Review: Steelseries Rival 3 Wireless Gen 2

• Productpagina

• Specificaties
• Showcase
• Software
• In de praktijk
• Conclusie

Steelseries kwam op 20 mei uit met de nieuwe versie van hun welbekende Rival 3-model. Namelijk de Steelseries Rival 3 Wireless Gen 2.

Deze muis is de opvolger van de originele die uitkwam in 2020 en is beschikbaar in verschillende kleuren, namelijk wit en zwart, zoals bij veel andere producten. Maar ook in de kleuren genaamd aqua en lavender. Waarbij aqua een soort lichtblauw is en lavender een lichtpaarse kleur heeft. Dit zijn de twee muizen die we vandaag bekijken, die te verkrijgen zijn voor een richtprijs van € 60,-.

Een overzicht van de specificaties:

Verpakking

Steelseries heeft ervoor gekozen om voor de verpakking van de Steelseries Rival 3 Wireless Gen 2 gebruik te maken van licht- en donkergrijze tinten. Dit zorgt ervoor dat de muis die afgebeeld staat op de voorzijde van de verpakking er nog meer uitspringt, extra met deze twee speciale kleuren.

Op de voorzijde is er ook te zien dat er gebruik kan worden gemaakt van twee modes. Zowel de 2,4 GHz- als de Bluetooth-mode. Aan de rechterzijde van de verpakking zijn duidelijk de specificaties opgelijst van deze muizen. De linkerzijde wordt gebruikt voor het tonen van een zijaanzicht van de muis waar de extra knoppen zitten.

Als laatste is er op de achterzijde een beschrijving van enkele eigenschappen, zoals de switch die aan de onderzijde zit en die het mogelijk maakt om te wisselen tussen de verschillende verbindingsmodi, alsook de duurzaamheid van de knoppen die goed zijn voor 60 miljoen klikken.

Inhoud verpakking

Bij het openen van de verpakking zijn de meegeleverde batterijen het eerste wat je ziet. Deze zijn voorzien in het karton van de muis. De muis op zich zit stevig vast in het strategisch gevouwen karton voor een zo goed mogelijke bescherming van de Steelseries Rival 3 Wireless Gen 2.

Bij het openplooien van dit karton kan je de muis eruit nemen, alsook de batterijen. Aan de muis is een label aangebracht dat duidelijk toont waar je de batterijen moet plaatsen, alsook waar de dongle zich bevindt in de muis. Verder is er nog een gebruikershandleiding aanwezig.

De Rival 3 Wireless Gen 2 werkt, net als veel andere SteelSeries-producten, met de SteelSeries GG-software. Dat is een groot voordeel, want deze software is niet alleen overzichtelijk, maar biedt ook ontzettend veel opties om de muis helemaal naar je hand te zetten. Of je nu een competitieve gamer bent of gewoon een muis zoekt die precies doet wat jij wilt.

Je kunt bijvoorbeeld heel eenvoudig de functies van alle knoppen aanpassen. Heb je liever dat een zijbutton een bepaalde toetscombinatie uitvoert of een macro activeert? Dan stel je dat met een paar klikken in. Via de ingebouwde macro-editor maak je zelfs complexe acties die je aan een knop kunt koppelen, ideaal voor MMO’s of als je veel in programma’s werkt waar sneltoetsen handig zijn.

Ook de DPI-instellingen zijn volledig naar wens in te stellen. Je kunt meerdere DPI-niveaus configureren (van 400 tot 18.000 DPI) en daarna met de DPI-knop op de muis snel schakelen tussen je ingestelde snelheden. Handig als je bijvoorbeeld een lagere DPI wil voor een shooter en een hogere voor snelle bewegingen in andere situaties.

Daarnaast biedt de software diverse batterijbesparende instellingen. Zo kan je de slaapstandtimer aanpassen, zodat de muis zichzelf uitschakelt wanneer je hem even niet gebruikt. Er zijn ook verschillende modi zoals High-Efficiency Mode, Bluetooth Smoothing en Wireless Stability Enhancement die je kunt inschakelen als je bijvoorbeeld een stabielere verbinding wil of juist de batterijduur wil verlengen.

Verder kun je het gedrag van de muisbewegingen finetunen met opties zoals acceleratie, deceleratie en angle snapping. Hiermee bepaal je hoe gevoelig en vloeiend de cursor reageert op jouw bewegingen.

Tot slot is er de polling rate, die je tot 1000 Hz kunt verhogen voor een extra snelle en responsieve verbinding.

Design

Het design is niet veel veranderd ten opzichte van de Steelseries Rival 3 Gen 1. Maar dit hoeft volgens mij ook niet, aangezien deze goed in de hand ligt en comfortabel is om lange uren vast te houden. Ook zijn de knoppen aan de zijkant van de muis goed gepositioneerd om deze gemakkelijk te kunnen gebruiken.

Verder is er gekozen om een transparante onderzijde te voorzien. Dit is zeker mooi, jammer dat je het wel niet veel ziet, aangezien dit aan de onderzijde zit. Wel is het door de transparantie van de onderzijde moeilijk te zien op welke connectiviteitsmodus je zit. Hiermee wil ik zeggen dat de tekst aan de onderzijde moeilijk te lezen valt. De omhulzing is gemaakt van ABS-kunststof en kan dus zeker tegen een stootje. Het scrolwiel voelt heel goed aan en is gemakkelijk te gebruiken.

Connectiviteit

De Steelseries Rival 3 Wireless Gen 2 heeft twee manieren om te connecteren. De eerste mogelijkheid is om te verbinden met de muis aan de hand van Bluetooth 5.0. Het verbinden van de muis kan gemakkelijk door de switch onderaan de muis op Bluetooth te plaatsen en volgens de DPI-knop te gebruiken als pairingknop. Vervolgens zal de muis tevoorschijn komen tussen de bluetooth-apparaten op de computer. De tweede optie is gebruikmaken van de 2,4 GHz-dongle die meegeleverd is met de muis. Deze optie is nog gemakkelijker in te stellen. Door de slider onderaan de muis in te stellen om gebruik te maken van 2,4 GHz en vervolgens de USB-stick in te pluggen.

De verbinding met de dongle was voor mij niet altijd even vlot. Omdat mijn computer onder mijn bureau staat, had ik toch soms dat de connectie tussen beide niet supergoed was. Dit kon opgelost worden door het meeleveren van een extensiekabel, zoals Steelseries doet bij enkele andere van zijn muizen. Dit is volgens mij een gemiste kans.

Batterijduur

Voor de batterij is er gekozen om gebruik te maken van een standaard batterijformaat. AAA. De meegeleverde batterij is geen oplaadbare batterij. Het is altijd een overweging om te kiezen voor een herlaadbare batterij die moeilijk te vervangen is of een standaard batterij die gemakkelijk te vervangen is. In dit geval kan je ook kiezen voor herlaadbare batterijen met hetzelfde AAA-formaat.

Hier in deze Steelseries Rival 3 Wireless Gen 2 is er ook bewust voor gekozen om de mogelijkheid aan te bieden om met één batterij te werken. Zelf gebruik ik de muis liever met één batterij (95 gram), zeker als het aankomt op gaming. Het extra gewicht van deze tweede batterij (106 gram) is zeker te merken tijdens het gamen. Maar hierdoor halveer je de gebruiksduur. Zelf heb ik ondervonden dat de muis met één batterij niet superlang meegaat en met twee vind ik hem te zwaar wegen. Dus het is een overweging. Een laatste aanrader is het gebruiken van herlaadbare batterijen voor deze muis. Dit lijkt mij de meest economische oplossing.

Het ontwaken van de muis kan soms enige tijd duren. Zelf weet ik niet zo goed wat de reden hiervoor is: of het is dat de muis niet kan verbinden met de dongel of dat deze niet snel opstart. Maar dit was ook een probleem bij de eerste generatie en dit had ik toch graag weggewerkt gezien, aangezien dit toch duidelijk was na gebruikersreviews van de eerste versie.

Sensor en Polling Rate

De sensor in de Rival 3 Wireless Gen 2 is een TrueMove Air Optische Sensor van SteelSeries zelf, speciaal ontwikkeld voor een combinatie van precisie en energie-efficiëntie. Tijdens het gamen voelde de muis responsief en accuraat aan, zonder enige trackingproblemen of onverwachte versnellingen. De maximale DPI gaat tot 18.000, wat ruim voldoende is voor zowel casual gamers als competitieve spelers. Ook het bijhouden van snelle bewegingen is geen enkel probleem.

De polling rate is instelbaar tot maximaal 1000 Hz, wat betekent dat de muis tot 1000 keer per seconde de positie naar je pc stuurt. Ik heb dit getest via diverse online tools en benchmarks, en de muis haalde stabiel de volledige 1000 Hz. Dit zorgt ervoor dat de inputvertraging minimaal blijft en je altijd een directe, snelle respons hebt tijdens het gamen.

SteelSeries komt met de nieuwe Rival 3 Wireless Gen 2 en eerlijk gezegd zijn de verschillen met de eerste generatie eerder beperkt. Dat is op zich niet slecht, want de basis van deze muis was al degelijk, maar het betekent ook dat enkele gekende pijnpunten niet aangepakt werden. Zo blijft de connectie via de dongle soms wat gevoelig als je pc wat verder weg staat, zeker zonder meegeleverde USB-extensie. Ook het feit dat het ontwaken uit slaapstand nog steeds een seconde of twee duurt, is jammer, zeker omdat dit bij de vorige generatie al als feedback werd meegegeven.

Toch blijft dit een solide draadloze muis voor een schappelijke prijs. Het design ligt goed in de hand, de bouwkwaliteit is stevig dankzij het ABS-kunststof en de sensor presteert uitstekend met een maximale DPI van 18.000 en een polling rate van 1000 Hz. De SteelSeries GG-software biedt uitgebreide opties om de muis helemaal naar wens te configureren, wat zowel voor gamers als productiviteitsgebruikers een pluspunt is.

De batterijoplossing met AAA’s is een tweestrijd: je hoeft geen muis op te laden en kunt batterijen makkelijk vervangen of herlaadbare varianten gebruiken, maar het blijft zoeken naar de juiste balans tussen gewicht en batterijduur, vooral als je met één batterij wilt gamen.

Kortom, de Rival 3 Wireless Gen 2 is een fijne allrounder die op veel vlakken goed scoort, maar waar SteelSeries misschien iets meer had kunnen doen om écht een sprongetje te maken ten opzichte van de vorige generatie. Zeker voor wie de eerste versie al heeft, is de upgrade niet noodzakelijk. Zoek je echter een betrouwbare draadloze muis met goede prestaties, dan is dit nog steeds een uitstekende keuze in het middensegment. Er zijn ook nog heel wat andere muizen die rond een prijs van 60 euro zitten. Maar met deze featureset weet ik niet of Steelseries hiermee bovenaan staat.

Review: SteelSeries Rival 3 Wireless

• Productpagina (Rival 3)
• Productpagina (Rival 3 Wireless)

In januari 2020 lanceerde SteelSeries de Rival 3, een bedrade gamingmuis met de ‘nieuwe’ TrueMove Core-sensor. Die muis hebben we indertijd niet voorzien van een review, maar de sensor daarvan wist ik recentelijk te bespreken in mijn Aerox 3-review. Niet alleen is dat aspect overeenkomstig; ook het ontwerp van de Rival 3 en Aerox 3 komt grotendeels overeen. Dat is relevant voor vandaag, want ditmaal is de draadloze uiting van de Rival 3 ter sprake: de Rival 3 Wireless.

Nou wist de Aerox 3 afgelopen maand te lanceren in bedrade én draadloze vorm tegelijk. Dit was overduidelijk niet het geval voor de Rival 3 Wireless, want die komt zo’n acht maanden na dato. Desondanks maken de Rival 3 Wireless en Aerox 3 Wireless gebruik van dezelfde sensor: de ‘nieuwe’ TrueMove Air. Naar aanleiding van deze muis heb ik dus ervaring met beide sensoren, ofwel met beide uitingen van de Aerox 3 en Rival 3.

Wat ik alvast wil verklappen, is dat er degelijke verschillen zijn tussen de TrueMove Core en TrueMove Air. Niet alleen in betrekking tot specificiaties overigens - die we hieronder gaan bespreken -, maar ook als het gaat om de praktijkervaring. Deze review fungeert dus als ‘ultieme’ bespreking van de Rival 3 én Aerox 3-uitingen. Hoe weten de reeksen te presteren en welke van de twee is het geschiktst voor jou? Laten we dat eens uitgebreid bekijken.

Hieronder treffen we de specificaties aan;

Wederom een vergelijking

Net zoals bij mijn review van de Aerox 3 heb ik de specificaties van beide uitingen tegenover elkaar staan. In dit geval komt de Rival 3 Wireless aan bod, met de bijbehorende TrueMove Air-sensor. Als je meer wil weten over de ervaring met de TrueMove Core, dan kan je terecht bij de review van de Aerox 3. Anderzijds geldt dat dus ook als je meer wil weten over de Aerox 3 Wireless en de TrueMove Air, want die sensor komt hier ter sprake.

Daarover gesproken, er zijn wat verschillen te vinden tussen de Core en Air. Dit zien we met name terug in de acceleratie, het aantal inches per seconde (IPS) en de maximale DPI-instelling. Zo is de TrueMove Air in staat om tot 18.500 DPI ingesteld te worden. Of dat een realistische waarde is, laat ik achterwege. Tot hoeverre de sensor in de praktijk presteert, ofwel aanvoelt, is iets waar ik bij de praktijkervaring over uit zal weiden.

Naast typerende eigenschappen, zoals de geschiktheid voor rechtshandige gamers en gebruikers van een claw- of vingertipgrip, zien we hét onderscheidende aspect: de beweerde batterijduur van 400+ uur. Dit is mogelijk dankzij het gebruik van batterijen, al heeft dit wel invloed op het gewicht van de muis. Bij één batterij zien we 96 gram en bij twee batterijen een gewicht van 106 gram. Dat maakt de Rival 3 Wireless verre van een lichtgewicht muis.

Nou merkt SteelSeries zelf op dat een gebruik van 400+ uur enkel mogelijk is in de Bluetooth-modus of in de ‘high-efficiency’-modus. Eerstgenoemde maakt de muis gewoonweg minder accuraat, terwijl laatstgenoemde de verlichting uitschakelt én de polling rate verlaagt naar 125 Hz. Dat is voor gaming, of eigenlijk zelfs normaal gebruik, niet prettig. Kortom, in de praktijk wordt de vraag simpel: hoe lang gaat de muis daadwerkelijk mee? Tijd om dat te ontdekken, maar dan moeten we het beestje eerst uitpakken!

Net zoals bij de Aerox 3 zien we een slank doosje met een vertrouwde kleurencombinatie. Wat aan de voorkant als eerste opvalt, is de claim dat de Rival 3 Wireless een jaar lang mee kan gaan. Of dat in een Covid-tijdperk nog een realistische schatting is, betwijfel ik. Nou neemt het niet weg dat SteelSeries een flink aantal werkuren belooft met de muis.

Bij het openen van de verpakking worden we als eerste begroet door het tweetal Duracell-batterijen. Bij het omhoog tillen van de kartonnen houder worden we mede begroet door de handleiding, waarop duidelijk instructies staan voor het aansluiten van de muis. Vervolgens krijgen we toegang tot de ster van de show: de Rival 3 Wireless zelf.

Omdat er sprake is van een batterij-aangedreven beestje zien we geen kabels voorbij komen. In plaats daarvan treffen we de eerdergenoemde Duracell-batterijen aan. Vervolgens komen we uit bij de muis zelf, waarop we een papiertje zien met instructies. Er wordt gewoonweg gevraagd om de cover te verwijderen, de draadloze ontvanger (dongel) uit de muis te halen en de batterijen te installeren. Laten we dat dus doen!

Bij het installeren van de batterijen zien we de Rival 3 Wireless in blote glorie. Het ingebouwde houdertje voor de dongel kan ik zéér waarderen. Dat maakt het makkelijk om de muis te vervoeren, zonder dat je bang hoeft te zijn voor verlies van de dongel. Dat heb ik in de praktijk nog weleens mogen ervaren.

Vervolgens werpen we een blik rondom de Rival 3 Wireless. Qua uiterlijk heb ik niets te klagen, al vallen mij wel de zijknoppen op. Net zoals bij de Aerox 3 vrees ik dat deze te klein zullen zijn in de praktijkervaring, al kan ik de matte afwerking (in plaats van een gladde) waarderen. Al met al vind ik het beestje gewoonweg stijlvol ogen en niet te flitserig voor op kantoor.

In betrekking tot de onderzijde treffen we twee kleine voetjes aan én een bredere voet. De grip op de muismat is dus ongetwijfelde een goede, maar daar ga ik bij de praktijkervaring dieper op in. Waar ik wél al over kan spreken, is het scrollwiel natuurlijk. Daar ben ik bij SteelSeries altijd lovend over en de Rival 3 Wireless maakt daarop geen uitzondering. Kortom, vooralsnog een goede indruk.

Tenslotte zien we de Rival 3 Wireless en de dongel naast elkaar staan. Het relatief slanke ontwerp is hierbij goed zichtbaar. De plaatsing van het SteelSeries-logo is een smaakvolle en de plaatsing van de DPI-wisselknop (onder het scrollwiel) is een praktische. Voor de gemiddelde gamer/gebruiker lijkt de Rival 3 Wireless dus alles te bieden waar je naar zoekt.

Zoals te verwachten, wordt de Rival 3 ondersteund in SteelSeries Engine 3. Typerende opties komen voorbij, waaronder voor het aanmaken en beheren van profielen, polling rate, CPI, acceleratie en deceleratie, angle snapping en meer. Omdat er sprake is van een draadloze muis zien we tevens instellingen voor Bluetooth, High-Efficiency Mode en Illumination Smart Mode.

Bij de specificaties gaf ik al aan dat de polling rate in de Bluetooth-modus én High-Efficiency-modus teruggeschaald wordt naar 125 Hz. Daarnaast zien we bij het gebruik van de Bluetooth-modus een aanduiding dat Key Bindings, Acceleration & Deceleration en Angle Snapping naar de standaardinstellingen worden teruggebracht. Kortom, het zijn modi die ik voor dagelijks gebruik niet aanraad.

Zoals ik eerder al deelde, komt de Rival 3 Wireless met beperkte verlichting. Enkel in het scrollwiel zien we het voorbij komen, maar ik adviseer om deze altijd uit te laten. Dit gewoonweg ter besparing van je batterij en in dit geval voegt de verlichting niets toe aan de praktijkervaring. Wat mij betreft had SteelSeries het zelfs weg mogen laten ter kostenbesparing.

Maar goed, zelfs met de uitschakeling van de verlichting behaal je die 400+ uur met twee batterijen gewoonweg niet. De exacte batterijduur heb ik niet écht gemeten, want dat gaat lastig over een periode van 250+ uur en enkele weken. Toch is er aan de screenshot hierboven te zien dat er ongeveer 25% over is gebleven. Dat dan na ongeveer 200 uur aan intensief gebruik (lees: zenuwachtig geklik in Dota 2).

Wel blijf ik het jammer vinden dat SteelSeries de resterende batterij niet in percentagewaarde uitdrukt. Daarnaast is de batterijwaarde niet zichtbaar wanneer je de instellingen benadert. Kortom, een stukje feedback voor SteelSeries in de toekomst. Grappig genoeg toont mijn Android-toestel wél de resterende waarde als percentage. Handig met de Arctis 9, maar niet voor een muis, want die gebruik ik logischerwijs niet in combinatie met een telefoon.

In de praktijk hebben we bij de Rival 3 Wireless te maken met meerdere aspecten. Naast de sensor en de werking ervan komt de draadloze functionaliteit eveneens ter sprake. Laten we er dieper op induiken.

Dual wireless

Net zoals bij de Aerox 3 Wireless en Arctis 9-headset zien we dual wireless-technologie voorbij komen. SteelSeries legt daar sinds dit jaar een focus op bij nieuwe producten. Zodoende zien we Bluetooth-ondersteuning én 2.4 GHz-ondersteuning voor de Rival 3 Wireless. Dat wil dus zeggen dat de muis verbonden kan worden met apparaten die Bluetooth ondersteunen en dat maakt het beestje vrij veelzijdig.

Nou moet ik wederom aankaarten dat dit niet bestemd is voor gewoonlijk, ofwel dagelijks gebruik. In de Bluetooth-modus wordt de polling rate teruggebracht naar 125 Hz en dat is een zéér onprettige ervaring. In ‘noodgevallen’ kan de muis gerust via Bluetooth een keer gebruik worden, maar voor serieuzere doeleinden, zoals gaming of bewerking, dien je te verbinden via de 2,4GHz-verbinding.

Comfort en formaat

Hoe je de Rival 3 Wireless ook verbindt - doe het wel alsjeblieft via de 2,4GHz-verbinding -, uiteindelijk draait het om comfort. Op dat front ben ik eveneens te spreken over de Rival 3 Wireless. Niet geheel verrassend, want de Aerox 3 beviel ergonomisch bekeken eveneens. Gezien de reeksen een vrijwel overeenkomstig ontwerp bezitten, zou je makkelijk kunnen springen van de Aerox 3 naar de Rival 3 en vice versa.

In ieder geval heb je bij de Rival 3-reeks te maken met een slanker design dan bij de Rival 650. Gezien de draadloze uiting daarvan mijn gebruikelijke muis was, moest ik in het begin wel even wennen aan het formaat. Zo kan ik bij de Rival 650 met de palmgrip mijn pink en duim laten rusten op de (zijkanten van) de muis. In het geval van de Rival 3 (en Aerox 3) belandt dat tweetal op de onderliggende muismat.

Nou geeft SteelSeries zelf aan dat de Rival 3 bestemd is voor een clawgrip of vingertopgrip, maar ik weet de palmgrip gewoon toe te passen. Desondanks merk ik het verschil wel - qua ergonomie dan - en zou ik zelf de voorkeur geven aan de Rival 650 Wireless. Dit omdat die muis wat groter is en voor mijn ‘klauwen’ een hoger comfort biedt. Maar ja, dat brengt bij de Rival 650 Wireless een aanzienlijk hoger prijskaartje met zich mee.

Zo kost de Rival 3 Wireless welgeteld € 59,99. Dat is bijna de helft van wat de Rival 650 Wireless bij de lancering deed kosten. Je krijgt overduidelijk waar je voor betaalt en dat is bij de Rival 3 Wireless een relatief compacte muis, doch robuust genoeg voor iemand zoals ik. Het enige kritiekpunt ligt wederom bij de zijknoppen, want deze zijn ook wat kleiner dan ik gewend ben en dat maakte het gebruik ervan - vooral in het begin - niet prettig.

Al met al heb ik echter weinig kritiek te leveren op de ergonomie. De muis is weliswaar niet geschikt voor linkshandigen, maar net zoals bij de Aerox 3 ben ik tevreden met de vormgeving. Waar een verrassend minpunt doet opduiken, is op het gebied van gewicht. Kort gezegd voegen twee batterijen veel gewicht toe aan de achterzijde, waardoor de verdeling van het gewicht eveneens naar achteren valt. Dat creëert een ongebalanceerd gevoel bij het optillen en zal je ongetwijfeld merken.

Precisie en sensor

Tenslotte komen we aan bij de sensor van de Rival 3 Wireless en dat betreft de gloednieuwe TrueMove Air. In essentie betreft het een PixArt PMW3360-sensor, maar gemodificeerd door SteelSeries naar eigen wensen/doeleinden. Kortom, niet ongebruikelijk voor de fabrikant, want dat zien we terug bij meerdere muizen. Nou maken de Rival 3 Wireless én Aerox 3 Wireless gebruik van deze nieuwe sensor, waarbij de bedrade uitingen van die muizen de TrueMove Core in huis hebben.

In mijn review van de Aerox 3 was ik dus al lovend over de Core, maar bij de Air kan ik niet hetzelfde lof uitdrukken. Zo merkte ik al gauw op dat de sensor minder accuraat aanvoelt en bij kleine, precieze bewegingen één of twee pixels te ver opzij kan schieten. Dit ging logischerwijs tegen mijn verwachting in, want bij de Rival 650 Wireless deed ik een dergelijke inaccuraatheid nooit ervaren.

Zodoende heb ik de dongel op verschillende USB-poorten geprobeerd, de muis op meerdere pc’s getest en op verscheidene afstanden. In alle gevallen merkte ik op dat de TrueMove Air ietsjes minder accuraat is dan de TrueMove Core. De muis voldoet op zich prima, maar tijdens fotobewerking en benodigde pixelprecisie viel de mindere accuraatheid wel op. Tijdens het gamen had ik er vrijwel geen last van, dus dat scheelt.

Waar het mede op neerkomt, is de segmentering van de concurrentie. Voor een gerenommeerd merk staat SteelSeries niet aan de dure kant met de Rival 3 Wireless. Althans, voor een muis met dual wireless-ondersteuning. Als die factor dus een rol speelt, heb je aan de Rival 3 Wireless een solide keuze. Neem je dat weg, tja, dan spelen andere factoren zoals de sensor wel een kritische rol. Laten we het maar eens gaan samenvatten!

Met de Rival 3 Wireless zet SteelSeries een veelzijdige, slanke muis neer met een specifiek doeleinde. Voor € 59,99 krijg je een uiting die voorzien is van dual wireless-ondersteuning, ofwel een beestje dat via Bluetooth én een 2.4GHz-verbinding gebruikt kan worden. Als dat aspect je aanspreekt, dan is de Rival 3 Wireless een interessante aanschaf. Neem je de Bluetooth weg, tja, dan oogt de muis allicht minder aantrekkelijk.

Gelukkig heeft de Rival 3 Wireless een tweede aspect ter onderscheiding en dat is de batterijduur. De beloofde duur van 400+ uur is enkel mogelijk middels de Bluetooth-modus of de High-Efficiency-modus en dat is voor dagelijks gebruik niet realistisch. Desondanks wist de muis bij ‘normaal’ gebruik 250+ uur − minimaal − mee te gaan. Dat natuurlijk dankzij het gebruik van batterijen en als dat je aanspreekt, wordt de muis toch nog interessant.

Vanwege het slanke ontwerp ben je wel gebonden aan een clawgrip of vingertopgrip voor ‘optimaal’ gebruik. De palmgripgebruikers onder ons kunnen ermee overweg, maar je merkt al gauw dat de duim en pink over de muismat gesleept worden. Op ergonomisch gebied heb ik niets aan te merken op het ontwerp, maar de batterijen aan de achterzijde verzwaren de muis én resulteren in een merkbare, oneven verdeling van gewicht.

Al met al is de Rival 3 Wireless een muis die duidelijke voor- en nadelen bezit. Als dual wireless en de heftige batterijduur belangrijke factoren zijn, raad ik het beestje voor € 59,99 gerust aan. Zodra je die factoren wegneemt, ben ik minder lovend. Zeker omdat de TrueMove Air-sensor een tikkeltje minder accuraat blijkt dan de TrueMove Core. Kortom, dit is een product met een relatieve niche, maar binnen die niche een degelijke aanrader.

Review: SteelSeries Aerox 3

• Productpagina (Aerox 3)
• Productpagina (Aerox 3 Wireless)

Met de opkomst van lichtgewicht gamingmuizen, zoals de Cooler Master MM711 en Mountain Makalu 67, is het geen verrassing dat ook SteelSeries een toevoeging biedt aan die subcategorie van hardware. In dit geval betreft het de Aerox 3; te verkrijgen in bedrade vorm én als draadloze uiting die door het leven gaat als de Aerox 3 Wireless. Het is eerstgenoemde die vandaag centraal staat in deze review.

Nou valt het direct op te merken dat de Wireless-variant niet ‘zomaar’ een draadloze uiting is. De sensoren tussen de muizen verschillen namelijk, waarbij de Aerox 3 de ‘TrueMove Core’ bezit van de Rival 3 en de Aerox 3 Wireless de nieuwe ‘TrueMove Air’ in huis heeft die óók te vinden is in de nieuwe Rival 3 Wireless. Qua ontwerp hebben de Aerox-muizen dus veel weg van de Rival 3-reeks - overigens ook qua uiterlijk.

Vanwege het verschil in sensor is het prijsverschil eveneens wat flinker dan verwacht. Zo bezit de Aerox 3 een adviesprijs van € 69,99 en de Aerox 3 Wireless een adviesprijs van zowaar € 109,99. Dat positioneert de draadloze uiting - qua prijs althans - tegenover de Rival 650 Wireless. Nou praten we in betrekking tot de Aerox-reeks over lichtgewicht muizen, dus de beestjes zijn niet volledig te vergelijken.

Om het gewicht omlaag te duwen, is logischerwijs gesleuteld aan het ontwerp. In wezen is het ontwerp van de Rival 3-reeks gepakt, waarin SteelSeries wat gaten heeft geslagen. Het eerste resultaat is een typerend en modern honingraatpatroon. Het tweede resultaat is 66 gram voor de Aerox 3 Wireless en 57 gram (zonder kabel) voor de Aerox 3. Het ‘lichtgewicht’-element is er dus, maar zijn ook de prestaties naar behoren? Dat gaan we nader bekijken!

Hieronder treffen we de specificaties aan;

Enkele verschillen

Zoals ik in het begin al aanduidde, zijn er fundamentele verschillen tussen de Aerox 3 en Aerox 3 Wireless. De voornaamste ligt dus in de sensor, waarbij eerstgenoemde de TrueMove Core gebruikt en laatstgenoemde de TrueMove Air. Dat klinkt allemaal vrij chique, maar dit zijn ‘gewoonweg’ PixArt-sensoren met een andere naam. Dat wil niet zeggen dat SteelSeries geen wijzigingen heeft doorgevoerd in de sensoren.

Vanuit dat standpunt vind ik het belangrijk om de sensoren even te bespreken. Zo heb ik in 2018 de Rival 650 Wireless gereviewd en dat beestje is mijn dagelijkse muis geworden. In essentie hebben die muis én de Aerox 3 dezelfde sensor: de PixArt PWM3360. Nou heeft SteelSeries wel aanpassingen gemaakt aan die sensor en dat voor de Aerox 3 zullen de veranderingen ongetwijfeld weer anders zijn.

Het resultaat is in ieder geval een muis die door het leven gaat met de zogeheten TrueMove Core, net zoals de Rival 3. In de praktijk levert dat instellingen op vanaf 200 tot wel 8500 DPI. Of je van een dusdanig hoge DPI-instelling gebruik zal maken bij een lichtgewicht muis, tja, dat valt waarschijnlijk te betwijfelen. Zo kan de TrueMove Air van de Aerox 3 Wireless een hogere DPI-instelling aan, maar dat staat in mijn ogen niet gelijk aan een realistisch gebruik in de praktijk.

IP54-aanduiding!

Om de Aerox 3 (en Wireless) te onderscheiden van de concurrentie heeft SteelSeries overigens een toffe eigenschap toegevoegd: een IP54-aanduiding. Dat wil dus zeggen dat de muis bestand is tegen stof en een plensbui. Specifiek gezien gaat het dan om bescherming van de Omron-switches, die in dit geval een keuring bezitten voor 80 miljoen kliks. Losstaande van de sensor en andere eigenschappen focust de Aerox 3 dus op duurzaamheid.

Op de verpakking zien we het honingraatontwerp direct eruit springen. Bij het optillen van het doosje werd al gauw duidelijk dat het een lichtgewicht gamingmuis betreft. Qua inhoud treffen we natuurlijk de Aerox 3, een handleiding én tot mijn verrassing een USB Type-C-kabel. Om die laatste zit ik al jaren te springen en eindelijk mag het dus zover zijn.

Hieronder zien we de USB-C-aansluiting dan ‘in actie’. Hopelijk kenmerkt dit een permanente verschuiving naar USB-C op alle apparaten van SteelSeries. Dit met name vanwege de duurzaamheid die USB-C biedt ten opzichte van USB Micro B. Daarnaast stelt het draadloze apparaten, zoals de Aerox 3 Wireless in dit geval, om sneller op te laden.

Dan komen we uit bij de ster van de show en dat is de muis zelf. Zo nemen we rondom een kijkje om het honingraatontwerp te aanschouwen. Zoals ik al aangaf bij de specificaties is de Aerox 3 voorzien van een IP54-aanduiding om stof en zweet tegen te gaan. SteelSeries noemt dit zelf ‘Aqua Shielding’. Daardoor kijk ik in dit geval een stuk positiever naar het ‘open’ ontwerp.

Hoe dan ook valt niet te ontkennen dat het uiterlijk sexy is. De muis heeft qua design veel weg van de Rival 3, een muis die ik qua ontwerp én feeling eveneens kan waarderen. Toch zijn er kleine verschillen te vinden in de Aerox 3. Althans, naast de 100+ gaten die zijn aangebracht natuurlijk. En nee, ik heb ze niet allemaal geteld, want daar was ik te lui voor.

Teruggrijpend op de verschillen: die zien we in de afwerking van de zijknoppen en CPI-knop onder het scrolwiel. Deze zijn bij de Aerox 3 voorzien van een gladde afwerking. Dat maakt het makkelijk om de knoppen te zien in het donker, want ze reflecteren licht. Naast dat zijn de rubberen pootjes verkleind, mede om het gewicht in toom te houden.

Onveranderd is de positionering van de sensor, dus de ervaring tussen de Rival en Aerox moet overeenkomstig zijn - óók vanwege de identieke sensoren. Mocht je dus bekend zijn met de Rival 3, dan zal de Aerox 3 qua vormgeving dus bekend aanvoelen. Uiteraard heb je wel met dat lagere gewicht te maken, vooral als je van de Rival 3 Wireless naar de Aerox 3 Wireless zou springen. Daar zit een verschil tot wel 40 gram in en dat voel je.

Tenslotte nog een blik op de muis in alle glorie. Het SteelSeries-beeldmerk onder de linkerknop siert de muis goed. Oh, en ik heb natuurlijk nog niet eens gehad over het vertrouwde rubberen scrolwiel van SteelSeries. Die zien we wederom terug op de Aerox-uitingen en terecht, want dat zijn fantastische wielen. Kortom, visueel gezien heb ik een positieve indruk gekregen.

Zoals te verwachten, wordt de Aerox ondersteund in SteelSeries Engine 3. Typerende opties komen voorbij, waaronder voor het aanmaken en beheren van profielen, polling rate, CPI, acceleratie en deceleratie, angle snapping en meer. Omdat de sensor wat ‘ouder’ is - PWM 3360 is afkomstig uit 2016 -, zien we geen moderne features voorbij komen. Zo is de DPI, ofwel CPI-instelling ‘beperkt’ tot 100 per stap.

Uiteraard komt de Aerox 3 nog met verlichting en die valt in SteelSeries Engine 3 te synchroniseren met andere apparaten. Dit dan logischerwijs met het welbekende PrismSync. Over de RGB-verlichting gesproken: daar ben ik best over te spreken. Vanwege het honingraatontwerp komt de verlichting op unieke wijze tot zijn recht. Dat zie je dan weer terug aan de bewegende plaatjes hieronder.

Uiteindelijk is slechts één zaak koning bij een muis en dat is de praktijkervaring. Op dat front heb ik veel te delen, want dit is mijn eerste propere ervaring met een lichtgewicht gamingmuis. Muizen van deze soort heb ik logischerwijs eerder in handen gehad, maar nog niet als ‘daily driver’. In die zin wil ik alvast verklappen dat mijn vertrouwde Rival 650 Wireless niet meer terug op de muismat komt.

Comfort en gewicht

Laten we eerst beginnen met comfort, want dat speelt bij lichtgewicht gamingmuizen de centrale rol. Gezien dit dus mijn eerste ‘langdurige’ ervaring is, moet ik delen dat ik aangenaam ben verrast. Vroegâh wilde ik altijd dikke, stevige gamingmuizen met een hoog gewicht. Daarbij was mijn favoriet de epische - die term gebruik ik niet zomaar - CM Storm Reaper. Dat was een monster van 145 gram dankzij de aluminium backplate.

Toegegeven, van dat vertrouwde beestje ben ik inmiddels afgestapt. Al enige jaren zit ik op de Rival 650 Wireless van 121 gram. Om dan een sprong te maken naar de 57 gram (zonder kabel) van de Aerox 3 is… een verrassende overgang. Ik moet erkennen dat ik een behoorlijke vrijheid ervaar in mijn bewegingen. Voor de gemiddelde shooter vind ik het iets té losjes in de pols hangen, maar voor een potje Dota 2 - en het vele geklik daarbij - acht ik het voortreffelijk.

Nou kan ik me voorstellen dat een gemiddeld persoon denkt: “Ja, maar wacht even, zo’n lichtgewicht gamingmuis is toch júist voor schietspellen?". Dat klopt, maar ik denk dat persoonlijke voorkeur een grotere rol speelt. Het is namelijk mede afhankelijk van je DPI-instelling. Zelf schakel ik tussen 1200 en 1400 DPI, dus ik beweeg mijn muis niet veel. De échte ‘low sensitivity’-gamer zal het lage gewicht véél meer benutten.

Dat wil dus ook zeggen dat een lichtgewicht muis niet zozeer voor iedereen is. Hoewel ik de overgang als prettig ervaar, kan ik me voorstellen dat het voor sommigen té licht is. Anderzijds biedt een lichte muis voordelen op het gebied van ergonomie én gezondheid. Hoe makkelijker en minder repetitief de bewegingen, des te beter voor de pols én om RSI tegen te gaan. Door het lage gewicht beweeg je eerder de hele arm in plaats van enkel de hand/pols.

In betrekking tot comfort heb ik wel een kritiekpunt en dat als het gaat om de zijknoppen. Wat ik eerder al aankaartte, was de gladde afwerking van die knoppen (en de DPI-knop). Deze vind ik minder fijn aanvoelen ten opzichte van een matte afwerking. Daarnaast merk ik een kleine speling op in de zijknoppen, waardoor een druk op die knoppen niet direct geregistreerd wordt. Daar valt aan te wennen (en ben ik inmiddels gewend aan), maar het valt wel op tijdens gebruik.

Sensor en precisie

Verder mag het duidelijk zijn dat ik vrij tevreden ben met de Aerox 3. Dat mede als het gaat om de sensor en de werking daarvan. Hoewel het een oudere variant betreft, gebaseerd op de PixArt 3360, is het wél een werkpaard. Zo heb ik geen klachten over precisie in schietspellen. Nou zit er wel een flink verschil in de lift-off distance (LOD) ten opzichte van mijn trouwe Rival 650 Wireless. Mocht je aan een prettige LOD gewend zijn, tja, dan ga je het wel voelen.

Anderzijds is dat ook wel logisch, want de Rival 650 Wireless maakt gebruik van twee sensoren. Dit dus om de LOD te optimaliseren, zodat je cursor bij het optillen niet allerlei kanten opvliegt. In die zin is dat het enige ‘minpunt’ van de sensor in de Aerox 3. Gezien het prijsverschil van € 60,- met de Rival 650 Wireless is dat ook logisch. Daarnaast voegt een extra sensor gewicht toe en daar is in de Aerox 3 - iets met dat ‘lichtgewicht’ aspect - gewoon geen plek voor.

Om de schietervaring toch even te bespreken; voor testdoeleinden bracht ik de DPI nog even omlaag. Een aantal potjes Rogue Company later en ik kon het wel waarderen. Het lagere gewicht maakte het makkelijker om de muis te bewegen en de accuraatheid bij lagere DPI te benutten. Gezien dat doeleinde is er niets mis met het gebruik van de TrueMove Core (afkomstig van de Rival 3) in plaats van een nieuwere sensor.

Zo bieden modernere sensoren wel meer controle over DPI-stappen (50 i.p.v. 100) en vindt er pas smoothing plaats bij DPI-instellingen voorbij 2000 DPI. Echter verwacht ik dat het merendeel aan gebruikers onder de 1600 DPI zal zitten met de Aerox 3. Het is juist dat minimale gewicht dat zich leent voor de ‘low sensitivity’-gamers onder ons. Kortom, de Aerox 3 vervult zijn rol als lichtgewicht gamingmuis.

Aan het einde van mijn testperiode - de avond alvorens deze review de wereld in gaat - heb ik een behoorlijk besluit genomen. Het besluit om de Aerox 3 te laten liggen op de muismat en mijn gebruikelijke Rival 650 Wireless weer in de doos te stoppen. In wezen zegt dat genoeg over de kwaliteit van de Aerox 3. Is die muis dan gewoonweg ‘beter’? Het objectieve antwoord is een ‘nee’, terwijl het subjectieve antwoord een ‘mwôah, soort van’ is.

Kort gezegd komt het neer op dat lage gewicht van 57 gram voor de Aerox 3 en 66 gram voor de Aerox 3 Wireless. Het verschil in ergonomie is goed te voelen ten opzichte van een muis die de 100 gram ontstijgt. Zo heb ik getracht om de Rival 650 Wireless weer in gebruik te nemen, maar mijn pols gaf duidelijk aan het hogere gewicht niet langer prettig te vinden. Bij deze ben ik dus ook overgegaan naar de wereld van lichtgewicht gamingmuizen.

Nou is die overstap niet alleen dankzij het gewicht, maar ook de keurige IP54-aanduiding. Als fervente handzweter durfde ik de overstap niet eerder te maken, maar met de Aerox 3 zet SteelSeries de eerste lichtgewicht gamingmuis neer met die aanduiding. Dat wil dus zeggen dat de Omron-switches bestand zijn tegen stof en een vette regenbui. Hoewel ik niet van plan ben om te gaan zwemmen met de Aerox 3, is het ongetwijfeld een toffe eigenschap.

Als het gaat om de sensor, dan heb ik geen klachten. Een custom variant van de PixArt 3360 is aanwezig en die doet - vooral op lagere DPI-instellingen - uitstekend zijn werk. Qua feeling heb ik wel wat kritiek op de ‘nieuwe’ zijknoppen, ofwel de gladde afwerking daarvan. Deze bezitten ook wat meer speling dan ik gewend ben, dus dat kan een gewenningsfactor zijn. Een domper op de ervaring is het gelukkg niet.

Mocht je op zoek zijn naar een lichtgewicht gamingmuis, dan is de Aerox 3 ongetwijfeld een aanrader. Voor 69,99 euro ligt de adviesprijs een tientje hoger dan de gemiddelde concurrent, maar geen enkele daarvan bezit die IP54-aanduiding. Als je daar dus waarde aan hecht, naast zaken zoals software-ondersteuning, dan weet je wat je te doen staat. Mede om die reden krijgt de Aerox 3 (en daarbij de Wireless-variant) de TechGaming Award voor innovatie.