waar ik dan ook zeker de game voor speel. Jammer genoeg zijn er ook momenten geweest waar ik zoiets had van F# this, I’m out! De game is herhalen, herhalen en nog eens herhalen. Vergelijkbaar met een koe die aan het herkauwen is. Opeten, op kotsten, opeten op kosten, een geweldige manier om weg te blijven van veel koolhydraten. Mafia 3 had juist wel meer koolhydraten mogen gebruiken. De missies in de districten zijn vrijwel identiek. Op het ene moment ben je illegale alcohol aan het vernietigen en vervolgens zijn het weer documenten.

Je moet dealers uitschakelen, tussenhandelaars of tussenbazen. Het komt uiteindelijk op hetzelfde neer. Het vertaalt zich letterlijk in: je rijdt naar locatie A, schiet iedereen overhoop en vermoord de baas. Dit concept blijft gedurende de game zich herhalen, om moe van te worden. Dit is dan ook zeker mijn grootste minpunt voor Mafia 3. Ik wil dan ook aan de ontwikkelaar meegeven (lezen ze toch nooit)… probeer wat meer af te wisselen! Je hebt een super dik, keihard Mafia verhaal met een zeer toffe opbouw waar je echt in weggezogen wordt. Doordat Mafia 3 repetitief is ontstaat de kans dat je afhaakt of het volledige verhaal mist, dat wat de franchise zo sterk maakt.

Bugs en prestaties

Mafia 3 was tijdens launch op 30 FPS vastgezet, iets waar PC Master Race zeker niet voor pleit. Tevens bevat de game veel glitches en bugs. Tijdens de hoofdmissie van Burke kwamen er bijvoorbeeld geen vijanden meer. Ik was verplicht om het gebied te verlaten, waardoor de missie beëindigt. Deze moest ik vervolgens opnieuw spelen, waarna deze gelukkig wel meewerkte.

Het inladen van de wereld gaat ook niet altijd geheel vlekkeloos. Sommige delen van de stad laden in terwijl je deze nadert, soms wat te extreem. Ik heb ook al meerdere malen ervaren dat de game na een cut scene blijft hangen op het laadscherm. Een ctrl + alt + delete gecombineerd met taakbeëindiging is op dat moment de enige oplossing. Gelukkig is de automatisch save dan wel succesvol. Er zullen ongetwijfeld verschillende wegen richting Rome zijn om dit soort problemen handmatig op te lossen, maar ik vind het simpelweg gewoon niet nodig. Dit zijn naar mijn mening fundamentele onderdelen die moeten werken.

De prestaties van de game op het moment van schrijven zijn matig. Ik speel Battlefield 1 op een heerlijk 80 - 100 FPS met mijn Asus ROG STRIX GTX1080. Start ik Mafia 3 op, dan moet ik het doen met 40 - 60 FPS. Waar de game vaak instort in frames per seconde tijdens intensieve momenten. Het vastzetten op vertical sync is ook geen oplossing om betere resultaten te verkrijgen. Je kunt wat spelen met de video-instellingen voor betere prestaties. Alsnog verandert dit niet het feit dat de game zwak geoptimaliseerd is.

Genieten en irritaties

Wie kent die irritante reclame van vroeger nog van Tell Sell over een 8-pack Cd’s met Classic Hits? De muziekhits waren geweldig; alleen de dagelijkse herhalingen (pun intended) waren vreselijk irritant. Muziekhits die zijn er wel, want Mafia 3 zit er vol mee. Creedence Clearwater Revival met Bad Moon Rising, Proud Mary, Born on the Bayou of Jefferson Airplane met White Rabbit en Somebody to Love. Dan heb ik nog niet gesproken over The Beach Boys, The Animals en de Ramones. Mafia 3 en muziek; je bent episch!

De game geeft ook een enorme trigger als het om whisky drinken gaat. In vrijwel iedere cut scene komt dit mooie goedje tevoorschijn. Toevallig staan er wat mooie flessen in de kast, waaronder één van mij favorieten: Talisker Port Ruighe. Mafia 3 zet aan op een positieve manier om whisky te drinken, drink met mate!

Een persoonlijke irritatie zijn de inwoners van de stad. Deze inwoners alarmeren de politie vrij snel als jij een autoruit inslaat of zelfs met een wapen rondloopt. Als er op de grachten van Amsterdam ook zulk toezicht zou zijn… Het is soms irritant als je in een missie zit en vervolgens vijf inwoners moet achtervolgen zodat ze de politie niet bellen. Nog een persoonlijk irritatie of meer van; hé wat jammer zijn de prestaties. Mafia 2 was een leuke game om te benchmarken, waar Mafia 3 volledig ongeschikt is.

Conclusie

Oh, Mafia 3… Je bent geweldig, maar zeker niet perfect. Gelukkig is niemand perfect; alleen had het wel beter gemogen op sommige fronten. Zo mag het verhaal ijzersterk zijn, maar deze lijdt onder de repetitieve aard van de missies.

Ik ben erachter gekomen dat Sal Marcano niet de grootste vijand is van Mafia 3. De grootste vijand is repetitie. Als Mafia 3 niet zoveel zou herhalen, wat ik nu ook doe in mijn review, zou de game veel beter op zijn plaats zijn. Het ijzersterke verhaal, de wereld en personages doen mijn hart sneller gaan kloppen. De terugkeer van de legendarische Vito, spraakmakende cutscenes met een tintje humor, de epische speellijst aan muziek en het sfeertje van New Bordeaux vullen elkaar naadloos aan. De onderbrekingen van de herhaling maken lastig om in de game vast te bijten. Voor de doorgewinterde Vietnam-veteraan is het zelfs een lastige opgave. Mafia 3 had een betere game geweest met meer diversiteit in de content. Dit is dan nummer één waar Hangar 13 de volgende keer, vingers gekruist, aandacht aan moet besteden.

Daarnaast is Mafia 3 niet te meten met de sfeer van zijn voorganger. Staar je er niet blind op en stel jezelf open voor een nieuwe ervaring. De eerste kennismaking is misschien vreemd, maar naarmate je verder speelt, ga je de game beter waarderen. Mafia 3 neemt een stukje historie mee van Mafia 2 en verder krijg je gewoon weinig te zien van de Italiaanse maffiapraktijken. De slechteriken zijn dan veelal van Italiaanse afkomst, daar blijft het dan ook grotendeels bij. Mafia 3 speelt een groter verhaal rondom culturen en racisme van die tijd. Het confronteert je met situaties die vrij gebruikelijk waren rond die tijd, wat best pittig kan zijn. Toch vind ik dat hier een juiste keuze is gemaakt, want het voegt zeker wat toe aan de eigenheid van Mafia 3. Door het niet verbloemen heeft de ontwikkelaar een keiharde game neergezet met feiten, kortom, een goede keuze!

De prestaties van Mafia 3 zijn erg slordig. Ik speel de game op een Asus ROG STRIX GTX1080 en kom ongeveer op een 40 - 60FPS uit op 1440p. Er zijn ook veel kleine bugs o.a. met missies en het vastzitten in laadschermen. Daarbij zijn er ook nog best veel grafische glitches en het slecht inladen van elementen. Dit doet wat af aan de totale ervaring. Dan een stukje ambacht met duidelijke plus- en minpunten. Mafia 3 is een unieke game met een stuk historie. Ongeacht de minpunten raad ik je zeker aan om de game alsnog te proberen, al is het alleen maar om even te sfeer te proeven. Voor Mafia 4; meer mogelijkheden en minder lineair (repetitief) zou een potentiële Mafia 4 ten goede komen.

“It’s a me, Mario on iOS!". Ik had mij tijdig aangemeld voor de allereerste Nintendo-game op het Apple-platform: Super Mario Run. Met een automatische melding kon ik het niet missen. Achteraf was dit wel het geval. Een melding heb ik tot de dag van vandaag nog niet gehad. Mijn automatische melding was mijn vriendin. Blijkbaar waren tv-zenders en de radio ook volledig op de hoogte. Normaal ben ik wel lekker enthousiast, maar toch bleef het even vreemd… Een Super Mario game op mijn telefoon? Waar is mijn goede oude Game Boy of Nintendo DS?

Er gingen al vroegtijdig veel speculaties rond over een eventuele Super Mario game op een non-Nintendo-apparaat. Zo mag iOS als eerste de uitverkorene zijn voor dit avontuur. Met een oprecht enthousiasme en toch wat gemengde gevoelens ging ik richting de App Store. Een glorieus rode vormgeving sierde de App Store-slider als een verlicht billboard. Mijn linkerwijsvinger ging richting de gratis downloadknop om vervolgens Super Mario Run te installeren. Een nieuw avontuur of een verwarde Goomba? Dat lees je in deze review…

Rennen voor munten

Zoals de naam al doet vermoeden is rennen een belangrijke feature van de game. Super Mario Run is ontworpen om met één hand te spelen. De game vereist een simpele druk op het scherm om Mario te laten springen. Met een iPhone 6 Plus in handen kan je nog wel eens een slaaphand krijgen; wie koopt er dan ook zo’n enorm ding? Je kunt het avontuur ook rennend beleven op de iPad. Het Android-platform moet ten tijde van deze review nog even wachten tot begin 2017. Toevallig is Super Mario Run vannacht verschenen in de Play Store. Vooralsnog is het niet de game, maar een aanmelding voor een reminder wanneer de game daadwerkelijk beschikbaar is.

Mario en de overige speelbare personages (Luigi, Peach, Toad, Toadette en Yoshi) rennen overigens automatisch. De snelheid van het rennen maakt Super Mario Run best een uitdaging. Soms is het jammer dat je vrij weinig meekrijgt van de omliggende wereld; het level design is naar mijn mening best leuk. Waar ik voorheen graag binnen de tijd op ontdekkingstocht ging, is dit bij Super Mario Run niet het geval. Alles draait om muntjes, gekleurde muntjes en om zo snel mogelijk de finishlijn te passeren. Waar je vroeger de eerste ‘Goomba Des Doods’ in level 1 van Super Mario Bros moest overleven, geef toe, we zijn allemaal wel eens de pineut geweest, zien we in Super Mario Run automatisch ontwijken. Dit zijn bijvoorbeeld Goomba’s en Koopa Troopa’s of kleine afgronden en obstakels. In de snelheid van de game vind ik het een mooie toevoeging; daarmee wil ik niet zeggen dat Super Mario Run geen uitdaging is. Waar ik op doel, lees je in het volgende hoofdstuk.

Veel kennissen hoorde ik klagen over de prijs/content-verhouding van Super Mario Run. We tellen een totaal van 6 werelden met ieder 4 levels, waarvan drie gewone levels en de laatste traditiegetrouw een eindbaaswereld. Veel mensen vergeten één belangrijk element: roze, paarse en zwarte muntjes. Je begint met vijf roze muntjes in een level. Heb je deze verzameld, dan worden de vijf paarse muntjes vrijgespeeld en opvolgend vijf zwarte muntjes. De roze muntjes kunnen in veel gevallen al en uitdaging zijn. Het is een echte toevoeging om levels herhaaldelijk te spelen. Mis je één muntje tussendoor? Dan kun je snel via het menu icoontje het level opnieuw beginnen, wel ben je dan de verzamelde muntjes kwijt.

Door het verzamelen van deze series aan muntjes komt er een competitief gevoel los, datgene wat Super Mario games zo bijzonder maakt. De serie muntjes hebben ook effect op de levels. Zodra je door gaat naar de paarse muntjes zal je aanpassingen in de wereld tegenkomen. Waar in het sommige gevallen om nieuwe blokken of vijanden gaat, en in sommige gevallen een vrijwel volledig nieuwe wereld. De moeilijkheidsgraad stijgt enorm van roze naar paarse naar zwarte muntjes, een uitdaging is gegarandeerd! Dus vertel je nabije omgeving dat het niet alleen om 24 levels gaat, maar om een totaal van 72 levels die als maar moeilijker worden.

Met dit gegeven zit de prijs/content-verhouding veel beter op zijn plaats. Waar de doorgewinterde Nintendo / Super Mario game zeker een uitdaging staat te wachten. Nogmaals vind ik het jammer dat je weinig meekrijgt van de omliggende wereld.

Bouw je eigen koninkrijk

Maar het gaat toch om rennen in Super Mario Run? Jazeker, maar er is nog meer! Je kunt namelijk je eigen koninkrijk bouwen, deze is verwoest door aartsvijand Bowser. Om het koninkrijk weer te herbouwen moet je wel rennen door middel van races. Het is vrij simpel: je krijgt een overzicht van tegenstanders, vervolgens ga je de uitdaging om zoveel mogelijk munten te verzamelen. Toads zullen je gedurende de race aanmoedigen. Door moeilijke sprongen uit te voeren, vijanden te verpletteren of door bijzondere moves verdien je een Toad. Heb je meerdere Toads die je aanmoedigen tijdens de race, dan activeer je Coin Rush. Met Coin Rush krijg je multipliers aan munten op vijanden, blokken en springen er meer munten om je oren. Als de race is afgerond zie je een overzicht aan verzamelde munten en Toads. De Toads werken als multiplier op het totaal aantal verzamelde munten, waardoor je soms nog net kan winnen van de tegenstander. Win je dan ontvang je de door jouw verzamelde Toads en die van je tegenstander. Door meer Toads te verzamelen kun je aan het koninkrijk bouwen.

Er zijn vijf verschillende kleuren aan Toads: rood, blauw, groen, paars en geel. Rood is de meest voorkomende Toad. Door meer Toads te verzamelen stijgt je koninkrijk naar een nieuw niveau. Ook meer Toads van verschillende kleuren geven je toegang tot items in de shop. In deze shop kun je huisjes, decoratie en speciale items kopen, waarvan sommige seizoengebonden zijn. Nu tijdens de kerstperiode kun je een kerstboom kopen. De ‘ingebouwde minigame’ is een leuke extra op het race element, maar voegt weinig toe. Ik weet nog niet helemaal wat ik er mee moet, het voelt meer als een onnodige extra, om de game te voorzien van wat extra content. Het racen tegen andere spelers is wel leuk, maar voelt met het bouwen van een koninkrijk naar mijn mening soms wat nutteloos. Soms ben ik ook verrast hoeveel Toads tegenstanders al verzameld hebben, op het moment zit ik rond de 500, waar sommige al in de 2000 - 3000 Toads zitten, dan moet je toch aardig wat races doen.

In het koninkrijk kun je Toad huisjes plaatsen (paddenstoelen met inhoud zeg maar). Deze huisjes hebben kleine mini games die zeer eenvoudig zijn. Het is een kansspel om tickets te winnen voor het racen, want hier heb je namelijk tickets voor nodig. Je maakt kans op muntjes en vijf tickets. Je kunt iedere 24 uur een minigame spelen in de geplaatste huisjes. Zelf heb ik een overvloed aan tickets, deze krijg je namelijk bij dagelijkse activiteiten (win een Race, win vijf races), of door werelden uit te spelen in de normale spelmodi. Ook bij het verzamelen van gekleurde muntjes, alle vijf succesvol krijg je twee tickets. Dan zijn er ook nog speciale cadeautjes van Nintendo waar je gratis tickets bij krijgt in de cadeau inbox van je koninkrijk. Genoeg tickets om je bezig te houden.

Aanvullende content

We zien veel oude en herkenbare elementen terug wat Super Mario… Super Mario maakt. Herkenbare vijanden zoals Piranha Plant, Bullet Bill, Twomp en zelfs Lakitu, lekkere deuntjes en kleurrijke werelden. Na een langere tijd spelen ben ik de game beter gaan waarderen. Nintendo heeft met Super Mario Run een mooie eerste game neergezet op het mobiele platform, met wat kleine minpunten die naar mijn mening niet helemaal bij de doelgroep past. Pak de Nintendo Switch teaser trailer waar we volwassenen zien, voorheen was het bij de Wii of Wii U volledig gericht op families en kinderen. Gelukkig begint Nintendo zich weer meer te richten op de 70s- 80s en 90s generatie, correct me if I’m wrong. Het bouwen van je koninkrijk is een klassiek voorbeeld (ik als 90s kid) waarvan ik denk… “Rob de Geus: Man, Man, Man!" Ik wil geen virtuele paddenstoelen die ik kan onderhouden, dan koop ik wel een Tamagotchi.

Nog een extra is de toevoeging van missies. Door missies te behalen ontvang je Mario munten. Deze kun je inwisselen voor munten om voorwerpen te kopen, of in sommige gevallen items. Op het moment is er goud Mario standbeeld te koop, naar verwachting komen er tijdelijke items voorbij, idem voor de item shop voor je koninkrijk met als voorbeeld de kerstboom die nu verkrijgbaar is.

Voor de toekomst hoop ik nog op mooie uitbreidingen van Super Mario Run. Geef mij maar wat extra werelden of maak het koninkrijk waardevol door meer interactie. Ook mogen ze het race element beter balanceren door gelijkwaardige tegenstanders. Nu race ik keer op keer tegen mensen met 1500 - 2000 Toads. Veel van deze tegenstanders kennen de wereld een stuk beter, waardoor de kans op verliezen groter is. Kleine aanpassingen die de game ten goede zal komen. Go Go Nintendo!

Conclusie

Super Mario Run is een heerlijke game om tijdens het uitbuiken, een pauze of om jezelf te vermaken op het kleinste kamertje van je huis. Het blijft zeker niet alleen bij de wereld uitspelen, er is namelijk verdiepende content. Door verschillende kleuren aan muntjes te verzamelen kunnen werelden volledig transformeren, wat het niet 24 levels maakt, maar een grandioos totaal van 72 levels.

De sfeer zit erin; herkenbare kleuren, werelden, personages en Super Mario deuntjes om te genieten. De game laat ook zeker zijn uitdagende kant zien met het verzamelen van gekleurde muntjes, hier heb je speciale moves en sprongen voor nodig om succesvol te zijn. Wil je de game 100% uitspelen, dan is het een klassiek voorbeeld van trial & error. De races zijn in veel gevallen een uitdaging. Je speelt tegen een ‘ghost’ tegenstander, waardoor je nog beter wil spelen. Door veel races te spelen gaat je eigen inschattingsvermogen een grote rol spelen. Je zult al snel zien tijdens de race of je gaat verliezen of winnen. In sommige gevallen is de einduitslag geen verassing meer.

De extra toevoeging van het herbouwen van je koninkrijk is wat taai. Zeker als je op een wat volwassenere leeftijd zit. Door meer te winnen tijdens races verzamel je Toads, het aantal Toads bepaald het niveau van je koninkrijk, meer Toads = een hoger niveau. Je kunt het koninkrijk uitbreiden door items die je kunt kopen met gouden muntjes. Sommige items bevatten mini games of kleine extra’s die het koninkrijk voorzien van wat meer diepgang. Toch blijft het koninkrijk erg oppervlakkig en voegt het naar mijn mening weinig toe aan Super Mario Run.

Waar veel mensen zeggen; Super Mario Run kost € 9,99,- wat een geld! Mensen dit valt echt wel mee. Gezien het aantal levels, de extra content en de (kwaliteit) van deze Nintendo game krijg je echt wel waar voor je geld.