Review: NZXT H510 Elite

• Productpagina

NZXT is de afgelopen jaren een stuk populairder geworden als het om behuizingen gaat. De NZXT ‘H-series’ is niet meer weg te denken, variërend van de H200 (Mini-ITX), de H500 (ATX tot Mini-ITX) en de grootste in het kaliber de H700 (EATX tot Mini-ITX). Dan zijn er nog wat smaakjes in speciale edities, voorbeelden hiervan zijn de H510i Phantom Gaming samen met ASRock en de H500 Overwatch editie. Om vooraan de review duidelijkheid te scheppen: de H’X10’ behuizingen zijn de opvolgers van eerdere H’X00’ behuizingen, dit wil zeggen dat de H510 Elite een nieuwer model is.

Dan hebben we nog de H-series met een ‘i’ in de naam. Wanneer je dit tegenkomt in de naamgeving kun je van een stukje extra (i)ntelligentie uitgaan. Dit benadrukt de ingebouwde controller aanstuurbaar via NZXT zijn eigen CAM software voor fans, RGB-verlichting en systeemparameters. In de opbouw van dit verhaal werk ik toe naar een nieuwe toevoeging in de H-series: de Elite series. In de naamgeving ontbreekt de ‘i’ van intelligentie, echter is de controller wel te vinden in de Elite series.

Hiermee staat de NZXT H510 Elite op het programma, een behuizing die rond september 2019 op de Nederlandse markt verscheen. De NZXT H510 Elite is wat eleganter met gehard glas aan de voorzijde en twee 140 mm AER RGB 2 fans die aanstuurbaar zijn via de geïntegreerde controller. Voor de NZXT H510 Elite leg je op het moment van schrijven circa 157 euro neer.

Een overzicht van de specificaties:

Specificaties van de NZXT H510 Elite, duidelijk. Maar wat is nu precies het verschil tussen de H510 Elite en H510i? In de basis vrij weinig. Je krijgt dezelfde behuizing met een vergelijkbare lay-out. Het verschil zit hem in het geharde glas aan de voorzijde. De H510 Elite oogt hierdoor wat eleganter, vooral wanneer ingeschakeld met zijn twee AER RGB fans. De H510i heeft een metalen voorpaneel zonder voorgeïnstalleerde fans. Net als de H510 Elite heeft de H510i een AER F120 (120 mm) fan bij het top paneel en een AER F120 (120 mm) fan aan de achterzijde. De H510i komt dus standaard met twee 120 mm fans, waar de H510 Elite er vier heeft met twee AER F120 (120 mm) fans en twee AER RGB 2 (140 mm) fans. Niet geheel onbelangrijk om te weten: de H510 Elite heeft één RGB-LED strip, waar de H510i er twee heeft.

De verpakking komt in een typische NZXT uitstraling: paars. Volledig in kleur met de H510 Elite zichtbaar op de voorzijde. Verpakkingsmateriaal bestaat uit plasticfolie en piepschuim. Al snel volgt de H510 Elite.

Het reviewexemplaar is de zwart/wit variant. Grotendeels is de buitenzijde in het wit opgetrokken, waar het zwarte aandeel hem vooral in de kooi van het ontwerp zelf zit. Het geharde glas heeft een zwarte afwerking. Net als de H500 series oogt de H510 Elite strak aan. Er geen ruimte voor speelse vormen, het gaat voor een symmetrisch ontwerp dat van hoek tot hoek strak is met rechte lijnen. Dit kenmerkt de NZXT H-series maar al te goed. De panelen sluiten naadloos op elkaar aan, zonder vreemde kiertjes of grotere openingen van een paar millimeter.

Het I/O aan de bovenzijde is zeer minimalistisch qua uiterlijk. Bestaande uit een power knop, één USB 3.0 ingang, een USB 3.1 Type-C ingang en een microfoon- headset aansluiting. Afwerking met NZXT paars op de USB-poorten is een deftig detail. Wel is de H510 Elite op het boven paneel wat saai. Het ventilatierooster voor de 120 mm top fan met zichtbare schroeven had wat meer aandacht mogen krijgen.

Achterop de behuizing zitten zeven horizontale expansiesloten en twee verticale. Voor een verticale GPU-setup heb je nog een PCI-e extensiekabel nodig, deze levert NZXT niet mee in de accessoires zelf. Onderaan is er ruimte voor de voeding gevolgd door de standaard ruimte voor het I/O-schild en een rooster voor één 120 mm fan.

Onderop de behuizing zit een stoffilter op de positie van de voeding. De pootjes zijn afgewerkt met een rubberen padding.

Kenmerkend van de H510 Elite is het geharde glas. De overgang van het zijpaneel naar het voorpaneel oogt naadloos. Vanaf een hoekpositie oogt dit bijna als één geheel. Optisch is de NZXT H510 Elite hierdoor een feestje voor het oog. Het zijpaneel is te verwijderen met één duimschroef en klapt zijwaarts open.

Toegang is ons verschaft na het verwijderen van het zijpaneel. Het rechter zijpaneel gaat uit van een vergelijkbare formule, maar dan met twee duimschroeven. Deze blijven net als op het zijpaneel van geharde glas netjes geborgd op het paneel zelf. Op het rechter zijpaneel zit een verwijderbare stoffilter.

Indeling is vergelijkbaar aan de H500-series, wat een pluspunt is. De H510 Elite maakt gebruik van een metalenplaat om kabels vanaf het kabelcompartiment af te schermen. Dit komt mooier uit met het begeleiden van kabels richting het moederbord, en het is esthetisch een verfijning. Kabelconfetti is hierdoor minimaal zichtbaar, zo kun je met een gerust hart je setup online delen.

Afwerking en oog voor detail is niet alleen aan de buitenzijde te vinden, de binnenzijde heeft er ook weet van. Het wegwerken van componenten, kabels en overige meuk gaat prima. De volledige PSU-cover aan de onderzijde maakt dit verhaal nog fraaier. Geen kiertjes en naadjes tussen een PSU-cover, gewoon één volledige PSU-cover zonder fratsen.

Verder met het interieur: een ruime cut-out in het moederbord tray om te werken, afwerking in het zwart waar alle onderdelen een gelijkmatige laag aan verf hebben. Wel wil ik een opmerking meegeven over het frame/de kooi van de H510 Elite. In de prijscategorie van circa 150 - 160 euro is deze beduidend minder stevig. Er zijn behuizingen die het wat steviger aanpakken, denkende aan een be quiet! Dark Base 700, Phanteks Enthoo Luxe en Cooler Master SL600M. Daarmee heeft de NZXT H510 Elite geduchte competitie. Merk je dit uiteindelijk op je bureau? Nee. Of er moeten beperkingen zijn als klapperende deurtjes, zijpanelen of trilling door fans waar de behuizing op reageert. Dit alles is gelukkig niet van toepassing bij de H510 Elite.

Het kabelcompartiment blijft fijn. Voldoende ruimte, verankeringspunten en het kunststof parcours om kabels te begeleiden (kabelladder) is wederom aanwezig. Dit maakt de H-series van NZXT een fijne partner om in te bouwen. Het zijn voor mij elementen die ik niet meer kan wegdenken. De ingebouwde controller betreft een nieuwere versie. Deze gaat door het leven als Smart Device V2. Met Smart Device V2 heb je drie fan kanalen tot je beschikking van maximaal 10 Watt per kanaal. Verder zijn er twee RGB LED kanalen aanwezig. Per kanaal kun je 4x een HUE2 adresseerbare LED-strip aansturen of 5 AER RGB fans, let op dit is of/of. Voordeel hiervan is dat je al goed uit de voeten kan met deze controller. Kans bestaat dat je vrijwel geen fan/RGB-aansluitingen meer op je moederbord hoeft te gebruiken, wat bijdraagt een aan een schonere build.

Onderin vinden we een HDD cage. Jammer genoeg voegt NZXT geen demping toe, wat het in principe een stukje metaal maakt voor 3.5 inch HDD’s. De twee aparte 2.5 inch bays zijn van kunststof. Hier vind ik het jammer dat deze niet toolless zijn.

In de 3.5 inch HDD cage komen we een doosje met accessoires tegen, bestaande uit diverse schroefjes voor het compleet maken van je build, een front I/O pin-connector, een 3.5 mm Jack y-splitter om een microfoon en headset gelijktijdig te gebruik, aangezien er maar één Jack ingang te vinden is op de voorzijde van de H510 Elite.

Het glazen voorpaneel is te verwijderen middels twee schroefjes. Bovenaan sluit het paneel aan middels een kogelaansluiting. Met het glazen voorpaneel van zijn plaats krijg je zicht op de twee 140 mm AER RGB 2 fans. Dit deel van de H510 Elite onderscheidt de behuizing het meeste ten opzichte van de H510i.

De NZXT H510 Elite laat een goede indruk achter met zijn interieur. Gedachtes die tot zover in mijn hoofd ronddwalen: de H510 Elite heeft een minimalistisch ontwerp en vertegenwoordigd zijn belangrijkste kenmerken sterk: design, kabelmanagement en een stukje luxe met de ingebouwde controller. Met een prijs van circa 156 euro ben ik nog niet helemaal van overtuigd of dit de behuizing volledig rechtvaardigt, iets waar ik in de eindconclusie op terugkom.

Inbouwen doet denken aan mijn eerdere review avontuur met de NZXT H500. Een ruime mid tower voor je hardware, wat het inbouwen een fluitje van een cent maakt. Er is voldoende ruimte rondom het moederbord, hoewel ik met een Micro-ATX en Mini-ATX je wel wil adviseren om eerst de kabels te monteren. Met de Noctua NH-12US gemonteerd op de Asus ROG Crosshair VIII Impact blijft er niet veel ruimte over aan de linkerzijde van het moederbord. Met een grotere CPU-koeler, denkende aan een Scythe Mugen 5, be quiet! Dark Rock Pro 4 of Noctua NH-D15 kom je dan écht in de knoop te zitten op een kleiner vormfactor moederbord.

Met deze build blijft er aan de rechterzijde voldoende ruimte over om het geheugen te monteren. Indien mogelijk monteer ik vooraf altijd de CPU-koeler. Met de H510 Elite kan dit ook achteraf dankzij de ruime cut-out in het moederbord tray.

Gevolgd door de be quiet! System Power 9 heb ik eerst een selectie gemaakt aan kabels die relevant zijn. Je kunt eenvoudig kabels achteraf monteren op de voeding, hier heeft de H510 Elite voldoende ruimte voor in het onder compartiment. Mocht je geen 3.5 inch HDD’s willen plaatsen, dan is het verwijderen van de HDD cage zeker aan te raden. Je krijgt hierdoor meer ruimte en kunt nog subtieler de kabels verwerken van onder naar boven middels de kabbellader.

Veel kabels zijn middels de kabbelladder goed te verwerken. De ATX-connector, CPU_Power connectoren en deels de PCI-e kabels voor de videokaart zijn hierin goed te combineren. Groot voordeel is de aanwezige controller. Het RGB spektakel (fans en LED-strip) zijn hierop al aangesloten.

Videokaart op zijn plaats en opstarten maar. Verlichting komt direct tot leven, wat uiteindelijk te beheren is via NZXT zijn eigen CAM software. Panelen op hun plaats en stralen maar.

Het is tijd om een conclusie te vormen over de NZXT H510 Elite. Weet de H510 Elite te overtuigen? Of is gehard glas ondertussen mainstream en niet meer zo opwindend? Je leest het in deze eindconclusie.

De NZXT H510 Elite is een net wat uitgebreidere versie van de NZXT H510i, waar de i voor intelligentie staat. Intelligent dankzij de ingebouwde controller voor het aansturen van fans en verlichting middels de CAM software van NZXT. De H510 Elite moest daar een schepje bovenop doen met extra gehard glas aan de voorzijde en twee kekke 140 mm AER RGB fans. Dit maakt de H510 Elite een pracht om te zien. Opgebouwd uit symmetrie met een minimalistische afwerking.

Wel zijn er nog twee spelers in de markt. Namelijk de NZXT H510 en de eerder genoemde NZXT H510i. De H510 is een simpele ‘niet slimme’ variant waar de prijs naar is. Minder fans, geen RGB LED-strips en geen controller. Kun je de intelligentie missen en krijg je het niet beroerd als RGB ontbreekt, maar zit je wel met een budget, dan is de H510 ‘le basic’ een prima keus. Je keuze is dan berust op het ontwerp.

Het spanningsveld zit hem vooral tussen de H510i en H510 Elite. Voor dat extra paneel van gehard glas aan de voorzijde met de twee 140 mm AER RGB fans betaal je circa 55 euro meer. Terwijl de H510i met twee RGB LED-strips komt en de H510 Elite maar met één. Hier sta je voor een keuze, omdat je niet ontkomt aan een stukje modding om de H510i om te toveren tot een H510 Elite. Vervolgens moet dan nog ergens een paneel van gehard glas vandaan toveren, in het ergste geval moet je deze op maat maken, wat nog meer geld kost, kortom: duurder en niet relevant.

Wel relevant is een stukje bereidheid. Ik vind de NZXT H510 Elite een geweldige behuizing, maar het verschil van 55 euro ten opzichte van de H510i vind ik fors. Het zelf aankleden met accessoires kan, maar zal binnen het ecosysteem van NZXT de duurdere keuze zijn. In deze situatie neem ik aan dat je gebruik gaat maken van de ingebouwde controller, waarom zou je anders investeren in de H510i of H510 Elite. Heel cliché gaat het uiteindelijk om je persoonlijke voorkeur. ss de 55 euro investering je het waard voor gehard glas met twee AER RGB fans, dan is de H510 Elite een deftige keuze. Kan een paneel van gehard glas je gestolen worden? Dan maken die twee AER RGB fans aan de voorzijde ook niet uit. Bespaar jezelf dan wat geld met de H510i.

Wat is het moraal van deze eindconclusie? De H510 Elite is in veel opzichten een mooie kast met wat kleine details waarvan ik zeg: dit had chiquer gemogen voor een Elite versie. Denkende aan toolless SSD brackets, demping op de HDD cage voor 3.5 inch schijven, een extra USB 3.0 (Type-A) poort op het front I/O en een tweede RGB LED-strip waarvan er wel twee standaard in de H510i zitten. Hiermee had NZXT in mijn optiek beter onderscheid kunnen maken, waarvan ik dan ook direct zou zeggen: het is de investering van 55 euro extra waard. De H510 Elite blijft een pracht behuizing, maar kent daarmee wel wat beperkingen.

Review: Sharkoon REV200

• Productpagina

Niet linksom maar rechtsom, dat omschrijft het interieur van de Sharkoon REV200 behuizing. Wederom: niet rechtsom maar linksom, dit omschrijft de positie op het bureau. Met de REV200 heeft Sharkoon het interieur gespiegeld ten opzichte van een traditionele behuizing, dit maakt de behuizing geschikt voor een linkszijdige positie op het bureau.

Uitgevoerd met gehard glas en RGB kun je een glimp opvangen van je hardware, wat voor sommige gebruikers een oplossing kan zijn afhankelijk van de muurpositie, ruimtegebrek of om het simpele feit dat je liever je behuizing links op je bureau hebt staan. De REV200 heeft nog wel wat meer features onder de spreekwoordelijk motorkap van gehard glas. Meer hierover in de opvolgende hoofdstukken. Op het moment van schrijven kost de Sharkoon REV200 circa 99 euro.

Een overzicht van de specificaties:

In de inleiding mocht het al duidelijk zijn: de REV200 is geschikt voor linkszijdige positie op het bureau. Met dit ontwerp bevindt de hardware zich in de rechterzijde van de behuizing, het tegenovergestelde compartiment, althans, niet de gebruikelijke positie. Vervolgens draait het interieur nog 90 graden, waardoor het I/O toegankelijk is via de bovenzijde van de behuizing.

De REV200 komt met vijf 120 mm fans met adresseerbare RGB-verlichting. Middels de voorgeïnstalleerd RGB-controller kun je de fans regelen via het front I/O op de behuizing. De REV200 synchroniseert zijn RGB-verlichting ook met diverse moederbordfabrikanten, waaronder Asus, MSI, ASRock en Gigabyte. Inhoudelijk is de behuizing een ATX-behuizing (miditoren). De behuizing is ruimtelijk genoeg om moderne hardware te huisvesten. Videokaarten tot 323 mm zijn in de praktijk geen probleem, echter moet je wel rekening houden met de lengtemaat als je een radiator monteert. Verder kun je een CPU-koeler huisvesten tot 165 mm, doorgaans is dit voldoende, wel is het raadzaam om vooraf de hoogte van je huidige of nieuwe CPU-koeler te controleren.

Laten we dit avontuur beginnen met een verzamelfoto van de build. Niet alles is direct zichtbaar op de foto. Later tijdens het inbouwen komt er nog een SSD en werkgeheugen aan te pas. De REV200 komt in niet te al opvallende verpakking. Verder voldoet deze, gewoon karton met daarin piepschuim als verpakkingsmateriaal. De behuizing is beschermd met een zwarte sleeve met daarop het Sharkoon logo, best wel chique!

Al snel komt de gebruikershandleiding tevoorschijn met waardevolle informatie over het demonteren van diverse panelen op de behuizing. De REV200 is met zijn indeling in het begin even wennen, vandaar dat deze gebruikershandleiding goed te pas komt. Met de zwarte sleeve verwijderd ‘ontpopt’ er een gloednieuwe REV200. Eerst impressie: wat is hier gebeurd!? De gespiegelde indeling samen met de 90 graden draai is optisch even wennen. Eerder heb ik behuizingen ter review gehad met opties om de indeling aan te passen, maar nog niet eerder een gespiegelde indeling waarvan de hardware aan de rechterzijde van de behuizing komt. De onwennigheid zegt genoeg: het is even iets anders.

Het geharde glas is te vinden aan de rechterzijde van de behuizing. Op tegenovergestelde zijde zit een zijpaneel van staal. Op de voorzijde vinden we nog wat doorkijk vervaardigd uit plexiglas met daarachter drie van de vijf 120mm fans. We vinden ook wat glossy onderdelen met o.a. het Sharkoon logo onderop het front paneel.

Het front I/O bestaat uit een power knop, twee USB 2.0 poorten, twee USB 3.0 poorten een headset- en microfooningang en een klein knopje voor de RGB-verlichting. Het knopje staat in verbinding met de geïntegreerde RGB-controller. Zonder een verbinding op het moederbord kun je veertien RGB modi selecteren, hier is geen additionele software voor nodig. Op het top paneel vinden we een kunststof beschermingsplaat, deze is uitneembaar. Achter deze plaat krijg je toegang tot het I/O voor je moederbord en videokaart(en).

Aan de achterzijde maak je kennis met ruimte. Doordat het I/O zich aan de bovenzijde bevindt, is er ruimte voor een extra fan, hier bevinden zich de twee overige 120 mm fans wat vijf totaal maakt. Verder vinden we een uitsparing voor de voeding en een kabelmanagement uitsparing. Je kunt via deze uitsparing de kabels vanaf het I/O doorvoeren. De dikkere voedingskabel van de voeding zit hier niet bij, dus ruimte genoeg voor diverse USB-aansluitingen en je HDMI- of DisplayPort kabel.

Onderop de REV200 zit een stoffilter voor de voeding. Het ontwerp is verhoogd met kunststof voetjes voorzien van een rubberen afwerking. De verhoging draagt bij aan extra airflow.

Het front paneel is via de onderzijde met een trekbeweging te verwijderen van het frame. Binnenin vinden we stoffilters op de randen, deze zijn uitneembaar voor schoonmaak. De voorgeïnstalleerde 120 mm fans zijn uitgerust met een witte ring voor betere RGB illuminatie. Spreiding van de RGB-verlichting komt niet vanuit het midden, maar ontstaat rondom. Daarmee belandden we aan het einde van dit hoofdstuk, aangezien we doorgaan naar de binnenkant. De REV200 oogt strak voor zijn prijs met de vijf 120 mm ARGB fans. Het unieke ontwerp mag er ook zijn, het onderscheidt zich voldoende.

Via een duimschroef op het rechter zijpaneel krijgen we toegang tot het hardware compartiment. Mocht je pas aansluiten in dit hoofdstuk: bij de REV200 heb je te maken met een gespiegeld interieur. De hardware bevindt zich aan de rechterzijde van de behuizing en is 90 graden gekanteld. Hiermee is het I/O van je moederbord en videokaart via de bovenzijde van de behuizing toegankelijk. De deelse symmetrie tussen de front- en back fans kan ik waarderen, dit oogt lekker, vooral als de RGB-verlichting actief is. Je kunt maximaal een ATX-moederbord kwijt in deze behuizing. Er is ook rekening gehouden met eventueel een Micro-ATX of Mini-ITX wat te herleiden is aan de posities voor afstandbusjes op het moederbordtray. De vijf 120 mm fans zijn voorzien van een 3-pin en Molex aansluiting, evenals een ARGB connector die al voor gemonteerd is op de RGB-controller.

Het kabelcompartiment bevindt zich aan de linkerzijde van de REV200. Hier komen we de RGB-controller tegen, diverse verankeringenpunten voor kabelbinders en twee 2.5 inch SSD bays. Onderaan het kabelcompartiment vinden we ruimte voor de voeding met voldoende ruimte voor kabels vanaf de voeding. Met de afdekking/PSU shroud zijn deze niet zichtbaar vanaf het hardware compartiment.

In het voedingsgedeelte komen we nog twee 3.5 inch bays tegen, waarmee je ook nog de optie krijgt om er twee 2.5 inch SSD’s op te monteren. Je kunt daarmee een totaal van vier 2.5 inch SSD’s en twee 3.5 inch HDD’s huisvesten in de REV200. De RGB-controller vereist voeding middels een enkele SATA-aansluiting. Je kunt er een totaal van acht ARGB/3-pin connectoren op aansluiten.

De 2.5 inch SSD bays en 3.5 inch HDD bays zijn eenvoudig te verwijderen middels een schroef. In één van de 3.5 inch bays komen we de accessoires tegen, bestaande uit kabelbinders, schroefjes voor diverse componenten en een BIOS alarm/speaker voor geluidsmeldingen. De laatste is redelijk nostalgisch en zal hoogstwaarschijnlijk bij veel gebruikers in het doosje blijven zitten.

Dit brengt ons al snel door het hoofdstuk de binnenkant. De REV200 oogt wat onwennig met zijn indeling, maar is redelijk praktisch. Voor het inbouwen voorzie ik weinig problemen, alles mag duidelijk zijn.

Voor het inbouwen ben ik begonnen met het plaatsen van de be quiet! voeding. Eerst ben ik nagegaan wat ik in zijn totaliteit nodig heb aan aansluitingen. Hier heb ik de voeding (modulaire kabels) op afgestemd. Het is eenvoudiger om eerst na te gaan welke aansluitingen je nodig hebt, zodat je niet achteraf moet rommelen met beperkte ruimte. Na de plaatsing van de voeding kwam het moederbord in opvolging, waarna ik de kabels op het moederbord heb aangesloten. De CPU_Power connector is vooral belangrijk, omdat de CPU-koeler belemmerend kan zijn als je deze achteraf nog moet aansluiten. Bij de REV200 valt dit mee. Je houdt nog veel ruimte over, zie de onderstaande foto’s.

De SSD neemt plaats op een enkele 2.5 inch bay. Vier schroeven op de bay en vastzetten op de kooi van de behuizing, aansluiten en klaar. De videokaart een GTX 1080 van Asus hield zich netjes vast op de expansie ingang/PCI-e uitsparingen van de REV200. Dit ging in samenwerking met het PCI-e x16 slot op het moederbord. Ik kon zonder enig risico de videokaart netjes vastschroeven. Met de videokaart op zijn plaats is het totaalplaatje compleet. Het moederbord, de CPU-koeler en de videokaart verticaal maken de REV200 bijzonder. Pas wanneer je deze behuizing aanvult met hardware begin je door te krijgen wat de behuizing pas écht anders doet. Het effect van deze behuizing komt dan tot zijn recht.

Dit is dan ook weer zichtbaar op de toegang bij het I/O. Kabelmanagement is met de ruimte onderin de behuizing eenvoudig. Dit verleent zich goed voor het wegproppen van kabels, wat eigenlijk niet de bedoeling mag zijn… Zijpaneel er op en niks aan de hand! De uitsparingen richting het hardware compartiment voor kabels zijn goed afgestemd op de indeling van de REV200. Wel komt de REV200 te kort in kabelmanagement opties. Er zijn enkele kabelankerpunten, meer niet. Hier mag Sharkoon in toekomstige modellen wat meer aandacht aan besteden. Mooi geel is niet lelijk, toch?

Daarmee is de REV200 compleet voor nieuwe avonturen. RGB aan: let’s go!

We zijn aangekomen bij de conclusie van de REV200 behuizing van Sharkoon. Voor mij persoonlijk een nieuwe benadering als het om het indelen van een behuizing gaat. Werpt deze unieke benadering van Sharkoon zijn RGB vruchten af? Je leest het in deze eindconclusie.

We beginnen natuurlijk met de indeling. De REV200 mag er met zijn indeling zijn. Het hardware compartiment bevindt zich aan de rechterzijde, waar dit bij traditionele behuizingen links is. Vervolgens draait de REV200 zijn indeling nog eens 90 graden om, waarmee de I/O aansluitingen van je moederbord en videokaart(en) bovenaan de behuizing terecht komen, dit is overigens niet nieuw. Wel is de combinatie van de twee voor de REV200 een mooie uitwerking. De REV200 opent hiermee een ‘poort’ voor gebruikers die liever aan de linkerzijde van hun bureau een behuizing plaatsen, zonder te moeten inleveren op het bewonderen van je eigen hardware. Al is het om praktische reden dat je hier voor kiest, hetzij een raam aan je bureau waar je liever geen behuizing voor plaatst. Lang verhaal kort: de indeling is wat mij betreft succesvol.

Voorgeïnstalleerd zitten er vijf ARGB 120 mm fans in de behuizing. De RGB lichtspreiding ontstaat wanneer ingeschakeld rondom, de fans ogen prima en zijn voorzien van één ARGB/3-pin aansluiting, een 3-pin aansluiting en Molex. Jammer genoeg is er geen 4-pin aansluiting voor PMW. Daarbij is de aanwezige controller enkel voor RGB, dus niet voor de fans. Dit levert een totaal van vijf 3-pin of Molex connectoren op. De toegepaste be quiet! voeding heeft maar drie Molex aansluitingen, dus je moet dan toch nog twee fans aansluiten op 3-pin, wat overigens mijn voorkeur heeft. Met de Molex aansluitingen draaien de fans op maximale snelheid, wat geluidsproductie forser maakt. Hier zijn overigens oplossingen voor zoals een fan controller van derden of verloopstukjes van Molex naar 3-pin, echter mis ik het al standaard optie op de REV200. De behuizing had van mij 15 tot 20 euro duurder mogen zijn met gecombineerde RGB/Fan-controller, dit had mij de investering waard geweest.

Voor het budget van 99 euro koop je een redelijk uitgebreide behuizing. Je hoeft niet meer te investeren in extra fans en bent voorzien van ARGB, mocht je hier gevoelig voor zijn. Vergeet niet dat RGB fans vaak een oplopende kostenpost zijn, wat er zomaar aardig wat tientjes bij kan snoepen. Met de REV200 ben je goed voorzien. Het paneel van gehard glas is prima, overige aspecten als kabelmanagement hadden beter gemogen, evenals het stukje plexiglas aan de voorzijde van de behuizing, het had mooier geweest als dit gehard glas had geweest, complementair aan het zijpaneel.

Eindstand is dat de REV200 in zijn prijscategorie met zijn unieke indeling, vijf 120 mm ARGB fans, een RGB-controller en gehard glas redelijk compleet is. Bouwkwaliteit is gewoon goed, waar er hier en daar nog wel wat ruimte is voor verbetering. Ondanks de verbeterpunten zet Sharkoon een mooie behuizing voor zijn prijs neer (op de linkerzijde) van je bureau.

Review: ASUS ROG Strix Helios

• Productpagina

Dik een jaar geleden kondigde ASUS de ROG Strix Helios behuizing aan tijdens Computex 2018. Deze aankondiging maakte de Helios officieel de eerste ROG-behuizing. Ondertussen heeft de behuizingen markt wel wat succesnummertjes gezien. Voorbeelden hiervan zijn de Phanteks Evolv, de NZXT H-series en diverse MasterCases van Cooler Master. Met de Helios wil ASUS het groots aanpakken, dit is niet enkel berust op een rijke featureset, maar ook het ledige gewicht van maar liefst 18 kilogram. Op papier is het een mid-tower behuizing, hoewel de verpakking die hier binnenkwam toch anders deed denken.

Eerst nog een korte impressie voordat we doorgaan met de specificaties. Bedekt met drie panelen van gehard glas met geïntegreerde AURA-verlichting. Gecombineerd met geborsteld aluminium, ruimte voor een E-ATX moederbord en een 420 mm radiator. Tevens is de behuizing voorzien van handgrepen aan de bovenzijde. Deze zijn te verwijderen indien gewenst. ASUS geeft aan dat dit een mooie toevoeging is voor de LAN-parties, echter betwijfel ik dit een klein beetje gezien het ledige gewicht van de behuizing. Rugpijn en paracetamol incoming! De prijs voor dit frame aan geborsteld aluminium met gehard glas: 279 euro wat zeker geen misselijk bedrag is. In deze review ga ik mijn gevoelens en praktijkervaring erop loslaten, om te ondervinden of deze prijs te rechtvaardigen is.

Een overzicht van de specificaties:

Hierboven zijn wat beknopte specificaties zichtbaar. De Helios is 565mm lang, 250mm breed en 591mm hoog en word daarmee omschreven als mid-tower (ATX Mid Tower). Er zijn vier 140mm fans voorgeïnstalleerd, dit betreft case fans zonder RGB-verlichting. Het nettogewicht komt neer op 18 kilogram, wanneer de glazen zijpanelen verwijderd zijn, is het gewicht een stuk aangenamer. In de praktijk is het fijner om zonder de glazen panelen te werken, op het einde plaats je deze eenvoudig terug op de behuizing zelf.

De Helios is uitgevoerd in het zwart. Met zijn forse verschijning is er voldoende ruimte voor o.a. luchtkoeling, waterkoeling en hardware van een forser formaat. Een E-ATX moederbord kan gehuisvest worden, ook langere videokaarten tot 450mm is geen enkel probleem. Als het om waterkoeling gaat, zou je met deze behuizing weinig tot geen problemen moeten ervaren. Je kunt aan de voorzijde een radiator tot 420mm huisvesten, bovenin tot 360mm en aan de achterzijde tot maximaal 140mm. De maximale hoogte voor de CPU-koeler is vastgesteld op 190mm.

In het ontwerp is geen ruimte voor 5.25" bays, wat we overigens veel zien in modernere behuizingen. Totaal kun je twee 3.5" HDDs kwijt onderin de HDD kooi van de behuizing. Uiteraard kun je hier ook twee 2.5" SSDs plaatsen. Er zijn daarnaast nog vier posities voor 2.5" SSDs. Op het I/O is een geïntegreerde fan controller te vinden met extra opties voor RGB-verlichting middels AURA. Laten we de Helios nader bekijken in het opvolgende hoofdstuk.

De verpakking is degelijk in stijl met ROG-elementen in het rood. In de verpakking vinden we verpakkingsschuim. De accessoires zijn verpakt in een doosje die je niet eerst zelf uit de behuizing moet vissen. Rondom de Helios zit een gestoffeerde sleeve ter bescherming, ook hier is zeker oog voor aandacht.

Door naar de behuizing, voordat we de accessoires erbij pakken. Eerst indruk is dat de Helios een flinke behuizing is. Het is vooral even wennen dat je de 18 kilo moeiteloos optilt aan een stuk stof met klittenband. Met hardware in de behuizing is het overigens ook geen probleem. Je verplaatst en tilt de behuizing moeiteloos op. Wel is de behuizing dan nog zwaarder, wat het manoeuvreren soms wat lastiger maakt. Het maakt de Helios mobieler, maar om nou echt te zeggen dat de Helios gemaakt is voor LAN-parties… Zelf prefereer ik het bakbeest op een vaste plek op mijn bureau.

Wat valt er dan precies op bij het zien van deze behuizing? De voorzijde met het geharde glas is iets wat direct lekker op het netvlies valt. Dit gaat mooi samen met het geborstelde aluminium. Dit is geen laagje aan aluminium geplakt op kunststof, het is gewoon de real deal: geborsteld aluminium. Vanaf de voorzijde loopt dit door naar de bovenzijde van de behuizing. Zowel voor het oog als de touch is het een mooie toevoeging. Het geharde glas bedekt de zijkanten van de behuizing. Overigens is het voorpaneel voorzien van het ROG-logo met nog wat ROG tekens/symbolen. Wanneer de computer is ingeschakeld lichten deze delen op met RGB-verlichting.

Een enkel zijpaneel verwijder je met één knopje aan de achterzijde van de behuizing. Deze zit ter hoogte van de bovenrand van het glaspaneel, eenmaal ingedrukt komt het paneel bovenaan los. Met een hoek van circa 30 graden gaat deze open. Het paneel blijft bevestigd in de onderrand van de behuizing. Je moet het paneel enkel optillen om deze volledig te demonteren. Mocht je per ongeluk op het knopje drukken dan blijft het paneel dus gewoon netjes op zijn plaats.

Het front I/O is goed vertegenwoordigd met vier USB 3.0 poorten, één USB 3.1 poort Type-C, een microfoon- en audio ingang, een power- en resetknop, een knop voor de LED-verlichting van het front paneel en de fan controller. De fan controller heeft niet bijzonder veel tweak opties. Het is optie low of high, that’s it.

De ROG-band bovenop de behuizing kun je verwijderen, waarna je toegang krijgt tot het filter. Deze kun je verwijderen door deze uit de behuizing te schuiven, waarna je deze optilt. Het geborstelde aluminium is ook hier goed vertegenwoordigd. Onderop de behuizing zit één groot stoffilter, deze bedekt de volledige onderzijde. Je trekt deze via de voorzijde van de behuizing los, iets wat ik persoonlijk liever zie. Op veel behuizingen verwijder je deze via de achterzijde, waardoor je vaak knel staat met een muur.

Op de achterzijde van de behuizing vinden we een opvallende sticker, iets wat ikzelf nog niet eerder had gezien “ASUS CASE". Normaliter houdt ASUS stevig vast aan ROG of Strix, zelf vermoed ik dat deze algemene naam verklapt dat er nog wel meer in de pijpleiding van ASUS zit als het om behuizingen gaat. Aan de achterzijde vinden we een uitsparing voor het I/O van het moederbord, een 120/140mm fan spot, acht verticale uitsparingen voor expansiesloten, twee horizontale expansiesloten voor een zijwaartse opstelling van de videokaart en een PSU opening. ASUS levert een PSU bracket mee, deze schroef je eenvoudig vast op je voeding, waarna je deze in de chassis schuift. Voor de horizontale opstelling van je videokaart levert ASUS geen extra accessoires mee.

De Helios heeft vooral een chique uitstraling met het geborstelde aluminium en geharde glas. We vinden op de rechterzijde van het aluminium nog een ‘kledingtag’ met het ROG woordmerk. De details doen het hem goed. Daar sluiten we dan ook mee af voor dit hoofdstuk. In het volgende hoofdstuk inspecteren we de binnenkant en maak je kennis met de accessoires.

Laten we van start gaan met de accessoires. ASUS levert een gedetailleerde omschrijving mee van de Helios. De gebruikershandleiding kun je goed raadplegen voor informatie. De accessoires zitten netjes verpakt in een kartonnendoosje, echter had ik hier toch wat meer van verwacht. Phanteks levert bijvoorbeeld een kunststofdoosje mee voor schroefjes, bij de Helios zit alles los in plasticzakjes. In dit prijssegment mag ASUS dat wel wat netter verzorgen. Verder komen we een pump bracket tegen voor een custom loop en een bracket voor een horizontale GPU-opstelling.

Met het glazen paneel van zijn plaats krijgen we toegang tot de binnenzijde van de Helios. Klein detail van de glazen panelen: deze zitten wat losjes op de behuizing, dan heb ik het enkel over de zijpanelen. Als je tikt tegen het paneel zit er duidelijk ruimte/speling op de panelen en het frame. Dit had ASUS eenvoudig kunnen oplossen met wat pads aan de binnenzijde van de panelen, hier ontvangt de Helios een minpunt.

De Helios garandeert je zeeën aan ruimte. In het hardware compartiment kan het eigenlijk niet fout gaan. De indeling is standaard te noemen, echter heeft ASUS de Helios wel voorzien van wat aangename extra’s. Rechts van de positie waar het moederbord komt zit een kabelmanagement systeem. Door middel van twee platte duimschroeven kun je dit gedeelte (afgebeeld met ROG-logo) naar links en rechts verplaatsen. Tijdens het inbouwen doe je er verstandig aan om deze op te schuiven, zodat je kabels kunt ordenen. Eenmaal op zijn plaats en aangesloten op het moederbord schuif je deze weer op zijn voormalige positie. Op deze wijze zijn de kabels afgedekt. Het verlengde is voorzien van een railsysteem, met dit systeem kun je twee videokaarten ondersteunen om het doorzakken van de videokaarten te voorkomen.

ROG details zijn zichtbaar op de PSU-shroud, deze bedekt de volledige onderzijde van de behuizing, kabels vanaf de voeding zijn hierdoor niet zichtbaar. Er is een acryl window verwerkt voor voedingen met een eigen OLED-scherm, in het geval van ASUS: de ROG Thor voeding. Ik combineer deze voeding zo dadelijk tijdens het inbouwen. De PSU-shroud moet je vanaf de voor- en achterzijde verwijderen van de behuizing, middels kruiskopschroeven. Zelf heb ik hier de voorkeur voor duimschroeven.

Aan het kabelmangent compartiment is een aangename toevoeging te vinden. ASUS kiest voor een plexiglas kap die vrijwel alle kabels bedekt. Je maakt deze los middels twee kruiskopschroeven. Mooie toevoeging is dat deze verankert zijn en niet per ongeluk los komen. Je kunt het plexiglas gedeelte open en dichtmaken als een deurtje. Verwijderen is geen probleem, wat overigens wel fijner is voor het inbouwen.

De plexiglas kap presenteert zich maar al te goed, kortom: ik ben fan. Dadelijk tijdens het inbouwen mag dat nogmaals bevestigd worden. Een viertal velcro straps zitten op het middengedeelte van de behuizing. Je kunt deze goed oplengen, aangezien er voldoende lengte is. Het doorvoeren van je 24-pin kabel gaat moeiteloos. Bovenin vinden we de fan controller gevoed door een SATA-connector. Er zitten zes 3-pin aansluitingen op de controller, die direct in verbinding staan met het front I/O voor het low en high fan profiel. Op low draaien de meegeleverde fans ongeveer 900 RPM met high is dit circa 1400 RPM. De Helios is op de high setting duidelijk aanwezig met de meegeleverde fans.

Met de PSU-shroud van zijn plek maken we kennis met de HDD kooi voor twee 3.5 inch HDDs of twee 2.5 inch SSDs. De SSD-kapjes zijn zichtbaar op de bovenstaande foto’s links naar de kabelboom. Je schroeft deze met een duimschroef los, waarna je de SSD monteert en op zijn plaats fixeert.

Als laatste vinden we drie 140mm fans aan de voorzijde van de behuizing. De vier meegeleverde 140mm fans zijn alle vier standaard aangesloten op de fan controller. Bovenin de behuizing onder het stoffilter komen we nog een radiator bracket tegen tot maximaal 360mm aan radiator goodness. Genoeg van de binnenkant… We gaan door met het inbouwen!

Op een schaal van 1 tot 10: hoe complex is de Helios om in te bouwen? De behuizing scoort zeker een 9 á 10 voor het inbouwgemak. Puntje van aandacht is het gewicht. Doe jezelf een enorm plezier: verwijder de glazenpanelen en overige onderdelen, dit maakt de Helios een stuk verdraagzamer tijdens je inbouwavonturen. Zelf met een E-ATX moederbord zul je ruimte ervaren.

Kabelmanagent in deze behuizing is top. Wel is de Helios een flinke behuizing, wat het kabel tracé vanaf de CPU_Power connectoren vrij lang maakt. ASUS levert geen CPU_Power extensie kabels mee, dit is wat mij betreft een grote misser. Zelfs met ASUS zijn eigen ROG Thor is het benaderen van de voeding en de connectoren enorm strak, de kabels staan namelijk onder spanning (zeg maar weinig trekbelasting). Dit is dan ook zeker een aandachtspunt voor ASUS. Wel oogt de ROG Thor enorm chique in de Helios dankzij de plexiglas uitsparing.

Die de kabelboom met de velcro straps kun je de kabels netjes bundelen. De cut-out onderaan richting de voeding is enorm ruim, wat het doorvoeren van kabels een gemak maakt. Je kunt vervolgens de kap netjes op zijn plaats drukken, waarna er volledige rust te vinden is op de zijde van het kabelcompartiment.

Het is wenselijk om de PSU-shroud als laatste terug te plaatsen. Je hebt op deze wijze vrijheid om kabel netjes te begeleiden. Vooral de kleinere pin-connectoren onderaan het moederbord blijven dan goed toegankelijk. Zoals je op de onderstaande foto kunt zien is er geen gebrek aan ruimte. Met wat vervolgstappen voeg je eenvoudig hardware toe en behoud je een ‘clean look’ principe.

Dit brengt on bij het einde van het inbouwen. Maar hoe zit dat dan precies met een ingeschakeld systeem? De AURA-verlichting van het front paneel staat in verbinding met één USB 2.0 connector. Wanneer aangesloten op het moederbord activeer je de LED-knop op ‘MB’ wat gelijkstaat aan het moederbord. Verlichting zal zich dan automatisch via de instelling van het moederbord laten sturen. Uiteraard gaat dit enkel goed samen met een ASUS moederbord. Het aansturen van de verlichting doe je via AURA. Je kunt ook zelf effecten via de LED-knop selecteren, zonder verplichtingen aan een ASUS moederbord. Het totaalplaatje is uiteindelijk iets waar ik wel blij van kan worden.

Als afsluiter de temperaturen. Gemiddeld zit de temperatuur rond de zomerperiode (op het moment van schrijven) circa rond de 33 - 34 graden Celsius met een ASUS ROG Ryujin (een 360mm AIO). Dit is een Intel Core i7 7820X overgeklokt op 4,4GHz 24/7. Dit is overigens met de vier standaard 140mm fan op het standaard fanprofiel low. Maximaal tikt de processortemperatuur gemiddeld 66 - 68 graden Celsius aan, wat redelijk vergelijkbaar is aan dat van de Phanteks Evolv X. De ASUS ROG Strix GTX 1080 Ti is gemiddeld 66 graden Celsius, wat de resultaten van de Helios redelijk vergelijkbaar maakt aan de Evolv X. Idem dito is het voor de Helios zo dat de behuizing niet enorm stil is. Bij de Helios gaan prestaties voorop, waar je inlevert op een stillere werking.

Dit brengt ons bij de eindconclusie van de ROG Helios. Voor een adviesprijs van circa 279 euro zijn de verwachtingen hoog. Kan de Helios woord bij daad voegen? Of moet ASUS nog eens goed achter zijn oren krabben? Je leest het in deze eindconclusie.

Ik sloot het hoofdstuk inbouwen af met een redelijk bekende behuizing, namelijk de Phanteks Evolv X. Nog niet zo lang geleden testte ik deze behuizing, waar de behuizing op alle fronten aangename verbeteringen heeft doorstaan ten opzichte van de originele Evolv. Met een prijs van circa 200 euro is de Evolv X als best een forse investering. De Helios is circa 79 euro duurder dan de befaamde Evolv X. Hoe weegt dit tegen elkaar op? De Helios is kwalitatief goed, maar in mijn optiek wat te duur. Nu is het niet nieuw dat ROG-producten duurder zijn. Voor een goedkoper segment bij ASUS moet je bij TUF line-up zijn. Qua bouwkwaliteit en thermische prestaties presteert deze Helios. Vreemd genoeg is dit redelijk vergelijkbaar aan de Evolv X met een vergelijkbare geluidsproductie.

De Helios maakt het mij dan ook knap lastig. De panelen van gehard glas, de fan en LED-controller, de integratie van AURA-verlichting in het voorpaneel, het geborstelde aluminium en de klep voor kabelmanagement en de oneindige ruimte voor het inbouwen, het zijn één-voor-één top toevoegingen. Nog niet gesproken over de mogelijkheden van een horizontale GPU-mount, de GPU-ondersteuning, een USB Type-C aansluiting op het front I/O, vier 140mm case fans en de meegeleverde strap aan de bovenzijde voor transport. ASUS noemt de Helios een “showcase", tevens is het de ultieme natte droom voor een ROG fan, alles zit er op, waar er toch nog wel wat ruimte is voor verbetering.

Ruimte voor verbetering mag er dan ook zeker zijn, gezien het feit dat dit de eerste serieuze stap van ASUS is op de behuizingen markt. Het ontbreken van een extensiekabel voor de CPU_Power connectoren is er één. Tevens zijn er kleine details zoals het toepassen van kruiskopschroeven, waar een duimschroef netter en praktischer had geweest. Meer informatie in zijn algemeenheid over de vier meegeleverde 140mm fans zou fijn zijn, zodat je de meerwaarde van deze vier case fans kan inschatten. Een kritisch punt vind ik de glazen zijpanelen. De ruimte/speling van de panelen op het frame had makkelijk opgelost kunnen worden met een pad.

De Helios een LAN-party case voor je nodige rugpijn, of je moet zelf zo slim zijn om de LAN-party te organiseren. Of is het écht voor de showcase? Ja, daar zit de Helios beter op zijn plaats. Voor de adviesprijs van 279 euro zal de Helios niet voor de massamarkt zijn. Je zit dan met een Evolv X op een beter prijspunt, waarvan de bouwkwaliteit en overige aspecten ook fenomenaal zijn. De Helios is in mijn optiek nog steeds erg duur, maar komt wel zijn belofte na: iets unieks dat zichzelf onderscheidt. Om die reden waardeer ik deze behuizing. Weggelegd voor de ultieme fan boy/girl die kiest voor dit unieke stuk aan 18 kilogram van aluminium en glas, met een zeer deftig glazen voorpaneel. Het vechten tegen de adviesprijs van 279 euro zet ik dan voor nu even opzij.

Review: Cooler Master SK630

Even weer iets anders in het geweld van de mechanische toetsenborden markt: een low profile toetsenbord van Cooler Master. De SK630 is een slank modelletje met Cherry MX low profile switches. Het resultaat is een minimalistisch toetsenbord, waardoor de vormfactor lekker compact blijft. Het formaat is redelijk vergelijkbaar aan dat van een Apple toetsenbord, maar dan wel met o-zo-bekende Cherry MX switches.

Mijn eerste ervaring met een tenkeyless toetsenbord was redelijk positief. Meer ruimte voor je muismat, wegens het ontbreken van een numpad op het toetsenbord zelf. De behendigheid tussen toetsenbord en muis met diverse handelingen voelen gevoelsmatig sneller aan. Overigens heeft de SK630 ook een full-size uitvoering, beter bekend als de SK650. Numpad blijft een gevalletje persoonlijke voorkeur. Nog vrij recent heeft mijn tenkeyless toetsenbord op de zaak ruimte moeten maken voor een full-size toetsenbord. Daar heb ik op het moment nog geen spijt van gehad, zo’n numpad is voor Excel sheets heerlijk, terwijl ik thuis vrijwel de numpad op een full-size toetsenbord niet aanraak. De SK630 heeft om die reden een plekje bemachtigd op mijn het bureau thuis, waar ik ongestoord graag een review schrijf, of los ga in games zoals Divinity: Original Sin 2 en Apex Legends (HYPE).

Op het moment van schrijven kost de SK630 circa 139 euro, wat naar mijn weten de adviesprijs is.

Een overzicht van de specificaties:

De specificaties vertellen ons wat meer over wat we mogen verwachten. Echter staat er vrij weinig over de low profile Cherry MX switches. Deze hebben een actuatiepunt van 1.2 mm en een totale reisafstand van 3,2 mm tot de bodem (bottom). Het actuatiepunt is het moment van registratie. Je hoeft dus niet volledig de toets in te drukken voor een succesvolle registratie. In deze review bespreek ik de SK630 met Cherry MX Red low profile switches, dat zich typeert als zijnde gaming switch. De reguliere Cherry MX Red switches zijn overigens wat trager. Het actuatiepunt ligt op 2 mm, gevolgd door een volledige reisafstand van 4 mm tot de bodem. Hierdoor is de low profile variant gevoeliger, wat in sommige opzichten voor- en nadelig kan zijn. Hierover wijd ik mij dadelijk verder uit in het hoofdstuk ‘in de praktijk’. De Cherry MX Red low profile switches heb een vergelijkbare actuatiekracht van 45 g.

De SK630 heeft een 32-bit ARM Cortex processor, iets wat we op meer hardware van Cooler Master tegenkomen. Je bent dankzij deze processor niet direct gebonden aan software, omdat je profielen lokaal kunt opslaan. Je verbindt het toetsenbord door middel van een USB naar USB Type-C connector, waarvan de USB Type-C ingang op het toetsenbord zit. Overige features zijn de vliegende switches/key caps, waardoor de toetsen zweven boven de aluminiumplaat van het toetsenbord. Dit komt de interne RGB-verlichting in de Cherry MX switches ten goede.

Trouwens: later dit jaar volgt er nog een SK621, dit is een 60% toetsenbord. Je raadt het al: nog compacter. Iets waar ikzelf enthousiast over ben is de draadloze functionaliteit van dit toetsenbord door middel van een bluetooth verbinding. Cherry MX, RGB en ook nog eens draadloos? Win!

Cooler Master gooit het roer om als het om productverpakking gaat: wit. Al jaren was het merk trouw aan zwart, paars en roodtinten op de verpakking. Een gedeelte paars mag gelukkig niet ontbreken. Op de voorzijde een productafbeelding, aan de achterzijde verdere specificaties en features. Binnenin komen we als eerst een korte handleiding tegen.

De SK630 is netjes beschermd door een gestoffeerde sleeve. Dit deed Cooler Master eerder in de MasterKeys reeks. Het is vooral een mooie combinatie met de SK630. Zo gaat het toetsenbord redelijk beschermd mee in je rugzak. Eerste indruk van de SK630 is goed. Het aluminium ontwerp samen met de vliegende key caps maken het in zijn totaliteit nog minimalistischer. Iets wat ik dan vooral goed gelukt vindt bij dit toetsenbord. Verdere constructie is vervaardigd uit kunststof, de low profile switches zelf leunen op de aluminiumplaat voor extra stabiliteit.

De rand van de aluminiumplaat is schuin afgewerkt, wat net wat chiquer oogt. De key caps zijn net als de low profile switches minimalistisch afgewerkt. Dit zijn overigens normale kunststof key caps. Wanneer we een key caps verwijderen zien we de Cherry MX Red low profile switches. Uiteraard met het herkenbare slider, enkel rond afgewerkt, wat bij Cherry MX Switches zelf vierkant is.

De achterzijde van het toetsenbord bestaat uit vier rubberen pootjes. Hier vind ik het zelf enorm jammer dat er geen uitklapbare pootjes zijn, dit gaat voor mij op als minpunt. Met een gewicht van 552 gram blijft het toetsenbord gelukkig wel goed op zijn plaats liggen.

Op de F-toetsen (functietoetsen) bovenaan het toetsenbord, komen we diverse functionaliteiten tegen, waaronder: het on-the-fly regelen van de RGB-kleuren en zijn felheid. Gevolgd door diverse RGB modi, aan- en uit, het instellen van eigen RGB-profielen. Gevolgd door de knoppen om handmatig LED-profielen aan te maken en om macro’s te creëren.

Cooler Master levert een key cap puller mee en een gestoffeerde kabel van USB naar USB Type-C van 1.8 meter lang. Aan de achterzijde van het toetsenbord vinden we de USB Type-C ingang, deze zit gecentreerd op de behuizing.

Waar we het Cooler Master portaal kennen van het ‘verzamelen van diverse Cooler Master hardware’ valt het mij op dat SK630 buiten de boot valt. Wellicht nog een gevalletje van verder finetunen. De MM830 gaming muis is namelijk wel geïntegreerd binnen deze software. Desalniettemin blijft het updaten van de software en firmware netjes verlopen via de software zelf. Al snel verschijnt er een snelkoppeling voor de SK630 op het bureaublad. Nog een toelichting op het portaal zelf: blijkbaar heb ik nu twee varianten: PORTAL en Cooler Master Portal. Waarom de twee gescheiden zijn mag Joost weten, maar goed. Beide dekken de basis: het verzamelen van specifieke Cooler Master hardware.

De SK630 begint op de fenomenale pagina van LED, waar je diverse RGB modi kunt selecteren. Bestaande uit snelheid, richting op het toetsenbord tot het zelf instellen van kleuren. Fijn toevoeging hier is het selectie van specifieke kleurcodes voor RGB. Je kunt op deze wijze een specifieke kleur goed benadrukken.

De macro studio van Cooler Master mag niet ontbreken. Hier kun je macro’s instellen via het toetsenbord met eigen timings. Je kunt je vingers over de key caps laten vliegen met eigen timings, en deze eventueel bijstellen op de milliseconde. Gecombineerd met diverse knopcombinaties kan, tevens een combinatie met de muis is mogelijk. God mode macro’s… no problem! De werking van toetsen aanpassen is ook mogelijk. Je kunt de R-toets bijvoorbeeld combineren met een eigen ALT-combinatie, zodat je programma’s kunt opstarten.

De laatste pagina bestaat uit het profielenoverzicht. Dit profiel is zowel softwarematig als hardwarematig aanwezig op de SK630. Indien je drastische aanpassingen wilt doen, zonder al te veel te moeten klooien op het toetsenbord zelf, raad ik je de software aan. Je kunt profielen exporteren en importeren, daarmee zijn de profielen uitwisselbaar. Mooie toevoeging is het lokaal opslaan van profielen, zodat je niet gebonden bent aan software, ook als je wisselt tussen diverse systemen.

Een stuk praktijkervaring is natuurlijk van uiterst belang. Zo is dit mijn eerste ervaring met een low profile Cherry MX toetsenbord, hoe bevalt dat in de praktijk? De low profile Cherry MX Red switches zijn net als Cherry MX Red lineair. Het is indrukken, zakken en gaan zonder tactiele bump. Een tactiele bump kan naar mijn ervaring best plezierig zijn, als bijvoorbeeld op de Cherry MX Brown switch. Het actuatiepunt, oftewel het moment van activeren/registreren ligt een stuk lager op 1,2 mm ten opzichte van Cherry MX Red met 2 mm. Idem dito voor het bereiken van de bodem, deze ligt op 3,2 mm bij de low profile (red) switches, bij de reguliere Cherry MX Red switches is dit 4 mm.

Het verschil tussen de twee is om die reden best groot, ondanks beide lineair zijn. Je duwt deze Cherry MX Red low profile switches sneller fijn. Dit was dan vooral aan het begin erg wennen. Na wat dagen testen begon de typervaring zich al te verbeteren. Ik maakte minder snel fouten (verkeerde toetsaanslagen). Nu moet ik wel zeggen dat een hoger profiel toetsenbord mij wat beter ligt. De key caps zijn redelijk vlak, waardoor ik sommige moment het gevoel ervaar dat ik sneller ben. Ik laat mij vingers meer glijden over de toetsen, omdat het oppervlak gelijkmatig is. Bij standaard Cherry MX toetsenbord met een normale key cap, is dit minder gebruikelijk. Door de hoogte van de key caps is ‘de kloof’ simpelweg wat groter tussen de toetsen. Bij mij is het een gevalletje vermoeidheid. Als ik echt heel moe ben, is de typervaring beter op een regulier Cherry MX toetsenbord. Als ik scherp ben, dan glijden mijn vingers letterlijk over de SK630 heen als boter, wat aangenaam is.

Het blijft altijd een verhaaltje persoonlijke voorkeur, of dit nu Cherry MX is of een andere switch. Wel is de vlakke houding wat minder fijn, en zie ik dit ook als minpunt. Normaal klap ik de pootjes onder mijn toetsenbord open, zodat het toetsenbord meer mijn richting opkomt, iets wat niet mogelijk is met deze SK630. Dit forceert mij om rechtop te zitten, wat overigens erg goed is voor ARBO. Toch mis het hangen, wat met een low profile toetsenbord als deze toch wat minder comfortabel gaat.

De switches gloeien mooi op met de RGB-verlichting, hier heb ik geen verdere opmerkingen over, los van het feit dat dit er gewoon goed uitziet. Het functioneert lekker via de software, heeft een goede verzadigdheid achter de key caps en rondom, kortom: het verveelt niet. Comfort is overigens goed van dit toetsenbord, enkel op de niet-uitklapbare pootjes. Nu moet ik de SK630 hier niet volledig op bashen, omdat ik het gedachtengoed van slim-line wel begrijp. Met een rechte houding leun je armen net wat hoger boven je bureau. Ik kan comfortabel mijn polsen plaatsen tegen de rand van het bureau. Het is wel essentieel dat je het toetsenbord goed positioneert onder de handen, omdat je met de low profile switches toch wat meer moet zakken met de vingers. Je zult sneller een vaste positie bepalen voor dit toetsenbord, dan dat je heel de avond aan het schuiven bent.

Overigens is kwaliteit dik op orde. Nog een belangrijke mededeling betreft de low profile switch is dat deze wat meer wobbly is dan de originele Cherry MX Switches. Je kunt dit herleiden door de key cap tussen de vingers te klemmen, en deze langzaam heen en weer te bewegen. Ik heb soms rustmomenten, waardoor de vingers op een key cap leunen. Je merkt dan wel dat deze door de kleine vormfactor wat meer beweging ervaren. Dit is overigens geen man overboord, maar wel een punt van aandacht. Ik vind het overigens minder fijn aanvoelen, waardoor het wel op mijn lijstje aan minpunten terecht komt. Overigens is dit gewoon het ‘karakter’ van de low profile Cherry MX switch, iets algemeens.

De SK650 en SK630 zijn de eerste low profile Cherry MX toetsenborden van Cooler Master. Smaken de kersen nog steeds zo goed, of blijken deze kersen toch minder sappig te zijn? Je leest het in deze eindconclusie.

Voordat ik weer doorratel over de SK630, wil ik je nog graag meegeven dat ieder een persoonlijke voorkeur zal ervaren als het om Cherry MX Switches gaat. De één vindt Cherry MX Red geweldig, waar de ander voor Cherry MX Blue kiest voor de tactiele feedback. Terug naar de SK630. Mijn review exemplaar betreft de Cherry MX Red low profile switch. Qua karakter een klein beetje anders dan de Cherry MX Switch, wat vooral te maken heeft met het moment van registratie op 1,2 mm en volledig tot de bodem op 3,2 mm. Overigens is dit niet het belangrijkste element van de low profile switch, althans in mijn optiek. De compactheid van deze switch, gepaard met de lagere key caps maken het verschil. Op goede moment ben ik een stuk sneller op een low profile toetsenbord, wat consistent is zonder fouten. Ligt het energiepijl wat lager, dan heb ik wat meer moeite en maak ik meer fouten, dan ben ik overigens beter af met een regulier Cherry MX toetsenbord.

De SK630 biedt een prima typervaring, maar is vooral wennen in het begin. Je zult veel fouten maken, wat na 2 dagen een stuk minder is. Het toetsenbord forceert mij om rechtop te zitten, wat goed is voor de houding. Wat ik vooral mis en al eerder aangegeven heb in deze review zijn de uitklapbare pootjes, zodat het toetsenbord wat meer naar je toekomt. Dit gaat natuurlijk het slimline principe voorbij, mogelijk dat ik wat traditioneel ingesteld ben, uiteindelijk aan de eindstreep vind ik het gewoon fijner.

Overige functionaliteiten zoals de software is voldoende, niet uitmuntend als die van SteelSeries of Razer (dan wel zonder registratie). RGB-verlichting heeft een nette implementatie, de aluminium afwerking is verzorgd en voor een toetsenbord van dit formaat, laat het gewicht van 552 gram best een solide indruk achter. De toevoeging van het interne geheugen is iets wat ik erg plezierig vindt, op deze wijze ben je niet afhankelijk van software, en kun je lekker wisselen tussen computers met je aangemaakte profielen. Je kunt dit ook deels beheren vanaf het toetsenbord zelf, wat het gebruik van software volledig kan elimineren.

De compactheid van de Cherry MX low profile switch offert overigens wel wat stabiliteit op. De reguliere Cherry MX Switch is minder wobbly en ligt daarmee wat steviger in de behuizing. Als je goed overweg kunt met deze low profile switch, zullen het aantal toetsaanslagen per minuut nog wel eens kunnen stijgen ten opzichte van standaard Cherry MX toetsenborden. Prijstechnisch is de SK630 niet bepaald goedkoop te noemen met zijn 139 euro. In dit prijssegment kun je best wel mooie mech(s) in huis halen. Toch onderscheidt de SK630 zich prima, en is de verwachting dat we low profile Cherry MX toetsenborden wat minder vaak zullen zien, daarmee meer niche. De SK630 is een prima toetsenbord, waarvan je echt één ding wel serieus vooraf moet overwegen: low profile is andere koek als het om typervaring gaat, overweeg je keuze goed!

Hardware.info
Tweakers.net

Review: NZXT H400i Wit/Zwart

Dit beestje staat al langere tijd op het programma. Naast het gebruikelijke verhuizen van hardware in de behuizing, was ik dit keer de volledige inboedel aan het verhuizen. Momenteel zit ik tussen de opgestapelde dozen. Normaal gaat men ervan uit dat de vrouw des huizes de meeste spullen heeft, vergeet het maar in dit huishouden.

DE NZXT H400i Wit/Zwart mocht nieuw in de productverpakking mee verhuizen. Ergens ben ik in een gat terecht gekomen, opgezogen naar een andere dimensie. In deze dimensie ben ik vooral zoekende naar tijd voor mij toch wel uit de hand gelopen hobby. Alsnog doe ik het met veel liefde. Even terugkomend bij het onderwerp van deze lap met tekst: de NZXT H400i. Verkrijgbaar in vier smaken: Zwart/Zwart (say what?), Zwart/Blauw, Zwart/Rood en Zwart wit. Wat mij betreft heb ik de tofste kleur in handen, mijn voorliefde voor niet zwarte behuizingen is iets wat meespeelt. De NZXT H400i is het tussenmaatje, er is namelijk nog een kleiner maatje, de NZXT H200i voor een Mini-ITX build en de forse broer, de NZXT H700i voor ATX genot. Overigens gaan hier ook E-ATX moederborden in. De volledige Hx00i line-up bestaat uit de eerdere genoemde kleurvarianten. Verdere features bespreken we in het opvolgende hoofdstuk. Op het moment van schrijven kost de NZXT H400i 135 euro.

Een overzicht van de specificaties:

De H400i maakt gebruik van de NZXT Cam software. Dit is software om je PC te beheren, wat tevens overige hardware, denk hierbij aan de Kraken waterkoeling line-up en case De software biedt ondersteuning voor het instellen van je RGB-verlichting, ook is er gedacht aan de integratie van Hue+ LED. Meer over de Cam software lees je dadelijk nog.

De H400i is 417 mm hoog, 210 mm breed en 421 mm diep met een totaalgewicht van 7,6 kilogram. Er is ondersteuning voor videokaarten tot 411 mm en CPU-koelers tot 164 mm hoog. Dit maakt het huisvesten van moderne videokaarten geen enkel probleem. Voor het formaat aan CPU-koeler is het vooraf handig om dit even te controleren, aangezien het Micro-ATX formaat wat beperking met zich mee brengt in CPU-koeler hoogte. Je kunt Micro-ATX of Mini-ITX moederbord huisvesten, vermoedelijk stop je er een Mini-ITX moederbord in, anders had je wel voor de H200i gegaan.

De behuizing heeft een glazen zijpaneel en is standaard uitgerust met drie fans. Dit zijn de Aer F (case version) 120mm fans. De Aer F fan heeft als focus optimale airflow. Deze fans zijn niet voorzien van RGB-verlichting. De H400i is uitgerust met een ingebouwde fan controller. Je kunt op deze fan controller maximaal 3 fans aansluiten. Tevens is er een LED controller aanwezig, waar je maximaal 5 AER fans op kun aansluiten of 4 Hue+ LED stips.

De behuizing is opgetrokken uit staal. De volledige uitrustig van de H400i richt zich op het showcasen van je hardware, met een likje RGB-verlichting. Dit uit zich in het zijpaneel van gehard glas, de kabelsleuven met afdekplaat en een PSU cover. Voldoende specificaties voor nu, laten we het beestje eens van dichterbij bekijken.

De buitenkant komt in een NZXT smaakje, wit met paars, de vaste stijl van NZXT. De verpakking is verzorgd, voorzien van productfoto’s, specificaties en features. In de verpakking vinden we twee piepschuim delen, een folie met daarin, jawel de H400i!

Accessoires komen we dadelijk tegen in de behuizing zelf. De eerste indruk van de H400i? Strak! Zelfs mijn vriendin was het hier snel over eens, een klein kastje met een minimalistische look. Kleine kastjes doen het hier altijd goed bij mijn vriendin, zodra je er ‘tje’ achter kan zetten, heeft het vaak een hoog schattigheidsgehalte. De zwart met witte combinatie is mijn persoonlijke favoriet. Op de zijkant van de behuizing vinden we gehard glas, voorzien van vier duimschroeven. De H400i heeft qua uiterlijk een vergelijkbare uitstraling als de H700i en H200i. Het formaat van je moederbord is hier vooral bepalend. Het strakke uiterlijk vormt zich door de strakke lijnen, geen ronde vormen en het ééndelige ontwerp. We vinden dan ook geen onderbrekingen of ‘opbouw’ delen op de zijpanelen, het boven paneel en front paneel. Eerst even wat foto’s.

Op het front paneel vinden we subtiel het NZXT woordmerk. De pootjes zijn van de behuizing te verwijderen, mocht je de H400i lager aan de grond willen hebben. De pootjes komen de airflow vanaf de onderzijde ten goede, hier kan de voeding verse lucht aantrekken, waar ook nog nagedacht is over een stoffilter. Op de randen bij het front paneel vinden we mesh, deze zijn aangebracht voor de airflow vanaf de voorzijde. De front fans kunnen op deze wijze verse lucht aantrekken, aangezien het volledige front paneel gesloten is.

Op het boven paneel zit het front I/O, uitgerust met een power knop, twee USB 3.0 poorten, een microfoon- en headset lijningang en een activiteit lampje. Rondom de power knop zit RGB-verlichting. We komen op het bovenpaneel een stof filter tegen, bevestigd met een magnetenstrip. Je kunt deze eenvoudig schoonmaken en terugplaatsen.

De achterzijde is in het zwart uitgevoerd. Het frame van de H400i is volledig zwart, aanvullende losse onderdelen (zijpaneel, front paneel en overige onderdelen) zijn in het wit gevoerd, de basis is dus eigenlijk zwart. Er is ruimte voor een I/O schild, een 120 mm of 140 mm fan. Uiteraard kun je hier ook een 120 mm AIO plaatsen. Verder vinden we vier uitsparingen voor PCI insteekkaarten en een uitsparing voor de voeding. Je kunt het opzetstuk voor de voeding met vier duimschroeven losdraaien, waarna je deze in één geheel in de kast kunt schuiven. Dit maakt het een stuk eenvoudiger om in een Micro-ATX behuizing te werken. Overigens is het ook een fijne toevoeging bij ATX behuizingen, het geeft wat extra gemak. Onderop zit een verwijderbare stoffilter.

Gehard glas is niet meer weg te denken. Het midden- naar high end segment is steeds vaker voorzien van deze panelen, waar goedkopere kastjes vaak voor een acryl (plexi) oplossing gaan. Voordelen zijn onderhoud en geen kleine haarkrasjes, die uiteindelijk goed opvallen met RGB-verlichting, bij de H400i is is het geen enkel probleem. Nog even wat foto’s voordat we verder gaan met de binnenkant.

Als afsluiter van het vorige hoofdstuk zag je het zijpaneel van gehard glas. Dit geeft ons toegang tot de binnenzijde. Als eerste komen we het doosje met accessoires tegen. Voor een Micro-ATX behuizing in dit prijssegement heb ik nettere manieren gezien om accessoires te verpakken. NZXT levert alles in een kartonnendoosje met plastic zakjes. Phanteks en Cooler Master leverde in het verleden kunststof doosjes mee. NZXT levert een gevisualiseerde handleiding, diverse schroefjes en tay-rips. Voor wat RGB-plezier komen we één RGB-strip tegen met een RGB 4-pin connector. NZXT heeft nu standaard één RGB LED-strip in de bovenzijde van de behuizing geplaatst.

Wederom gaat de H400i voor een strakke look. Binnenin vinden we veel details die netjes worden weggewerkt. Zo vinden we een witte beugel in de kast, deze loopt van boven tot onder en verbergt de kabelroute. Zo valt zelfs de 24-pin (ATX-connector) goed weg. In de praktijk ben ik er zelf achtergekomen dat dit nog fijner is dan grote kabel uitsparingen. In de H400i kun je een Micro-ATX of Mini-ITX moederbord kwijt, de afstandbusjes zijn vooraf geinstalleerd. Tevens vinden we als inhoud de drie Aer F (case version) 120mm fans, waarvan één aan de achterzijde en twee aan de voorzijde. Naast de witte beugel om kabels te verbergen, zit één SSD bay. Je kunt deze bay eenvoudig verwijderen, SSD erin schroeven en weer installeren. De SATA-kabel en SATA-voedingskabel worden netjes afgedekt door de witte beugel.

Het front panel trek je zo van de behuizing af, waar zich nog een groot stoffilter aan vasthoudt. Je klikt deze eenvoudig van elkaar af. Het verwijderen van het front panel geeft je toegang tot de geïnstalleerde fans, deze kun je makkelijk verwisselen, de kabels beheren en alles zo clean mogelijk verwerken.

Dat brengt ons bij de tegenovergestelde zijde. Bij het ontwerp van het zijpaneel is al nagedacht over een stukje kabelmanagement. Het paneel klemt zich namelijk niet vast in de behuizingsrand, maar aan de buitenzijde. Dit valt optisch niet op, maar geeft wel veel gemak als het om kabels verwerken gaat, hierdoor zullen kabels rondom de randen geen obstakel vormen. Achter het paneel vinden we kabel sleuven, gemaakt van kunststof. Dit zijn kleine kanaaltjes, waar je diverse kabels kunt opsplitsen. Mijn ervaring is erg positief. Je kunt namelijk ook kabels wat beter sorteren, wat met veel fan kabels erg fijn is.

Verder komen we nog een fan controller tegen, deze kun je aansluiten met een USB 2.0 connector om parameters vanaf het moederbord uit te lezen. De voor geïnstalleerde RGB LED-strip is hierop ook aangesloten, net als de drie meegeleverde fans. De fan controller is aan te sturen met de CAM software. Voeding verkrijgt de fan controller (multi-controller) door één SATA-aansluiting. Aan de achterzijde bevinden zich nog twee SSD trays en voldoende ruimte voor een ATX voeding. Tijdens het volgende hoofdstuk krijg je een beter idee hoe alles samenkomt.

Het leukste moment van een behuizing review: het inbouwen! Hier krijg je een goed idee van het eindresultaat. Waar ik mezelf ook nog steeds confronteer met beginnersfouten. Iets met een CPU_Power connector achteraf aansluiten, wanneer alles al in de behuizing zit, zucht… Maar goed! We blijven positief en gaan door. De eerste stap was het uitvogelen van benodigde kabels op de voeding. Met een Micro-ATX behuizing ga ik hier altijd wat bewuster mee om. Ik tel even de aantal SATA-aansluitingen, gevolgd door een dubbele check voor de CPU_Power connector, soms heb je net wat meer voeding nodig, afhankelijk van het moederbord. In de praktijk zal met je met de H400i altijd wel voldoende hebben met één enkele 8-pin CPU_Power connector, de Micro-ATX bordjes vragen altijd wat minder. Ik heb de witte beugel laten zitten tijdens het bouwen, deze is ook te verwijderen mocht je dit handiger vinden. Na het plaatsen van de voeding heb ik één SSD op zijn plaats geschroefd, de aansluitingen worden netjes bedekt door de witte beugel.

Het sorteren van de kabels is een genot met de H400i. De kabel sleuven zijn een meerwaarde, ook de uitsparing in het midden voor de dikkere ATX-connector is een geschenk. Geen gezeur met een kronkelende kabel achter het zijpaneel, gewoon netjes op zijn plaats. Met een kleine tijdsinvestering kun je al snel het volgende resultaat bereiken:

Nu alle kabels zijn gesorteerd, mag de H400i op zijn zij voor het moederbord, gevolgd door het aansluiten van de diverse kabels, afkomstig van het moederbord, front I/O en de fan controller. Duw alles op je gemakje vast, nu je er nog bij kan, met een videokaart op zijn plaats zal je ruimte te kort komen. Na het installeren van het moederbord en de processor is het tijd om de gekozen AIO set te installeren. Het gaat hier om een 120 mm variant, ik heb de voor geïnstalleerde fan verwijderd, waarna ik deze op zijn plek heb geschroefd, uiteraard met RGB, what else?

De videokaart moest ik diagonaal inbrengen, dit klinkt een beetje fout… Echter, is het wel de waarheid. Met de twee fans aan de voorzijde en een GTX 1080 (29,7 cm), moet je deze schuin/diagonaal in de behuizing laten uitkomen, waarna je de connectors (DVI, HDMI) op de videokaart door de uitsparing van de behuizing laat komen. Je kunt vervolgens de videokaart laten zakken, en deze in het PCI-e slot aanduwen. Zo kun je zonder de twee fans te moeten demonteren gewoon een full-size videokaart plaatsen. Waarna je al snel bij iets komt dat je het eindresultaat mag gaan noemen.

De duimschroeven voor een PCI-e insteekkaart draai je aan de buitenzijde van de behuizing vast. Je hoeft dus niet in de behuizing te kloten met een schroevendraaier, pluspunt! Je kunt het op de onderstaande foto wat beter zien. Zijpaneel erop en genieten maar!

In de Kraken X72 software had ik het al eerder even over de NZXT CAM software. Met deze software kun je diverse parameters beheren, zoals RGB-verlichting, pomp- en fan snelheden, profielen aanmaken, overklokken en basisgegevens verkrijgen, denk hierbij aan temperaturen en snelheden. De software heeft veel te bieden, overigens is de H400i gewoon prima compatible, maar levert het in mijn beleving niet direct een ‘enorme meerwaarde’. Pas als je een Kraken combineert gaat het interessanter worden, waar je wederom ook geconfronteerd wordt met diverse RGB programma’s. Zo blijft mijn videokaart afhankelijk ven de AURA software. Daarbij is de NZXT vrij zwaar in vergelijking met soortgelijke programma’s, de meerwaarde daarvan zijn wel veel mogelijkheden. Hieronder nog een paar foto’s van het werkende systeem, uiteraard aangestuurd met de NZXT CAM software (en twee aparte programma’s voor de AIO-set en videokaart).

De NZXT H400i, het Micro-ATX tussenmaatje. Hoe bevalt deze behuizing in de praktijk? De eerste kennismaking is uitermate positief. Het ontwerp, de afwerking en het totaalplaatje maken de H400i een pracht kast. De Zwart/Witte uitvoering is in mijn optiek de lekkerste kleurcombinatie. Nu oogt Zwart/Rood ook wel erg tof, alleen bepaald dit alweer deels de koers van het kleurenthema van je build. Voor een prijs van rond de 135 euro is het geen goedkopere Micro-ATX behuizing, kan de H400i het waar maken?

In opvolging van het verhuizing avontuur, uitgebreid besproken in de inleiding, kwam ik tot de conclusie dat ik totaal geen Micro-ATX moederborden had liggen. Ook het graven in verhuisdozen bracht weinig tot geen succes. Dacht ik eindelijk zover te zijn… zucht. Na de aanschaf van een nieuwe Micro-ATX moederbord kon het avontuur dan eindelijk beginnen. De selectie aan Micro-ATX moederborden viel mij wat tegen, vooral voor de nieuwe generaties aan processoren. Met een ATX behuizing doet dit probleem zich niet zo snel voort; een overvloed aan keuze!

De H400i is een strakke verschijning, mooi lijnen zonder weinig ronde vormen. Hou je van symmetrisch, dan is de H400i een goede keuze. Tevens heeft de H400i veel features en voldoet het aan de moderne eis. Er is op beide fronten, het exterieur en interieur goed nagedacht, wat je tijdens het gehele bouwproces ervaart. Kabelmanagement waar je vroeger menig tay-rip strak trok, is nu eigenlijk helemaal niet meer van toepassing. De kabel sleuven in het kabel compartiment bieden gemak en zijn een soort van sorteervakjes. Je kunt alle smalle en kleinere connector links laten lopen, waar je de dikkere kabels vanaf de voeding rechts laat verlopen. Mocht je het een keer willen los halen, of iets verwisselen, dan biedt het echt op deze wijze een voordeel. Je duwt de kabels netjes op hun plaats, paneel erop… eigenlijk heb je totaal geen omkijken.

Ook in het tegenovergestelde compartiment voor de hardware is alles prima op orde. De witte beugel bedekt vrijwel alle kabels richting het moederbord, waardoor een schone look snel gerealiseerd is. Verder is de ruimte in dit gedeelte ruimschoots voldoende voor een Micro-ATX behuizing. Je moederbord plaatsen, een AIO-set en grotere videokaart, het is geen enkel probleem voor de H400i. Panelen verwijderen van de behuizing, fans verwisselen en stoffilters schoonmaken, allemaal een fluitje van een cent. Hier laat NZXT écht zien dat ze willen inspelen op gebruikersgemak. Ook het zijpaneel aan de kabelzijde klik je aan de buitenzijde vast, iets wat optisch niet opvalt, maar wel het voordeel geeft dat je binnenin kabels rondom de randen kunt wegwerken, zonder dat je in het geding komt met het zijpaneel.

De ingebouwde fan controller is een fijne toevoeging. Je kunt deze eenvoudig combineren met instellingen vanaf het moederbord, maar ook via de NZXT CAM software. Deze software zit bomvol met features, mogelijk features die je ook niet zult gebruiken. Voor het beheren van fans is het een wenselijke toevoeging. Wel is het enkel met de H400i wat karig. Pas wanneer je er een Kraken bijplaatst, komt het CAM ecosysteem mooier samen.

Elegant met een goud randje. Dat is de NZXT H400i. De prijs van 135 euro is in mijn ogen wel gerechtvaardigd, gezien de features en bouwkwaliteit. Niet te vergeten dat er standaard drie 120 mm fans worden meegeleverd en twee RGB LED-strips. Met de fan controller en alle kabelmanagement opties, is de H400i bij zijn tijd. Je zult met plezier je nieuwe build in elkaar schroeven, iets waar ik tijdens deze review écht van genoten heb. Ik heb de computer gewoon compleet gemaakt op de balkon tafel in het zonnetje. De NZXT Cam software is wat mij betreft niet de ‘USP’ van de H400i, het klinkt leuk, maar leuker zijn de praktische zaken van deze behuizing. Van buiten tot binnen doordacht!